Bandar-bandar Vietnam dan hak untuk bernafas

Mengapa kawasan hijau kini penting sebagai hak

Dua bandar terbesar Vietnam sedang mengambil langkah nyata untuk mengembalikan alam semula jadi ke pusat bandar yang padat. Di Bandar Raya Ho Chi Minh, rancangan kini memperuntukkan 60 peratus daripada tapak pelabuhan Ben Nha Rong–Khanh Hoi seluas 20 hektar untuk taman awam, peningkatan besar berbanding peruntukan awal. Sebanyak 3.7 hektar lagi tanah awam di 1 Ly Thai To juga akan dijadikan kawasan hijau. Hanoi, ibu negara Vietnam, sedang mengosongkan lebih dua hektar tanah yang sebelum ini digunakan untuk pejabat dan perumahan bagi membina dataran pusat, serta menaik taraf Dataran Dong Kinh Nghia Thuc. Ini bukan perubahan kosmetik semata-mata. Ia mencerminkan pemahaman baharu bahawa taman, dataran, kaki lima, badan air dan litupan pokok ialah prasarana sivik yang membantu orang ramai bernafas, bergerak, menyejukkan diri dan berkumpul.

Peralihan ini selaras dengan prinsip lebih luas yang disebut oleh ramai aktivis dan perancang sebagai hak untuk bernafas. Majlis Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mengiktiraf hak kepada alam sekitar yang bersih, sihat dan mampan pada 2021, dan Perhimpunan Agung PBB mengesahkannya pada 2022 (UNGA 2022). Menganggap udara bersih dan akses kepada alam semula jadi sebagai hak menandakan bahawa ruang awam bukan manfaat pilihan. Ruang itu penting untuk kesihatan asas, kehidupan sosial dan daya tahan iklim.

Persoalannya ialah bagaimana prinsip itu boleh diterjemahkan menjadi realiti fizikal. Penyediaan taman di Vietnam kini tidak mencapai sasaran negara dan jauh ketinggalan berbanding amalan antarabangsa. Projek yang mengurangkan kawasan hijau kadangkala tetap diteruskan, sekali gus melemahkan kepercayaan orang ramai. Rangka kerja undang-undang dan perancangan yang lebih kukuh boleh menjadi asas kepada pendekatan baharu yang mengubah tanah awam menjadi aset komuniti dan mewajibkan projek swasta menyediakan ruang awam yang mudah diakses serta tahan lama. Negara itu mula menguji pendekatan tersebut, tetapi skala tugasnya besar dan tempohnya ketat.

HCMC dan Hanoi menandakan peralihan

Selama bertahun-tahun, tapak pelabuhan Ben Nha Rong–Khanh Hoi terbiar, menyekat laluan trafik utama dan memburukkan kesesakan antara daerah pinggir dengan pusat bandar. Rancangan baharu untuk menjadikan sebahagian besar tapak itu taman membuka semula laluan dan menyediakan ruang tepi laut yang amat diperlukan. Bandar itu turut mengenal pasti lot awam terbiar untuk dijadikan taman, termasuk tapak 1 Ly Thai To, serta sedang meneliti rizab tanah bagi mempercepat pembinaan taman.

Sasaran kini lebih jelas. Bandar Raya Ho Chi Minh berhasrat menyediakan sekurang-kurangnya satu meter persegi kawasan hijau awam bagi setiap penduduk menjelang 2030. Angka semasa sekitar 0.55 meter persegi per kapita, dan kawasan hijau tertumpu di daerah dalam bandar. Beberapa daerah pinggir bandar masih tidak mempunyai taman awam langsung. Dalam sesetengah kes, tanah taman telah digunakan untuk pelebaran jalan atau dijadikan tempat letak kereta. Bandar itu menanam puluhan ribu pokok dan menambah keluasan taman dalam beberapa tahun kebelakangan ini, tetapi pegawai mengakui hasilnya belum menepati jangkaan.

Hanoi turut membentuk semula ruang pusat bandar, dengan dataran baharu dan naik taraf dataran bersejarah. Projek ini memenuhi tuntutan berterusan orang ramai untuk tempat berjalan, berehat dan berkumpul dengan selamat. Banyak kolam dan lot hijau di kawasan kejiranan lama ibu negara itu hilang semasa gelombang pembinaan lalu. Membalikkan trend itu memerlukan perlindungan kukuh terhadap badan air yang masih ada serta penggunaan semula tanah kerajaan secara kreatif untuk mewujudkan rangkaian taman dan persiaran yang saling bersambung.

Perbandingan kawasan hijau Vietnam

Piawaian kebangsaan Vietnam bagi bandar utama menyasarkan 7 hingga 9 meter persegi tanah taman bagi setiap penduduk. Jurangnya besar. Hanoi mempunyai sekitar 2 meter persegi bagi setiap orang. Bandar Raya Ho Chi Minh pula mempunyai kira-kira 0.55 meter persegi bagi setiap orang. Pelaksanaannya tidak sekata, dan beberapa projek yang diluluskan telah mengurangkan ruang terbuka. Hasil sedemikian bukan sekadar kegagalan teknikal. Ia memberi kesan kepada kesaksamaan, kesihatan awam dan kesiapsiagaan menghadapi iklim.

Amalan antarabangsa menunjukkan hasil yang boleh dicapai dengan piawaian asas yang kukuh. Di Jepun, peraturan pengezonan dan piawaian guna tanah menetapkan ruang awam sebelum pemaju memulakan pembinaan. Kawasan kejiranan dirancang supaya kebanyakan penduduk berada dalam lingkungan 250 meter dari taman kejiranan seluas 0.25 hektar dan dalam lingkungan 500 meter dari taman komuniti seluas dua hektar. Taman kecil mengisi kekurangan di kawasan lama, manakala taman wilayah yang besar, hutan sukan dan zon terbuka keselamatan bencana memberi khidmat kepada kawasan tadahan yang lebih luas. Garis panduan penghijauan kebangsaan menyasarkan 10 hingga 15 meter persegi ruang taman bagi setiap penduduk. Undang-undang ruang hijau 2024 mengaitkan taman dengan matlamat iklim, biodiversiti serta insentif untuk menghijaukan bumbung, tempat letak kereta dan bangunan awam. Tokyo mungkin kelihatan seperti bandar konkrit pada pandangan pertama, namun bandar itu mempunyai tiga taman ikonik, Ueno, Yoyogi dan Shinjuku Gyoen, yang masing-masing berkeluasan kira-kira 54 hektar. Kawasan metropolitan itu turut merangkumi Taman Showa Kinen, yang berkeluasan kira-kira 150 hektar.

Sejarah perancangan hijau Hanoi sendiri mencerminkan pengaruh yang berubah-ubah dan pelaksanaan yang tidak berterusan. Penyelidikan yang menelusuri era penjajahan Perancis, zaman Soviet dan dekad globalisasi mendapati bahawa rancangan berulang kali bertujuan mengurangkan kesesakan, memperbaik udara dan menyediakan ruang riadah. Pelaksanaan ketinggalan akibat kekangan guna tanah, perbezaan pandangan tentang fungsi taman dan ketiadaan visi jangka panjang. Pengajarannya jelas. Tanpa peraturan, insentif dan keupayaan institusi yang jelas, rancangan yang baik sukar direalisasikan.

Undang-undang dan tadbir urus membentuk taman di lapangan

Undang-undang ialah alat untuk menetapkan piawaian asas. Vietnam mempunyai Undang-Undang Perancangan, tetapi ia tidak berfungsi sebagai undang-undang khusus pembangunan semula bandar. Perancangan bandar sebahagiannya dipandu oleh dekri kerajaan, yang memberikan kepastian terhad berhubung keperluan ruang awam. Ini memberi ruang kepada bandar untuk berunding bagi setiap projek, yang sering mengutamakan kepentingan jangka pendek.

Beberapa negara memasukkan kewajipan menyediakan ruang awam secara langsung dalam kelulusan pembangunan. Akta Perancangan United Kingdom, menerusi perjanjian Seksyen 106, mewajibkan pemaju tapak bekas industri menyumbang kepada prasarana awam, sama ada dalam bentuk wang atau aset yang dibina. Di HafenCity, projek pembangunan semula besar di kawasan pelabuhan Hamburg, setiap projek mesti menyediakan bahagian tertentu untuk ruang awam dan menjamin akses orang ramai ke aras bawah bangunan. Di New York City, pemaju tepi laut mesti membina persiaran awam untuk mendapatkan permit. Akta Alam Sekitar dan Perancangan Belanda membenarkan pertukaran tanah bagi memastikan tebing sungai kekal terbuka kepada orang ramai walaupun pemilikannya berubah. Apabila peraturan ini berkuat kuasa, taman dan persiaran dibina di tepi air dengan bangunan diletakkan lebih jauh ke belakang, sekali gus meningkatkan akses dan keselamatan ketika banjir. Nilai hartanah di sekitar taman yang direka dengan baik sering meningkat, membantu pemaju mendapatkan semula kos. Ruang awam bukan pengorbanan. Ia boleh menjana nilai yang berkekalan.

Petunjuk awal daripada dasar negara

Vietnam sedang mengambil langkah yang menunjukkan kemunculan rangka kerja undang-undang lebih hijau. Kementerian Pembinaan mengumumkan usaha merangka piawaian bangunan hijau kebangsaan yang pertama bagi negara itu. Pegawai menyifatkan bangunan hijau dan pengangkutan bersih sebagai teras ekonomi hijau, sambil menekankan keperluan pembiayaan, latihan pekerja dan piawaian bahan rendah karbon. Sektor pembinaan telah merekodkan ratusan projek hijau bertauliah di seluruh negara, manakala bandar utama sedang merintis bas elektrik dan prasarana pengecasan.

Pada November, satu forum kebangsaan mengenai pembangunan bandar mampan meneliti cara menghubungkan perancangan, penyesuaian iklim dan pembiayaan. Pakar menggesa simulasi hidrologi dan hidraulik diwajibkan dalam rancangan, piawaian pembinaan dikemas kini agar mengambil kira data iklim baharu, serta penyelarasan lebih rapat antara kementerian melalui perkongsian data. Pakar pembiayaan iklim menyeru lebih banyak pembiayaan konsesi dan pemeriksaan rutin risiko bencana dalam keputusan pelaburan awam. Hanoi sedang menyediakan zon pelepasan rendah yang akan menghentikan penggunaan kenderaan beremisi tinggi secara berperingkat di kawasan utama bandar menjelang 2030. Bandar Raya Ho Chi Minh menyasarkan semua bas menggunakan elektrik atau tenaga hijau lain menjelang 2030, disertai rangkaian pengecasan baharu. Langkah-langkah ini memberi tumpuan kepada udara lebih bersih dan jalan lebih selamat, dan manfaat sepenuhnya akan tercapai jika langkah itu turut menyokong rangkaian taman dan koridor awam yang saling bersambung.

Kawasan hijau ialah pertahanan iklim dan penjagaan kesihatan

Risiko haba dan banjir semakin meningkat. Bandar-bandar Vietnam terletak di delta sungai yang dahulunya menyerap hujan bermusim melalui tanah lembap dan kolam. Apabila kawasan tadahan semula jadi itu ditutupi konkrit, air daripada ribut mendadak mula bertakung di jalan dan ruang bawah tanah. Rentetan ribut kuat pada 2025 menyebabkan bandar-bandar dilanda banjir selama beberapa hari, apabila air mengalir di permukaan berturap lebih pantas daripada kemampuan sistem saliran. Beberapa wilayah kini melabur dalam sistem amaran awal, saliran yang diperluas dan kawasan tepi air berpermukaan lembut yang memperlahankan serta menakung air ribut sebelum melepaskannya.

Kawasan hijau merupakan bahagian berfungsi dalam sistem ini. Pokok dan rumput mengurangkan kesan pulau haba bandar. Kolam, takungan dan tebing sungai bervegetasi menakung air ketika hujan lebat, dan menjadi ruang rekreasi ketika cuaca baik. Kaki lima yang teduh dan mempunyai permukaan telap air menghubungkan unsur-unsur ini supaya penduduk boleh berjalan tanpa terlalu panas. Pelan induk Bandar Raya Ho Chi Minh yang disemak semula hingga 2040 cuba memastikan prinsip itu diterapkan. Bandar itu dibahagikan kepada enam zon fungsi, dengan rangkaian koridor ekologi, laluan transit awam baharu dan pertahanan banjir yang menggabungkan penghadang pasang surut dengan prasarana hijau. Pelan itu menetapkan puluhan kelompok perumahan dan pekerjaan yang boleh dicapai dalam masa 15 hingga 20 minit di sekitar hab transit bagi mengurangkan perjalanan jauh dan penggunaan kereta. Pelaksanaannya akan mengambil masa bertahun-tahun, tetapi hala tujunya jelas.

Penyelidik dan pengamal memberi amaran supaya tidak bergantung pada konkrit semata-mata. Hong Ngoc Nguyen, jurutera alam sekitar yang mengkaji banjir di Hanoi, berkata ibu negara itu perlu menerima bahawa hujan lebat akan berlaku dengan lebih kerap serta mereka bentuk jalan dan sungai agar dapat menampung air. Menurut Nguyen:

Kita tidak dapat mengawal air.

Pandangan itu selaras dengan sains iklim antarabangsa. Benjamin Horton, profesor sains bumi di City University of Hong Kong, menggambarkan pendedahan rantau ini dengan terus terang:

Vietnam dan negara jirannya berada di barisan hadapan gangguan iklim.

Mereka bentuk bandar dengan mengambil kira realiti itu bermakna memelihara saluran air, membuka semula anak sungai yang disalurkan ke bawah tanah dan melarang pembinaan yang menyekat saliran semula jadi. Ia juga bermakna udara yang lebih bersih. Taman menyerap sebahagian bahan pencemar dan menyediakan ruang untuk orang ramai menjauhi kepulan asap trafik. Peraturan pelepasan, zon pelepasan rendah dan bas elektrik perlu bagi mengurangkan PM2.5 dan nitrogen dioksida. Taman dan pengangkutan lebih bersih saling mengukuhkan di bawah hak yang sama untuk bernafas.

Reka bentuk untuk manusia, bukan sekadar rancangan di atas kertas

Taman baharu mesti terasa selamat, berguna dan mesra. Temu bual dengan perancang, pereka dan pengurus di Hue menunjukkan bahawa reka bentuk ekologi menghadapi cabaran sebenar. Beberapa pihak berkepentingan menumpukan perhatian pada peningkatan segera keluasan meter persegi per kapita, bukannya perkhidmatan ekosistem seperti penyejukan, biodiversiti dan pengurangan banjir. Bekalan tumbuhan tempatan terhad dan pengalaman dengan landskap semula jadi masih kurang. Pasukan merentas jabatan tidak semestinya berkongsi insentif atau tempoh masa yang sama. Ramai pengamal dan penduduk lebih menyukai rupa konvensional serta penyelenggaraan yang mudah. Mereka bimbang reka bentuk yang lebih liar mungkin kelihatan tidak terurus atau menarik haiwan perosak.

Penyelesaian praktikal ialah pendekatan hibrid. Bandar boleh menggabungkan padang rumput, tanah lembap dan pokok teduhan dengan rumput yang dipotong, pandangan yang tidak terhalang serta laluan yang boleh digunakan kereta sorong bayi dan kerusi roda. Pendidikan dan projek demonstrasi boleh meningkatkan penerimaan terhadap bentuk yang lebih semula jadi. Belanjawan boleh merangkumi latihan untuk kru penyelenggaraan dan kontrak dengan pengusaha tanaman tempatan. Lama-kelamaan, jangkaan orang ramai berubah apabila penduduk melihat taman berlandskap semula jadi kekal berguna, selamat dan indah.

Utamakan akses dan elakkan gentrifikasi hijau

Penggubal dasar di bandar subtropika Asia memberi amaran bahawa taman yang dikaitkan dengan penyesuaian iklim boleh menaikkan nilai hartanah berdekatan, sekali gus berisiko menyebabkan komuniti yang paling memerlukan perlindungan daripada haba dan banjir tidak lagi mampu tinggal di situ. Penyelidikan mengenai Hanoi, Taipei dan Fukuoka menunjukkan pentingnya institusi yang menghubungkan jabatan kerajaan, pemaju dan masyarakat sivil. Reka bentuk inklusif, pelibatan komuniti sejak awal dan tumpuan pada keadilan mengurangkan risiko taman menjadi kawasan terpencil yang eksklusif. Di Hanoi, ramai golongan muda melaporkan bahawa ruang awam sebenar semakin berkurangan, menyebabkan mereka beralih ke pusat beli-belah dan kafe yang berfungsi seperti ruang separa awam milik swasta. Perancangan telus dan akses terbuka dapat memulihkan kepercayaan serta meluaskan golongan yang menggunakan taman.

Menjadikan tanah kerajaan aset bersama

Vietnam mengawal kawasan tanah milik kerajaan yang luas, termasuk bekas pelabuhan, kilang dan depoh kereta api di dalam bandar yang sedang berkembang. Tapak-tapak ini boleh menjadi paru-paru bandar dan laluan penghubung. Peraturan yang jelas boleh merealisasikan potensi itu melalui projek taman yang berterusan. Bandar boleh menetapkan nisbah minimum ruang awam bagi pelupusan tanah kerajaan dan mewajibkan akses tepi laut yang berterusan. Rancangan boleh menetapkan lebar persiaran tepi sungai, sasaran litupan kanopi pokok serta lokasi taman permainan dan padang sukan. Pemaju boleh diberikan keluasan lantai tambahan atau kelulusan dipercepat sebagai balasan untuk menyediakan aset awam mengikut piawaian yang ditetapkan. Jika penyelarasan semula tanah boleh dilaksanakan, agensi boleh menggunakan pertukaran tanah bagi mewujudkan koridor taman dan dataran terbuka yang berterusan tanpa mengusir penduduk.

Model pembangunan semula Jepun mewajibkan setiap projek menyenaraikan kemudahan awam yang akan disediakan, lokasi kemudahan itu dan hubungannya dengan rangkaian yang lebih luas. Pendekatan serupa boleh dilaksanakan di Vietnam. Kontrak boleh mengasingkan dana untuk penyelenggaraan taman pada tahun-tahun awal operasi, dengan bon prestasi bagi memastikan kerja siap mengikut jadual. Aras bawah bangunan di sepanjang laluan utama boleh dibuka kepada orang ramai pada waktu siang untuk menghubungkan bangunan swasta dengan ruang awam. Banyak contoh di seluruh dunia menunjukkan syarat ini tidak menghalang pelaburan. Syarat tersebut membentuk pelaburan itu.

Pembiayaan, insentif dan alasan nilai

Taman yang terletak di lokasi strategik boleh menaikkan nilai tanah berdekatan dan merancakkan perdagangan tempatan. Itulah antara sebab banyak bandar mewajibkan projek swasta menyediakan persiaran tepi laut dan dataran. Vietnam boleh memanfaatkan dinamika yang sama. Sumbangan seumpama Seksyen 106, mekanisme pemerolehan kenaikan nilai tanah yang telus dan fi impak boleh membiayai sebahagian rangkaian hijau. Pelaburan awam boleh ditumpukan pada ruang utama yang mendorong penambahbaikan swasta. Pembiayaan iklim boleh menyokong projek bandar span yang menggabungkan takungan, tanah lembap dan kanopi pokok dengan naik taraf tepi jalan dan saliran. Pemaju swasta di seluruh Vietnam sudah memasarkan projek berdasarkan kecekapan tenaga, jalan yang sihat dan kemudahan komuniti. Peraturan yang jelas menetapkan piawaian asas bersama dan membantu mengelakkan dakwaan mesra alam yang mengelirukan.

Dasar negara sedang bergerak ke hadapan. Kementerian sedang membina rangka kerja undang-undang bagi bangunan dan bahan hijau. Bandar melabur dalam elektrifikasi bas dan kawalan pelepasan. Manfaat terhadap kesihatan awam dan produktiviti adalah besar. Bank Dunia dan rakan lain menekankan keperluan pelaburan iklim bernilai berbilion dolar. Hak untuk bernafas memberikan dimensi kemanusiaan kepada perbelanjaan itu. Taman mengurangkan lawatan ke hospital semasa gelombang haba. Udara bersih mengurangkan hari kerja yang hilang dan menyokong perkembangan kanak-kanak yang sihat. Bandar yang melindungi paru-paru hijaunya melindungi penduduknya.

Langkah yang boleh diambil bandar sekarang

Beberapa langkah boleh mengubah momentum menjadi perubahan yang boleh diukur. Langkah-langkah ini menumpukan pada peraturan yang jelas, kepercayaan awam dan keupayaan pelaksanaan.

• Tetapkan nisbah ruang awam yang wajib dipatuhi bagi pelupusan tanah kerajaan dan projek swasta berskala besar, termasuk lebar minimum persiaran tepi laut dan koridor hijau yang menghubungkan daerah.
• Tetapkan piawaian akses ke taman berdasarkan jarak, contohnya taman kecil dalam jarak berjalan kaki yang singkat dari setiap rumah dan taman komuniti lebih besar yang boleh dicapai dengan berjalan kaki dalam jarak yang lebih jauh tetapi masih munasabah.
• Wajibkan simulasi hidrologi dan haba bagi rancangan utama, kemudian tetapkan keperluan reka bentuk untuk memperlahankan dan menakung air ribut serta mengurangkan tekanan haba.
• Terbitkan data terbuka tentang tanah awam, projek taman dan belanjawan penyelenggaraan. Wujudkan peta taman dalam talian yang menyenaraikan jadual, belanjawan dan kontraktor bagi mengukuhkan akauntabiliti.
• Gubal undang-undang khusus pembangunan semula bandar yang mentakrifkan kemudahan awam, menyeragamkan sumbangan serta menjelaskan penggunaan penyelarasan semula tanah dan pemerolehan kenaikan nilai tanah.
• Gunakan insentif berasaskan prestasi untuk pemaju, seperti keluasan lantai tambahan bagi penyediaan kaki lima teduh, akses awam di aras bawah dan pencapaian sasaran kanopi pokok.
• Labur dalam latihan tenaga kerja untuk penyelenggaraan ekologi, rantaian bekalan tumbuhan tempatan dan penjagaan pokok. Peruntukkan belanjawan untuk penyelenggaraan jangka panjang, bukan pembinaan sahaja.
• Libatkan komuniti sejak awal dengan pilihan reka bentuk dan bina projek demonstrasi yang menunjukkan bagaimana landskap semula jadi boleh kekal kemas, selamat dan berguna.

Menjejaki kemajuan dan meraih kepercayaan

Kejayaan bergantung pada pelaksanaan yang konsisten dan dapat dilihat. Bandar boleh menerbitkan laporan prestasi tahunan yang merangkumi keluasan taman yang ditambah, jarak ke taman mengikut kawasan kejiranan, kanopi pokok, kilometer kaki lima teduh dan bahagian penduduk yang tinggal dalam jarak berjalan kaki ke taman permainan. Audit bebas boleh mengesahkan bahawa taman yang siap dibina dibuka kepada orang ramai, mudah diakses dan diselenggara dengan baik. Jika tanah taman terancam oleh projek jalan atau penggunaan sementara, dasar penggantian boleh mewajibkan ruang awam yang sama luas atau lebih baik disediakan berdekatan sebelum sebarang kehilangan berlaku. Golongan muda dan warga emas setempat boleh dijemput memantau taman dan melaporkan masalah melalui saluran mudah.

Sektor awam bukan pemaju hartanah. Sektor ini ialah penjaga nilai dan ingatan bersama. Pelabuhan lama, kilang dan depoh kereta api membantu membina ekonomi perindustrian Vietnam. Tapak-tapak ini boleh menjadi tempat penduduk berjalan, bermain, menyejukkan diri dan mengingati bahawa bandar ini milik mereka. Itulah tugas undang-undang, reka bentuk dan pelaksanaan yang konsisten. Melaksanakannya dengan betul sejak awal akan menjimatkan wang dan bertahun-tahun kerja pembaikan.

Perkara yang perlu diketahui

• Bandar Raya Ho Chi Minh dan Hanoi sedang mengubah tanah kerajaan utama menjadi taman dan dataran, menandakan peralihan kepada ruang awam sebagai prasarana penting.
• Bandar-bandar besar Vietnam menyediakan ruang taman yang jauh lebih sedikit bagi setiap penduduk berbanding sasaran negara dan amalan antarabangsa. Bandar Raya Ho Chi Minh mempunyai kira-kira 0.55 meter persegi bagi setiap orang dan Hanoi hampir 2 meter persegi.
• Piawaian dan undang-undang Jepun menunjukkan bagaimana peraturan akses berdasarkan jarak, pengezonan dan syarat pembangunan semula boleh memastikan taman disediakan sebelum bangunan didirikan.
• Negara lain mewajibkan pemaju membiayai atau membina ruang awam melalui perjanjian dan permit, khususnya di kawasan tepi laut.
• Langkah kebangsaan Vietnam termasuk usaha merangka piawaian bangunan hijau, mewujudkan zon pelepasan rendah dan memperluas penggunaan bas elektrik, yang menyokong hak lebih luas untuk bernafas.
• Kawasan hijau ialah pertahanan barisan hadapan terhadap haba dan banjir. Reka bentuk bandar span menakung air semasa ribut dan menyejukkan kawasan kejiranan ketika gelombang haba.
• Penyelidikan pihak berkepentingan di Hue mengetengahkan halangan terhadap reka bentuk ekologi. Pendekatan hibrid yang menggabungkan unsur semula jadi dan konvensional boleh meningkatkan penerimaan.
• Bagi mengelakkan gentrifikasi hijau, bandar perlu memastikan akses inklusif, melibatkan komuniti sejak awal dan menetapkan peraturan yang menjamin ruang terbuka benar-benar kekal untuk orang ramai.
• Nisbah ruang awam yang wajib dipatuhi, undang-undang pembangunan semula yang jelas dan data telus boleh menjadikan tanah kerajaan aset komuniti yang berkekalan.
• Laporan prestasi tahunan, insentif berasaskan prestasi dan pembiayaan penyelenggaraan ialah kaedah praktikal untuk menyediakan taman yang memenuhi keperluan orang ramai.