Nepal Menguji Jalan Plastik dalam Usaha Menangani Sisa dan Lubang Jalan

Penyelesaian Baharu bagi Sisa yang Semakin Bertimbun

Di bandar Pokhara di Himalaya, paket mi dan pembungkus biskut yang dibuang kini mendapat kehidupan kedua yang tidak disangka-sangka di bawah tayar kereta yang lalu-lalang. Nepal sedang menguji kaedah mencarik sisa plastik bernilai rendah dan mencampurkannya ke dalam asfalt, lalu menghasilkan turapan hibrid yang diharapkan penyokongnya dapat mengurangkan kos pembinaan sambil membersihkan jalan. Inisiatif yang diterajui Green Road Waste Management ini merupakan usaha kecil tetapi semakin berkembang untuk menangani dua masalah kronik serentak: sisa plastik yang memenuhi tapak pelupusan dan sungai, serta jalan yang rosak akibat hujan monsun lebat. Kereta sudah pun melalui permukaan percubaan ini di Pokhara, tempat kira-kira 201 tan sisa dihasilkan setiap hari menurut angka Program Pembangunan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Pemandangan pembungkus makanan ringan yang menjadi permukaan jalan menarik perhatian global kerana gagasan ini kelihatan begitu mudah dan berkesan. Dunia menghasilkan lebih daripada 440 juta tan plastik setiap tahun, dan bandar di seluruh dunia memerlukan jalan yang lebih rata. Menghubungkan kedua-dua cabaran itu tampak munasabah. Bimal Bastola, pengasas Green Road Waste Management, berhujah bahawa pendekatan ini boleh menyerap plastik yang diabaikan oleh pengitar semula tradisional, sekali gus memberikan kegunaan kepada bahan yang sukar dikitar semula. Projek perintis awal antara 2018 hingga 2020 membina kira-kira 8,200 kaki jalan daripada asfalt bercampur plastik dan menggunakan lebih daripada 6,600 paun plastik bernilai rendah. Angka itu sederhana, namun menunjukkan kesediaan untuk mencuba pendekatan baharu apabila pasaran kitar semula formal gagal. Walau bagaimanapun, saintis dan penggubal dasar memberi amaran bahawa penyelesaian ini perlu dikaji dengan teliti sebelum diperluas daripada projek perintis kepada dasar nasional.

Tapak pembuangan yang melimpah, pembakaran terbuka dan longkang tersumbat plastik menjadi sebahagian daripada kehidupan seharian di seluruh Asia Selatan. Di Nepal, tekanan ini amat ketara di kawasan bandar yang berkembang pesat, apabila sistem kutipan perbandaran sukar mengimbangi kadar penggunaan. Program Pembangunan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menyatakan bahawa pertumbuhan pesat Pokhara telah meningkatkan tekanan terhadap tasik, tanah lembap dan kawasan kejiranan. Dengan sokongan UNDP, Green Road Waste Management bekerjasama memperkenalkan plastik kitar semula dalam pembinaan jalan, dengan tujuan mengurangkan kemudaratan alam sekitar sambil mewujudkan pekerjaan tempatan. Bastola memberitahu UNDP bahawa matlamatnya adalah membina negara yang lebih bersih dengan menghubungkan masyarakat, syarikat dan teknologi untuk mencari penyelesaian kepada masalah sisa. Konsep ini bukan hanya terdapat di Nepal. India telah membina hampir 24,855 batu jalan luar bandar menggunakan sisa plastik di bawah Pradhan Mantri Gram Sadak Yojana, dengan kira-kira 8,078 batu disiapkan dalam tempoh dua tahun sebelum Oktober 2024 sahaja. Skala itu membuktikan bahawa konsep ini boleh berkembang daripada sesuatu yang baharu kepada program yang disokong kerajaan, walaupun Nepal berdepan kekangan geografi dan ekonomi tersendiri yang memerlukan pendekatan khusus.

Bagaimana Sisa Menjadi Turapan

Proses menukar sampah menjadi permukaan jalan mengikuti urutan tertentu. Pekerja mengumpul pembungkus terbuang daripada mi, biskut dan makanan ringan lain, kemudian mengasingkan serta mencarik bahan itu menjadi cebisan halus. Plastik yang telah dicarik ini digunakan untuk menyaluti agregat panas sebelum bitumen, bahan pengikat asfalt konvensional, ditambah. Plastik itu tidak menggantikan bitumen sepenuhnya. Sebaliknya, ia mengurangkan jumlah bahan mentah baharu yang diperlukan sambil menggabungkan sisa yang tiada nilai komersial. Satu kajian 2024 yang diterbitkan dalam International Journal For Multidisciplinary Research mendapati bahawa penambahan beberapa jenis sisa plastik pada kadar kira-kira 8% mengurangkan keperluan bitumen dara dan meningkatkan ciri-ciri makmal seperti ketahanan terhadap kelembapan, kestabilan Marshall dan ketumpatan. Kestabilan Marshall mengukur kekuatan campuran asfalt di bawah beban, faktor penting di kawasan yang permukaan jalannya terjejas oleh kenderaan berat dan perubahan suhu mendadak. Dari segi praktikal, kestabilan Marshall yang lebih baik bermakna permukaan jalan kurang berkemungkinan berubah bentuk atau retak apabila menerima tekanan.

Penyelidikan tambahan yang diterbitkan menggunakan pendekatan pembelajaran mesin dan dilaporkan dalam Nature Scientific Reports menganalisis 210 sampel asfalt diubah suai plastik, lalu mengenal pasti julat optimum bagi saiz zarah plastik antara 2.5 hingga 4 milimeter, kandungan bitumen sekitar 5.3 hingga 5.5%, dan kandungan plastik antara 20 hingga 30%. Dapatan itu menunjukkan bahawa apabila parameter pencampuran dikawal dengan teliti, plastik kitar semula boleh bertindak sebagai bahan pengukuh polimer yang meningkatkan kohesi dan keanjalan bahan pengikat. Pada masa yang sama, kajian sedia ada menyatakan cabaran penting dalam pelaksanaan, termasuk penyebaran dan keserasian plastik dengan bahan pengikat, kestabilan penyimpanan serta kemungkinan kerapuhan pada suhu rendah yang boleh mengimbangi manfaatnya jika tidak diuruskan. Oleh itu, plastik kitar semula wajar dianggap sebagai bahan pengubah suai yang hanya memberi manfaat dalam keadaan tertentu, dengan kelebihan prestasinya dapat dicapai apabila cabaran teknikal diuruskan dengan sewajarnya.

Janji Ketahanan dan Penjimatan Kos

Penyokongnya berhujah bahawa jalan plastik menawarkan kelebihan kejuruteraan yang boleh diukur, selain mengurangkan sisa. Bimal Bastola memberitahu Agence France Presse bahawa kaedah ini mengurangkan kos, menghalang resapan air dan memanjangkan jangka hayat jalan. Dakwaan itu penting di Nepal, tempat hujan monsun lebat sering menukar turapan yang kurang diselenggara menjadi rangkaian lubang jalan. Bukti makmal menyokong sebahagian dakwaan tersebut. Kajian menunjukkan bahawa penggunaan sisa polietilena boleh meningkatkan kekakuan campuran pada suhu tinggi, sekali gus membantu permukaan jalan menahan perubahan bentuk kekal apabila menerima beban. Kajian juga melaporkan peningkatan ketahanan terhadap aluran roda dan keletihan bahan, yang lazimnya menyebabkan kerosakan di lebuh raya yang sibuk. Di Bangladesh, tempat Bank Dunia menyokong projek perintis di lapan bahagian pentadbiran, hasil awal menunjukkan potensi yang baik. Sebuah jalan perintis di Gazipur bertahan daripada kerosakan banjir, menahan lelehan bitumen ketika cuaca musim panas yang amat panas dan menelan kos pembinaan lebih rendah berbanding permukaan yang hanya menggunakan bitumen konvensional.

Sahadat Hossain, penyelidik terkemuka di University of Texas at Arlington yang telah membina jalan plastik di Texas dan Bangladesh, menyatakan bahawa jalan plastik boleh mengurangkan keretakan dan kerosakan lubang jalan sehingga 75% apabila plastik kitar semula digunakan pada kadar sehingga 10%. Pasukannya mendapati bahawa ketika musim panas paling panas dalam tempoh lima puluh tahun di Bangladesh, asfalt tradisional menjadi lembut dan cair, manakala bahagian bersebelahan yang diubah suai dengan plastik tidak menunjukkan kerosakan yang kelihatan. Kestabilan haba dan ketahanan terhadap kelembapan merupakan ciri yang menarik bagi mana-mana negara yang berdepan cuaca ekstrem. Hossain menjelaskan bahawa penggunaan plastik seperti LDPE, HDPE dan PP dalam campuran asfalt mengurangkan keperluan terhadap bahan berasaskan petroleum dara, sekali gus menurunkan jejak karbon pembinaan jalan. Bahan itu juga meningkatkan ketahanan dan jangka hayat jalan, mengurangkan keperluan pembaikan dan penggunaan sumber bagi kerja penyelenggaraan dari semasa ke semasa.

Persoalan Mikroplastik

Di sebalik keterujaan terhadap kejuruteraan ini, saintis alam sekitar membangkitkan kebimbangan serius tentang apa yang berlaku selepas turapan dibina. Bank Dunia memberi amaran bahawa jalan plastik belum menjalani penilaian saintifik menyeluruh yang diperlukan untuk memahami jejak alam sekitarnya. Satu kebimbangan utama ialah mikroplastik, iaitu cebisan kecil yang mungkin tertanggal apabila tayar menggesel permukaan jalan selepas bertahun-tahun digunakan. Satu kajian yang diterbitkan dalam Science of the Total Environment mensimulasikan trafik jalan raya pada sampel asfalt diubah suai plastik dan mengukur pelepasan mikroplastik buat kali pertama. Penyelidik mendapati asfalt yang diubah suai dengan LDPE, LLDPE dan ABS kitar semula melepaskan mikroplastik bersaiz antara 2 hingga 40 mikrometer. Suhu sejuk dan keadaan berasid meningkatkan kadar pelepasan. Kajian itu juga mendapati bahawa penggunaan plastik kitar semula sebagai pengubah suai polimer dalam matriks bitumen menyebabkan pelepasan mikroplastik lebih awal berbanding apabila plastik ditambah sebagai pengganti agregat sintetik.

Bank Dunia merumuskan dengan jelas ketidakpastian yang menyelubungi pendekatan infrastruktur ini.

Penggunaan plastik kitar semula dalam pembinaan jalan masih belum melalui penelitian menyeluruh yang diperlukan untuk menilai pertimbangan alam sekitar, dan masih belum jelas sama ada jalan plastik boleh dikitar semula pada akhir hayat penggunaannya.

Dapatan ini menunjukkan bahawa faktor alam sekitar mempengaruhi jumlah plastik yang terlepas ke dalam tanah dan air di sekelilingnya. Satu lagi persoalan besar yang belum terjawab ialah pengurusan pada akhir hayat. Laporan Bank Dunia mempersoalkan sama ada jalan plastik boleh dikitar semula apabila akhirnya dipecahkan, atau sama ada penyelesaian semasa ini akan menjadi aliran sisa tercemar. Asfalt konvensional sangat mudah dikitar semula dan sering dikisar menjadi turapan asfalt tebus guna untuk projek baharu. Penambahan plastik boleh menyukarkan amalan kitaran ini. Satu tinjauan literatur berasingan dalam Frontiers in Built Environment memberi amaran bahawa penggunaan sisa plastik sedemikian mungkin merupakan usaha berterusan untuk melakukan pencucian hijau, yang melengahkan dan mengalihkan perhatian daripada pencarian penyelesaian sebenar kepada krisis pencemaran plastik. Tinjauan itu menyatakan bahawa amalan ini boleh memburukkan kesan ekologi negatif dan meningkatkan permintaan berterusan terhadap pengeluaran plastik dara baharu dengan mewujudkan pasaran baharu bagi bahan buangan.

Kesihatan, Piawaian dan Risiko Pencucian Hijau

Selain kerosakan fizikal, pakar bimbang tentang larut lesap bahan kimia dan keselamatan pekerjaan. Satu ulasan yang diterbitkan dalam Frontiers in Built Environment meneliti penggunaan sisa plastik dalam pelbagai aplikasi pembinaan dan mendapati banyak kajian mengetepikan kemungkinan kesan terhadap kesihatan. Plastik mengandungi beribu-ribu bahan tambahan kimia, dan kira-kira satu perempat daripadanya diketahui mempunyai sifat berbahaya. Apabila sisa plastik dipanaskan semasa pembinaan jalan, pekerja mungkin menyedut zarah atau asap, namun garis panduan untuk melindungi pekerja masih belum dibangunkan dengan secukupnya. Erica Cirino, pengurus komunikasi Plastic Pollution Coalition dan penulis utama ulasan itu, memberitahu Grist bahawa beberapa kajian yang ditelitinya dibiayai oleh pengeluar bahan kimia dan plastik, bukannya penyelidik bebas, sekali gus mewujudkan kemungkinan kecenderungan terhadap gambaran yang positif.

National Academies of Sciences di Amerika Syarikat menyimpulkan dalam satu laporan utama bahawa hampir tiada penyelidikan besar di negara itu yang menyokong dakwaan industri tentang manfaat jalan plastik. Laporan itu menyatakan kos bahan dan pemasangan yang tinggi, di samping ketidakpastian tentang prestasi jangka panjang. David Dzombak, profesor emeritus di Carnegie Mellon University yang mempengerusikan jawatankuasa penyedia laporan itu, menjelaskan bahawa walaupun jalan plastik terbukti berdaya maju, ia tidak mungkin menjadi tempat tampungan besar bagi sisa plastik. Turapan asfalt hanya boleh menampung maksimum kira-kira 0.5% sisa plastik mengikut berat kering, menurut ulasan literatur National Academies. Walaupun dalam senario optimistik, penggantian semua plastik dara dalam bahan pengikat asfalt hanya akan menggunakan sebahagian kecil daripada keseluruhan sisa plastik yang dihasilkan negara. Dzombak menegaskan bahawa infrastruktur bukan tempat pembuangan sampah plastik campuran, dan permintaan terhadap polietilena bersih yang bermutu tinggi mungkin hanya mengalihkan bahan daripada aliran kitar semula lain, bukannya daripada tapak pelupusan.

Membina Hala Tuju untuk Nepal

Napel perlu menimbang manfaat dan risiko ini berasaskan realiti geografi dan institusinya sendiri. Bentuk muka bumi pergunungan, tanah runtuh bermusim dan belanjawan perbandaran yang terhad menjadikan penyelenggaraan jalan mahal serta mencabar dari segi logistik. Meniru program jalan luar bandar India yang telah membina beribu-ribu batu jalan plastik mungkin tidak dapat dilaksanakan tanpa rantaian bekalan dan kawalan kualiti yang disesuaikan. Green Road Waste Management dan rakan-rakannya menyedari perkara ini. Bastola memberi tumpuan kepada plastik bernilai rendah yang ditolak oleh pengitar semula konvensional, dengan matlamat mewujudkan pasaran tempatan yang sebelum ini tiada. Namun, peluasan program memerlukan garis panduan piawai bagi kandungan plastik, suhu pencampuran dan penanda aras prestasi. Tanpa piawaian nasional, variasi kualiti bahan boleh menghasilkan jalan yang rosak sebelum waktunya, sekali gus menjejaskan kepercayaan orang ramai.

Sahadat Hossain menegaskan bahawa latihan untuk pekerja loji asfalt diperlukan bagi memastikan sebarang teknologi baharu berjaya. Pencampuran plastik memerlukan pelarasan suhu dan masa kerana pelbagai jenis plastik mempunyai takat lebur serta keserasian dengan bitumen yang berbeza. Jika suhu meningkat terlalu tinggi, terdapat risiko pelepasan dioksin dan sebatian berbahaya lain, maka ambang operasi yang selamat perlu dikekalkan. Solid Waste Institute for Sustainability di University of Texas at Arlington kini bekerjasama dengan agensi pengangkutan untuk membangunkan garis panduan reka bentuk yang boleh diguna pakai di peringkat nasional mahupun global. Bagi Nepal, penerapan protokol sedemikian boleh membantu merapatkan jurang antara projek perintis yang menjanjikan dengan dasar infrastruktur yang boleh dipercayai. Sistem pemantauan yang jelas membolehkan jurutera menjejaki prestasi jalan mengikut musim dan melaraskan spesifikasi sebelum masalah merebak.

Dorongan Serantau dan Konteks Global

Asia Selatan secara keseluruhannya mengikuti eksperimen jalan plastik ini dengan penuh minat. Bangladesh bekerjasama dengan Bank Dunia untuk mengkaji sama ada jalan plastik lebih tahan terhadap bencana alam, sambil memantau aliran keluar mikroplastik. Negeri Odisha di India baru-baru ini mendapatkan kepakaran teknikal daripada National Highways Authority of India untuk memulakan projek perintis bandar yang menggunakan plastik dicarik bercampur bitumen pada suhu antara 170 hingga 180 darjah Celsius. Penyelidik Stanford University yang dibiayai National Academies of Sciences telah meneroka penggunaan lebih luas, termasuk panel binaan komposit plastik dan turapan, sambil menekankan keperluan untuk penambahbaikan dalam pengasingan sisa dan pangkalan data prestasi. Kajian mereka menunjukkan bahawa kitar semula keseluruhan bangunan yang diperbuat daripada komposit polimer boleh menghasilkan aliran sisa yang lebih seragam, sekali gus menjadikan penggunaan semula seterusnya lebih mudah dijangka.

Sementara itu, konsep kitar turun, iaitu menukar sisa bernilai lebih rendah menjadi bahan binaan, selaras dengan rangka kerja ekonomi kitaran yang mengutamakan penggunaan bahan secara berterusan. Namun, pengkritik berhujah bahawa kitar turun boleh menyamarkan kebergantungan berterusan terhadap pengeluaran plastik dara. Plastic Pollution Coalition dan kumpulan advokasi lain menyatakan bahawa strategi pada peringkat huluan, seperti mengehadkan pengeluaran plastik yang tidak perlu, lebih baik berbanding skim pengurusan pada akhir hayat yang mungkin memanjangkan ekonomi plastik. Nepal berada di persimpangan ini. Negara itu boleh mengambil pengajaran daripada skala usaha India, ujian ketahanan banjir Bangladesh dan penyelidikan akademik Amerika, sambil merangka dasar yang sesuai dengan konteks Himalaya. Matlamat akhirnya bukan sekadar lebuh raya yang lebih rata, tetapi sistem pengurusan sisa yang mengurangkan kemudaratan alam sekitar tanpa mewujudkan kos tersembunyi kepada generasi akan datang.

Kesimpulan

• Nepal sedang menguji jalan asfalt bercampur plastik di Pokhara dan kawasan perintis lain untuk menangani sisa plastik dan ketahanan jalan secara serentak.
• Green Road Waste Management telah menggunakan lebih 6,600 paun plastik bernilai rendah dalam projek perintis awal, dengan kaedah menyaluti agregat menggunakan sisa yang dicarik sebelum menambah bitumen.
• Negara jiran di rantau ini, khususnya India dan Bangladesh, telah memajukan program jalan plastik berskala lebih besar, sekali gus menyediakan model untuk negara-negara Asia Selatan.
• Kajian makmal menunjukkan peningkatan kestabilan Marshall, ketahanan terhadap kelembapan dan prestasi terma, namun data lapangan selama beberapa dekad masih terhad.
• Bank Dunia dan saintis bebas memberi amaran bahawa pelepasan mikroplastik, larut lesap bahan kimia dan kebolehkitarsemula pada akhir hayat perlu dikaji secara menyeluruh dalam jangka panjang.
• Pakar menegaskan bahawa jalan plastik bukan penyelesaian menyeluruh kepada pencemaran plastik kerana pembinaan hanya dapat menyerap sebahagian kecil daripada jumlah keseluruhan sisa.
• Piawaian nasional yang jelas, protokol keselamatan pekerja dan sistem pemantauan penting sebelum Nepal dapat meluaskan penggunaan jalan plastik daripada projek perintis kepada dasar dengan selamat.