Krisis Pengangguran Graduan di India: Apabila Pendidikan Tidak Lagi Menjamin Masa Depan

Penantian Panjang untuk Mendapatkan Peluang

Shorya Nilesh Londhe menamatkan ijazah sarjana muda dalam bidang media massa di sebuah kolej terkemuka di Mumbai pada 2023, dengan keputusan yang baik serta cita-cita lazim untuk masa depannya. Namun, daripada memulakan kerjaya, beliau melalui hampir tiga tahun bekerja dalam jawatan sementara dan menjalani latihan amali yang tidak menentu. Peranan pertamanya ialah dalam bidang pemasaran di sebuah pengedar kereta dengan gaji 10,000 rupee sebulan, kira-kira $120. Sepanjang tahun berikutnya, beliau bekerja sebagai pengulas kriket untuk sebuah aplikasi sukan dan menjalani latihan amali produksi di bahagian program kriket Jio Star. Setiap jawatan hanya bertahan beberapa bulan, tanpa seorang pun majikan menawarkan pekerjaan tetap.

Kandungan

1. Penantian Panjang untuk Mendapatkan Peluang
2. Skala Pengangguran dalam Kalangan Golongan Berpendidikan
3. Ketidakseimbangan Struktur Ekonomi
4. Krisis Kualiti Pendidikan
5. Laluan ke Alam Pekerjaan yang Semakin Tertutup
6. Tekanan Kewangan dan Pulangan yang Semakin Susut
7. Ancaman Teknologi yang Semakin Meningkat
8. Implikasi Politik dan Kestabilan Sosial
9. Perkara yang Perlu Diketahui

Shorya akhirnya mengikuti program diploma pascasiswazah dalam bidang kewartawanan penyiaran di Xavier Institute of Communications dan menamatkan kursus itu dengan cemerlang. Namun, kelayakan lanjutan juga tidak membuka peluang sehinggalah seorang profesor campur tangan untuk mendapatkan jawatan buatnya dalam pasukan perhubungan awam McDonald's India. Lima bulan lalu, beliau akhirnya mendapat pekerjaan sepenuh masa sebagai pembantu produksi di sebuah stesen televisyen. Beliau menganggap dirinya bertuah. Menurut laporan State of Working India 2026 oleh Universiti Azim Premji, 41 peratus pencari kerja lelaki muda masih gagal mendapatkan pekerjaan walaupun selepas mencari selama tiga tahun.

Laporan itu mendedahkan realiti baharu yang getir: ijazah pascasiswazah kini menjadi kelayakan minimum untuk jawatan bergaji di bawah purata, yang lazimnya hanya boleh diperoleh melalui kenalan peribadi. Shorya menanggung hutang pendidikan melebihi satu juta rupee. Dengan gajinya sekarang, beliau memerlukan lebih daripada sedekad untuk melunaskannya. Ibu bapanya bekerja sebagai doktor, namun latar belakang keluarga kelas menengah itu pun tidak dapat mempercepatkan kemasukannya ke alam pekerjaan.

Skala Pengangguran dalam Kalangan Golongan Berpendidikan

India berdepan paradoks yang mengancam masa depan ekonominya. Tahap pencapaian pendidikan negara itu kini berada pada paras tertinggi, namun kira-kira 40 peratus graduan berumur 25 tahun ke bawah masih menganggur, manakala sekitar 20 peratus daripada mereka yang berumur 25 hingga 29 tahun masih mencari pekerjaan. Pada 2023, kira-kira 11 juta graduan berumur 20 hingga 29 tahun tidak mempunyai pekerjaan, merangkumi dua pertiga daripada semua belia menganggur dalam kelompok umur itu. Peratusan ini hampir dua kali ganda berbanding tahun 2000, ketika golongan berpendidikan hanya membentuk 35 peratus daripada mereka yang menganggur.

Krisis ini kini melanda semua lapisan masyarakat. Ashwini Rudrappa, 26, membesar dalam keluarga petani kacang tanah di daerah Chitradurga, Karnataka. Dengan ijazah sarjana muda dalam bidang pendidikan dan ijazah sarjana ekonomi dari kolej kerajaan, beliau menghabiskan dua tahun mencari jawatan profesor sebelum menerima pekerjaan mengajar secara kontrak di sebuah sekolah menengah tempatan. Gaji bulanannya sebanyak 12,000 rupee hanya satu pertiga daripada gaji seorang profesor. Beliau tinggal di kampung Chikkamanahalli bersama ibu bapanya dan tiga orang abang atau adiknya, yang semuanya sedang mencari pekerjaan pada peringkat berbeza.

Penolong Profesor Rosa Abraham, penulis utama laporan State of Working India 2026, menjelaskan bahawa kadar pengangguran graduan kekal antara 35 hingga 40 peratus selama lebih empat dekad.

Kita bukan menghasilkan terlalu ramai graduan, tetapi terlalu sedikit pekerjaan yang baik,

katanya dalam temu bual baru-baru ini. Jumlahnya meningkat dengan ketara apabila India kini menghasilkan kira-kira lapan hingga sembilan juta graduan setahun, kedua terbanyak selepas China, sedangkan hanya 2.8 juta jawatan yang berkaitan diwujudkan.

Ketidakseimbangan Struktur Ekonomi

Punca krisis ini terletak pada struktur pertumbuhan ekonomi India yang tidak seimbang. Tidak seperti ekonomi Asia Timur yang membina sektor pembuatan berskala besar untuk menyerap pekerja secara beramai-ramai, pertumbuhan India banyak bergantung pada sektor perkhidmatan berintensifkan kemahiran, khususnya teknologi maklumat. Keadaan ini menghasilkan pasaran buruh yang terbahagi dua: peluang berkemahiran tinggi untuk segelintir golongan dan prospek yang terhad untuk majoriti. Pekerja muda meninggalkan sektor pertanian lebih awal berbanding generasi lebih tua demi mencari peluang dalam sektor pembuatan dan perkhidmatan, namun ekonomi gagal menyediakan peluang yang mencukupi dalam sektor-sektor ini.

Data menunjukkan ketidakpadanan besar antara bekalan dengan permintaan. India menghasilkan kira-kira 50 lakh graduan setahun, tetapi pasaran hanya menyediakan sekitar 17 lakh jawatan tetap bergaji setiap tahun. Antara 2021 hingga 2023, India menambah 83 juta pekerjaan, namun lebih 40 juta daripadanya dalam sektor pertanian yang menawarkan pendapatan rendah dan jarang menjadi pilihan graduan. Lebihan pekerja berpendidikan ini telah mengurangkan nilai ekonomi pendidikan tinggi, menyebabkan pertumbuhan pendapatan terbantut dan perbezaan gaji pemegang ijazah semakin mengecil. India Skills Report 2024 mendapati hanya 51.25 peratus graduan dianggap boleh diambil bekerja berdasarkan penilaian industri. Angka itu sedikit meningkat daripada 34 peratus pada 2014, tetapi masih menunjukkan kekurangan kemahiran yang besar.

Sektor formal masih sukar ditembusi oleh kebanyakan orang. Hanya 6.7 peratus graduan mendapat pekerjaan tetap bergaji dalam tempoh setahun selepas tamat pengajian, dan angka itu jatuh kepada 3.7 peratus bagi jawatan kolar putih. Kira-kira 82 peratus tenaga kerja kekal terperangkap dalam sektor tidak formal, sehingga ramai jurutera yang terlebih kelayakan terpaksa bekerja sebagai penghantar barang atau pembantu kedai. Ekonomi tidak mempunyai sektor pertengahan yang kukuh kerana fasa pembuatan mantap yang lazimnya memudahkan peralihan daripada pertanian kepada perkhidmatan di negara membangun lain telah dilepasi. Jurang struktur ini menyebabkan graduan tiada laluan perantaraan yang berdaya maju antara kerja pertanian di luar bandar dengan jawatan elit dalam sektor perkhidmatan di bandar.

Krisis Kualiti Pendidikan

Bilangan institusi pendidikan berkembang dengan pesat, namun kualitinya merosot. Jumlah kolej dan universiti meningkat daripada 1,650 pada 1990-an kepada hampir 70,000 hari ini, sebahagian besarnya didorong pelaburan swasta. Namun, pengambilan tenaga pengajar tidak seiring dengan pertambahan pelajar. All India Council for Technical Education menetapkan nisbah 15 hingga 20 pelajar bagi setiap guru, tetapi kolej teknikal awam kini mencatat purata 47 pelajar bagi setiap tenaga pengajar, manakala institusi swasta mempunyai nisbah 28 kepada seorang.

Bilangan Institut Latihan Industri meningkat 300 peratus dalam tempoh dua dekad, mencecah kira-kira 14,582 menjelang 2025, namun mutunya merosot. Institusi-institusi ini sering tidak mempunyai hubungan dengan firma pembuatan, menyebabkan mereka tidak mengetahui kekosongan kerja dan keperluan kemahiran semasa. Annual Status of Education Report mendedahkan bahawa 42 peratus belia berumur 14 hingga 18 tahun tidak boleh membaca ayat mudah dalam bahasa Inggeris, manakala lebih separuh bergelut dengan soalan bahagi asas, meskipun 96 peratus kanak-kanak berumur 14 tahun bersekolah.

Kekurangan pendidikan ini paling menjejaskan masyarakat terpinggir. Hanya 7 peratus belia Scheduled Tribe dan 10 peratus belia Scheduled Caste merupakan graduan, berbanding lebih 18 peratus dalam kumpulan sosial lain. Semakin ramai lelaki muda meninggalkan pendidikan untuk membantu menampung pendapatan keluarga, dengan bahagian mereka dalam pendidikan tinggi menurun daripada 38 peratus pada 2017 kepada 34 peratus pada penghujung 2024. Kadar keciciran dalam kalangan mereka yang berumur 14 hingga 18 tahun ialah kira-kira 30 peratus, dengan tekanan kewangan dinyatakan sebagai punca utama.

Laluan ke Alam Pekerjaan yang Semakin Tertutup

Selama berdekad-dekad, latihan amali menjadi jambatan penting antara teori akademik dengan amalan profesional. Laluan itu sebahagian besarnya sudah lenyap. Skim Latihan Amali PM kerajaan yang dilancarkan untuk menangani jurang ini menerima 621,000 permohonan pada 2024, namun hanya 8,760 calon menyertai program itu dan cuma 3,605 menamatkan latihan amali mereka, iaitu kadar tamat 0.58 peratus. Menjelang Mac 2026, lebih 7,290 calon telah berhenti sebelum tamat.

Syarikat swasta semakin menggantikan program latihan amali dengan jawatan pelatih yang menawarkan elaun tanpa jaminan pekerjaan atau perlindungan undang-undang. Orang dalam industri melaporkan bahawa firma kini lebih memilih kumpulan pelatih yang kecil berbanding kumpulan pelatih amali yang lebih besar, sekali gus menyekat laluan tradisional yang menukar pembelajaran akademik kepada kemahiran di tempat kerja.

Latihan amali yang masih ada semakin memerlukan kenalan peribadi atau latar belakang istimewa. Mohammed Emroz, pelajar tahun akhir BTech di Jamia Millia Islamia, hanya berjaya mendapatkan 20 hari pengalaman mengendalikan mesin selepas menghantar berpuluh-puluh permohonan dan membiayai sendiri perjalanan ke Mumbai.

Bergantung pada kebolehan anda, anda mungkin mendapat latihan amali yang bermakna, atau anda mungkin bergelut dan entah bagaimana berjaya mendapatkan sijil,

jelas Ankur Agarwal, seorang profesional pengurusan kerjaya. Keadaan ini mewujudkan sistem yang lebih mengutamakan akses kepada rangkaian kenalan berbanding merit, sekali gus memperdalam ketidaksamaan sedia ada.

Tekanan Kewangan dan Pulangan yang Semakin Susut

Malah graduan yang mendapat pekerjaan turut berdepan pulangan ekonomi yang semakin merosot. Walaupun graduan masih memperoleh kira-kira dua kali ganda pendapatan bukan graduan pada peringkat awal kerjaya, kelebihan itu tidak lagi meningkat. Data gaji menunjukkan jurang gaji antara graduan lelaki dan wanita muda semakin kecil terutamanya kerana gaji lelaki merosot, bukannya kerana gaji wanita meningkat dengan ketara. Purata gaji bulanan graduan lelaki selepas mengambil kira inflasi ialah 19,573 rupee pada 2023-24, jauh lebih rendah daripada paras tertinggi 21,383 rupee pada 2011-12. Kelebihan graduan berbanding bukan graduan juga mengecil. Kini, graduan lelaki hanya memperoleh 9,000 rupee lebih banyak sebulan berbanding bukan graduan, turun daripada 12,000 rupee pada 2011-12.

Kelas menengah bertindak balas terhadap tekanan ini dengan menambah hutang dan mengurangkan perbelanjaan. Hutang isi rumah India selain pinjaman perumahan kini melebihi paras Amerika Syarikat dan China berbanding pendapatan. Hampir separuh daripada semua keluarga India telah mengambil pinjaman peribadi, dengan 67 peratus peminjam mendapatkan pinjaman pertama sebelum berumur 30 tahun. Bagi mereka yang menanggung hutang, hampir 40 peratus pendapatan tahunan digunakan untuk membayar komitmen tersebut. Antara 5 hingga 10 peratus peminjam runcit terperangkap dalam kitaran hutang, mengambil pinjaman baharu untuk membayar pinjaman lama tanpa jalan keluar yang jelas. Pertumbuhan volum barangan pengguna bergerak pantas merosot daripada 11 peratus empat belas tahun lalu kepada 3 peratus hari ini, manakala jualan kereta kekal lembap dan pertumbuhan barangan tahan lama pengguna menjunam daripada 11 peratus kepada 1 hingga 2 peratus.

Di taman teknologi Hinjewadi di Pune barat, jurutera muda berijazah beratur setiap pagi untuk menghadiri temu duga terbuka di firma penyumberan luar proses perniagaan, dengan harapan mendapat jawatan kemasukan data bergaji 18,000 rupee sebulan. Di luar bandar Maharashtra, Shivanand Sawale, 42, memiliki ijazah Sarjana Sains dan Diploma Pendidikan, namun hanya memperoleh 7,500 rupee sebulan sebagai guru sekolah swasta. Buruh tani tanpa tanah di kampungnya memperoleh 300 hingga 400 rupee sehari, lebih tinggi daripada pendapatannya.

Kawan-kawan saya asyik mengejek saya, kata mereka pekerja tidak berpendidikan di kedai runcit pun memperoleh lebih banyak daripada saya,

kata Sawale. Keadaannya menggambarkan bagaimana pendidikan tidak lagi menjamin keselamatan ekonomi bagi jutaan rakyat India.

Ancaman Teknologi yang Semakin Meningkat

Krisis pekerjaan semakin meruncing apabila kecerdasan buatan dan automasi mengubah ekonomi global. Pada 2025 sahaja, sektor teknologi menghapuskan lebih 122,000 jawatan di seluruh dunia ketika syarikat beralih kepada infrastruktur AI. Di India, Tata Consultancy Services mengurangkan jumlah tenaga kerjanya kepada kurang daripada 600,000 buat kali pertama sejak 2022, menandakan kemerosotan model penyumberan luar tradisional yang pernah menyediakan pekerjaan kepada jutaan graduan.

Kurikulum pendidikan semasa gagal menyesuaikan diri dengan perubahan ini. NASSCOM mengunjurkan keperluan terhadap sejuta profesional AI, namun hanya kira-kira 55 peratus graduan India dianggap bersedia untuk bekerja dalam industri bagi jawatan sedemikian. Kurikulum masih ketinggalan zaman dan mengajar kemahiran yang kini boleh dikendalikan AI, seperti pengekodan asas dan perancangan logistik. Peralihan teknologi ini mengancam untuk menghapuskan jawatan kerja berasaskan pengetahuan peringkat permulaan yang pernah menjadi laluan pekerjaan bagi graduan pelbagai bidang.

Kekangan masa menjadikan cabaran ini lebih mendesak. Dividen demografi India, iaitu tempoh apabila jumlah penduduk usia bekerja mencapai kemuncak berbanding tanggungan, dijangka memuncak sekitar 2030. Selepas itu, bahagian penduduk usia bekerja akan menurun. Dengan umur median 29 tahun, India masih agak muda berbanding China (40), Amerika Syarikat (38) dan Jepun (49), namun kelebihan ini bersifat sementara. Kadar penciptaan pekerjaan untuk generasi ini dalam dekad akan datang akan menentukan sama ada dividen demografi itu membawa kepada pertumbuhan ekonomi atau menjadi punca ketidakstabilan sosial.

Implikasi Politik dan Kestabilan Sosial

Krisis pengangguran graduan membawa risiko politik yang besar. Negara jiran Bangladesh baru-baru ini mengalami bantahan ganas yang diketuai pelajar kecewa dengan prospek pekerjaan yang terhad, sehingga Perdana Menteri Sheikh Hasina meletak jawatan. Pemimpin pembangkang India membuat perbandingan dan memberi amaran bahawa tekanan serupa boleh mencetuskan pergolakan dalam negara jika tiada tindakan bermakna diambil.

Apa yang berlaku di Bangladesh telah menyampaikan mesej kepada mereka yang berkuasa. Jangan uji kesabaran rakyat,

kata Uddhav Thackeray, bekas ketua menteri Maharashtra.

Kerajaan Perdana Menteri Narendra Modi mengumumkan inisiatif termasuk peruntukan $24 bilion untuk penciptaan pekerjaan dalam tempoh lima tahun serta peluasan program perantisan. Namun, pelaksanaannya berdepan halangan. Antara 2021 hingga 2023, India menambah 83 juta pekerjaan, namun lebih 40 juta daripadanya dalam sektor pertanian yang menawarkan pendapatan rendah dan lazimnya ditolak oleh golongan muda berpendidikan. Kepercayaan terhadap kemajuan berasaskan merit turut terhakis susulan skandal peperiksaan yang meluas, termasuk ketidakaturan dalam National Eligibility cum Entrance Test yang menjejaskan lebih 2.5 juta calon.

Cabaran ini bukan sekadar memerlukan penciptaan pekerjaan, tetapi juga penyediaan jawatan yang sesuai pada skala dan kadar yang mencukupi. Tanpa menyelaraskan hasil pendidikan dengan permintaan pasaran serta dasar perindustrian yang mengutamakan sektor berintensifkan buruh, peluang untuk memanfaatkan dividen demografi akan tertutup, menyebabkan jutaan anak muda berpendidikan tiada masa depan ekonomi yang berdaya maju.

Perkara yang Perlu Diketahui

• Kira-kira 11 juta graduan berumur 20 hingga 29 tahun kini menganggur di India, merangkumi dua pertiga daripada semua belia menganggur dalam kelompok umur itu
• Hanya 6.7 peratus graduan mendapat pekerjaan tetap bergaji dalam tempoh setahun selepas menamatkan pengajian, manakala cuma 3.7 peratus mendapat jawatan kolar putih
• Kadar pengangguran graduan ialah kira-kira 29 peratus, sembilan kali lebih tinggi berbanding individu yang tidak pernah bersekolah
• India menghasilkan kira-kira lapan hingga sembilan juta graduan setahun, tetapi ekonominya hanya menyediakan 2.8 juta jawatan berkaitan setiap tahun
• Dividen demografi negara itu dijangka memuncak sekitar 2030, meninggalkan kurang daripada lima tahun untuk menangani ketidakpadanan struktur antara pendidikan dengan pekerjaan
• Nisbah pelajar kepada guru di kolej teknikal awam mencecah 47:1, jauh melebihi norma yang ditetapkan, iaitu 15:1 hingga 20:1, sekali gus menjejaskan kualiti pendidikan
• Hanya 51 peratus graduan dianggap boleh diambil bekerja mengikut piawaian industri, sementara kurikulum yang ketinggalan zaman semakin menjejaskan mereka akibat perubahan AI
• Krisis ini menjejaskan semua tahap pendapatan dan kumpulan sosial, dengan 41 peratus pencari kerja lelaki muda gagal mendapat pekerjaan walaupun selepas mencari selama tiga tahun