Pembekuan Visa Pekerja Restoran Jepun Cetus Kekalutan dalam Industri Makanan ketika Permintaan Pelawat Melonjak

Pembekuan Mendadak Menyebabkan Industri Restoran dalam Ketidaktentuan

Ketika Jepun bersiap sedia menghadapi satu lagi musim pelancongan musim panas, restoran dan hotel sedang membuat persiapan untuk menerima jumlah pelawat yang mencatat rekod. Namun, banyak kedai makan paling popular di negara itu berdepan krisis tenaga kerja yang tidak banyak kaitannya dengan permintaan pelanggan, sebaliknya berpunca daripada dasar imigresen. Pada 13 April, pihak berkuasa imigresen Jepun berhenti menerima permohonan baharu visa Pekerja Mahir Khusus Jenis 1 dalam sektor perkhidmatan makanan. Penggantungan itu dibuat selepas sektor berkenaan, yang diperuntukkan 50,000 visa sedemikian bagi tempoh lima tahun berakhir Mac 2029, hampir mencapai hadnya. Langkah itu memaksa rangkaian restoran menilai semula rancangan pengembangan, memusnahkan harapan pelajar yang sudah menerima tawaran kerja, dan mencetuskan kebimbangan bahawa sesetengah perniagaan akan mengambil pekerja secara haram. Bagi industri yang menjadi pintu masuk bagi pekerja asing dan tarikan kepada pelancong antarabangsa, pembekuan ini menjadi peringatan jelas bahawa dasar boleh bergerak lebih perlahan daripada permintaan pasaran.

Program Pekerja Mahir Khusus dilancarkan pada 2019 untuk menyalurkan pekerja asing ke industri yang tidak lagi dapat dipenuhi oleh pekerja Jepun. Program ini terbahagi kepada Jenis 1, yang membenarkan seseorang bekerja sehingga lima tahun tetapi tidak membolehkan penyatuan keluarga, dan Jenis 2, yang menawarkan tempoh tinggal lebih lama serta boleh membawa kepada pemastautin tetap selepas menduduki peperiksaan berasingan. Kerajaan merancang menerima lebih 800,000 pekerja asing dalam 19 sektor menjelang akhir tempoh 2024-2029, dengan sektor perkhidmatan makanan dihadkan kepada 50,000 orang. Menurut Agensi Perkhidmatan Imigresen, sektor perkhidmatan makanan mempunyai kira-kira 46,000 pekerja Jenis 1 pada akhir Februari 2026, dan had itu dijangka dilepasi menjelang Mei. Oleh itu, agensi tersebut menggantung pengeluaran sijil kelayakan baharu mulai 13 April.

Bagi rangkaian restoran, notis itu tiba dengan begitu singkat sehingga membimbangkan. Sebuah pengendali ramen yang mempunyai kira-kira 200 cawangan berkata pekerja asing merangkumi kira-kira satu perempat daripada kakitangan sepenuh masanya, atau 75 orang. Syarikat itu bergegas mengambil 20 pekerja lagi sebelum tarikh akhir, tetapi sudah pun menjanjikan pekerjaan kepada pelajar antarabangsa yang dijangka layak selepas tamat pengajian. Tawaran itu kini tergantung tanpa kepastian. Rangkaian mi Yudetaro membina tenaga kerja yang kira-kira 500 daripada 660 pekerja sepenuh masanya memegang visa SSW. Pengendali makanan segera Mos Food Service secara terbuka menyatakan bahawa pengambilan lebih ramai pekerja asing penting untuk mengekalkan operasi. Skylark Holdings, yang mengendalikan restoran keluarga, menggaji 32 pelajar pertukaran dari negara seperti Myanmar secara sambilan dan membantu mereka membuat persediaan untuk peperiksaan Jenis 1 yang dijadualkan pada Jun. Kini, syarikat itu bimbang pekerja berkenaan mungkin pulang ke negara asal dan tidak kembali.

Pengurus sumber manusia, Nakagawa Takahiro, memberi amaran bahawa syarikatnya mungkin terpaksa menilai semula rancangan pembukaan cawangan tahunan.

Di seluruh industri, mendapatkan pekerja menjadi amat mencabar, dan sistem Pekerja Mahir Khusus telah menjadi saluran penting untuk mengambil kakitangan yang sedia bekerja. Namun, berikutan penggantungan baru-baru ini, syarikat kami mungkin terpaksa menilai semula rancangan tersebut.

Dari Lantai Kilang ke Kaunter Ramen

Pembekuan ini bukan sekadar perbahasan dasar yang abstrak bagi pekerja seperti Hang, seorang pekerja Vietnam di cawangan ramen di Wilayah Chiba. Kira-kira sepuluh tahun lalu, dia datang ke Jepun sebagai pelatih teknikal di sebuah kilang pemprosesan makanan di Wilayah Aichi. Dia kembali pada 2022 dengan status Pekerja Mahir Khusus kerana kerja restoran menawarkan gaji lebih baik dan peluang untuk menyara anak lelakinya. Dalam pasaran kerja dalam talian Vietnam, sektor perkhidmatan makanan Jepun popular kerana restoran di bandar memerlukan ramai pekerja dan kerana kerja itu dianggap lebih selamat serta kurang memenatkan berbanding kerja kilang atau pembinaan. Hang berkata dia menghargai peluang untuk berlatih bahasa Jepun setiap hari.

Saya lebih suka bekerja di restoran kerana saya lebih banyak menggunakan bahasa Jepun. Semasa bekerja di kilang, peluang untuk berbuat demikian tidak banyak.

Pengalamannya menunjukkan bagaimana visa itu menjadi talian hayat bagi pekerja mahupun majikan. Bagi migran, visa itu menawarkan status sah, gaji stabil dan peluang meningkatkan kemahiran bahasa. Bagi restoran, ia menyediakan pekerja yang sedia bekerja dalam ekonomi yang semakin kekurangan pekerja Jepun. Aliran pekerja seperti Hang juga menjelaskan mengapa sektor perkhidmatan makanan terlebih dahulu mencapai had kuotanya. Sektor lain boleh mengambil pekerja melalui Program Latihan Intern Teknikal, tetapi restoran tidak dibenarkan menggunakan saluran itu. Ini menjadikan visa Pekerja Mahir Khusus salah satu daripada beberapa saluran sah bagi mereka untuk mengambil pekerja asing.

Mengapa Kuota Habis Lebih Awal

Dalam fasa pertama program itu, dari 2019 hingga 2024, pandemik melumpuhkan permintaan restoran dan menyebabkan pengambilan pekerja kekal rendah. Pada mulanya, kerajaan mengunjurkan sektor restoran memerlukan 53,000 pekerja dalam fasa tersebut, tetapi permintaan sebenar merosot kepada kira-kira 35,000. Oleh sebab sistem itu mengimbangi lebihan dan kekurangan merentas sektor, pegawai mengekalkan had sektor perkhidmatan makanan pada 50,000 untuk fasa kedua. Selepas sekatan sempadan dilonggarkan dan pelancongan antarabangsa melonjak, permintaan meningkat mendadak. Kuota itu habis dalam tempoh dua tahun, bukannya lima tahun.

Shoichiro Ikebe, seorang perunding yang menasihati syarikat tentang pengambilan pekerja asing, berkata had itu tidak pernah ditetapkan dengan mengambil kira pemulihan selepas pandemik.

Had 50,000 pekerja itu tidak mencerminkan dengan secukupnya keperluan besar sektor perkhidmatan makanan.

Beliau menambah bahawa jika pandemik tidak berlaku, had itu pasti dicapai jauh lebih awal.

Korekawa Yu, pengarah Institut Penyelidikan Kependudukan dan Keselamatan Sosial Kebangsaan, mengemukakan satu lagi sudut pandang. Oleh sebab program Pekerja Mahir Khusus menghendaki majikan melabur dalam latihan, peperiksaan dan urusan pentadbiran, pertumbuhan pesat permohonan menunjukkan permintaan asas yang kukuh, bukannya sekadar kecenderungan mengambil pekerja asing.

Kerajaan tersilap mengunjurkan jumlah pekerja yang akan diterima. Daripada menganggap jumlah jangkaan itu sebagai had angka yang kaku, kerajaan sepatutnya membangunkan sistem untuk menerima mereka dan menggunakan angka itu sebagai sasaran umum.

Sektor lain yang layak menunjukkan keadaan berbeza. Sektor pembinaan dan penjagaan kejururawatan masih jauh di bawah had masing-masing, menandakan masalahnya bukan kekurangan pekerja asing secara menyeluruh, tetapi ketidakpadanan antara kuota yang kaku dengan keperluan sebenar setiap industri.

Tekanan Politik dan Tindakan Imigresen Lebih Menyeluruh

Penggantungan ini berlaku ketika politik imigresen Jepun berubah dengan ketara ke arah yang lebih keras. Pentadbiran Perdana Menteri Sanae Takaichi menjadikan imigresen isu politik, bukan sekadar ekonomi, dan melantik ahli politik yang dilihat berpendirian keras terhadap imigresen, termasuk Menteri Negara Kimi Onoda dan Hayato Suzuki, untuk menyelia program Pekerja Mahir Khusus. Parti haluan kanan jauh Sanseito mendapat pengaruh selepas pilihan raya Dewan Ahli Majlis 2025, sekali gus meningkatkan tekanan terhadap Parti Demokratik Liberal yang memerintah supaya mengambil pendirian lebih keras dalam retorik mengenai warga asing. Pengundi konservatif semakin lantang, menjadikan pelarasan kecil terhadap kuota pun berisiko dari segi politik.

Sesetengah ahli politik haluan kanan berhujah bahawa program SSW ialah laluan belakang untuk mendapatkan pemastautin tetap, walaupun visa Jenis 1 terhad kepada lima tahun dan tidak membenarkan permohonan terus bagi pemastautin tetap. Peralihan kepada Jenis 2 memerlukan calon lulus peperiksaan yang kadar kelulusannya kira-kira 50 peratus, dan lulus peperiksaan itu pun tidak menjamin pemastautin tetap akan diberikan.

Usahawan Etnik Berdepan Perangkap Visa Berasingan

Tindakan tegas itu turut melangkaui visa pekerja. Pada Oktober 2025, Jepun menyemak semula visa Pengurus Perniagaan, menaikkan syarat modal daripada 5 juta yen kepada 30 juta yen dan menambah syarat supaya pemohon menggaji seorang pekerja Jepun sepenuh masa, pemastautin tetap atau pemastautin jangka panjang. Pemohon atau pekerja juga perlu membuktikan keupayaan bahasa Jepun pada tahap JLPT N2, manakala pemohon mesti mempunyai pengalaman tiga tahun dalam pengurusan perniagaan atau ijazah sarjana yang berkaitan. Purata permohonan bulanan dilaporkan merosot daripada kira-kira 1,700 kepada sekitar 70 selepas perubahan itu, iaitu penurunan 96 peratus.

Peraturan baharu itu memberi kesan besar khususnya kepada pemilik restoran etnik. Pada satu perhimpunan di Tokyo pada Mei ini, Manish Kumar, pemilik restoran India di Wilayah Saitama yang sudah tinggal di Jepun selama 30 tahun, menceritakan cubaan pembaharuan visanya yang tidak berjaya. Restorannya telah beroperasi selama 18 tahun.

Anak-anak saya lahir dan dibesarkan di Jepun. Mereka hanya bertutur dalam bahasa Jepun dan semua rakan mereka orang Jepun, tetapi kami diberitahu supaya pulang ke India.

Jagmohan Chandrani, pengerusi Persatuan India Edogawa, memberi amaran bahawa komuniti yang dibantunya bina selama beberapa dekad mungkin mula berpecah. Kerajaan mempertahankan perubahan itu sebagai langkah untuk menghalang syarikat cangkerang menggunakan visa tersebut sebagai jalan pintas untuk mendapat pemastautin. Pada sidang media pada Mei, Kimi Onoda berkata peraturan baharu itu telah meredakan kebimbangan tentang penyalahgunaan.

Kami telah, pada tahap tertentu, meredakan kebimbangan bahawa status pengurus perniagaan disalahgunakan sebagai cara untuk berhijrah.

Pengkritik bersetuju bahawa penyalahgunaan perlu dihentikan, tetapi mereka berhujah bahawa syarat modal tetap ialah langkah yang terlalu kasar, yang menyamakan restoran kejiranan yang sudah lama beroperasi dengan syarikat atas kertas. Tinjauan sektor swasta mendapati kebankrapan perniagaan perkhidmatan makanan milik warga asing mencapai paras tertinggi hampir 30 tahun tahun lalu, manakala tinjauan terhadap 299 syarikat milik warga asing mendapati lebih 45 peratus menjangkakan peraturan baharu itu akan menjejaskan operasi mereka.

Kos Tersembunyi daripada Pendekatan Lebih Keras

Dalam beberapa minggu selepas penggantungan sektor perkhidmatan makanan, pasaran tenaga kerja mula mengetat. Data pasaran buruh menunjukkan iklan pekerjaan yang mencari pemegang visa Pekerja Mahir Khusus dalam sektor perkhidmatan makanan meningkat lebih dua kali ganda dalam tempoh dua bulan, sementara purata gaji tahunan yang ditawarkan kepada pekerja sedemikian naik sebanyak 160,000 yen kepada 3.34 juta yen. Kesannya bertentangan dengan harapan ramai majikan: pekerja yang tersedia semakin berkurangan dan kos buruh meningkat serentak.

Kekurangan itu amat dirasai kerana pekerja yang terjejas bukan hanya pembasuh pinggan mangkuk baharu. Ramai ialah kakitangan teras yang memesan bahan makanan, menyusun jadual syif dan melatih pekerja baharu, namun mereka sering memperoleh gaji lebih rendah berbanding rakan sekerja warga Jepun. Industri itu sudah pun cuba mengisi kekurangan dengan teknologi. Kumpulan industri mempromosikan robot pelayan, pesanan mudah alih dan pembayaran layan diri, manakala syarikat memansuhkan umur persaraan wajib dan mengambil lebih ramai pekerja warga emas. Langkah-langkah itu masih belum mencukupi.

Sesetengah pakar bimbang restoran akan beralih kepada pengambilan pekerja secara haram jika saluran sah terus ditutup, sekali gus mendedahkan migran kepada eksploitasi dan menambah beban penguatkuasaan. Kementerian Pertanian, Perhutanan dan Perikanan, yang menyelia program SSW bagi sektor perkhidmatan makanan, berkata kerajaan tidak akan menyemak had maksimum buat masa ini kerana tiada perubahan ekonomi ketara diperhatikan. Pengusaha restoran sangat tidak bersetuju.

Jepun Bukan Satu-satunya Negara: Tekanan Tenaga Kerja Global

Keadaan Jepun sebahagian daripada pola yang lebih luas. Di seluruh dunia, populasi yang semakin berusia dan pelancongan yang kembali pulih menyebabkan kekurangan tenaga kerja dalam sektor hospitaliti. Jerman mengambil pekerja mahir melalui kempen Make it in Germany dan melonggarkan laluan bagi golongan profesional dalam bidang logistik, penjagaan kesihatan dan perdagangan mahir. Sepanyol meluluskan proses pengesahan status luar biasa bagi migran yang sudah berada di negara itu, dengan tujuan menyepadukan mereka ke dalam sektor pelancongan, pertanian dan pembinaan. Greece menandatangani perjanjian dengan negara seperti Mesir untuk membawa masuk pekerja ladang bermusim, yang tenaga kerjanya menyokong rantaian bekalan makanan bagi industri hospitaliti. Itali memperluas sistem Decreto Flussi, yang menetapkan kuota tahunan untuk pekerja dari luar Eropah, supaya merangkumi lebih banyak pekerjaan dalam sektor pelancongan dan perkhidmatan.

Menjelang 2025, jumlah pekerja asing di Jepun hampir mencecah 2.57 juta, meningkat 11.7 peratus berbanding tahun sebelumnya dan sekali lagi mencatat rekod tertinggi. Angka itu menegaskan betapa besarnya kebergantungan ekonomi terhadap tenaga kerja asing, walaupun suasana politik semakin tidak mesra. Cabarannya ialah kejayaan pelancongan itu sendiri menambah tekanan terhadap tenaga kerja. Setiap penerbangan baharu, hotel dan kedai ramen memerlukan pekerja, dan dalam masyarakat yang semakin mengecil, pekerja tersebut semakin ramai datang dari luar negara.

Kekurangan tenaga kerja global sedang membentuk semula dasar imigresen di negara demokrasi berpendapatan tinggi. Menurut OECD, pemulihan pekerjaan dalam sektor pelancongan kekal tidak sekata di negara-negara anggota, dengan banyak destinasi bergelut mendapatkan pekerja selepas permintaan perjalanan kembali pulih. Industri hospitaliti amat terdedah kerana bergantung pada ramai pekerja barisan hadapan. Kekurangan pekerja boleh menjejaskan mutu perkhidmatan, kecekapan operasi dan kepuasan pengunjung. Ekonomi Asia lain turut menghadapi tekanan serupa. Korea Selatan, Taiwan dan Singapura semuanya bergantung pada pekerja asing dalam sektor hospitaliti, penjagaan warga emas dan pembinaan, dan semuanya bergelut mencari cara untuk mengurus kebimbangan awam sambil memastikan perkhidmatan terus berjalan. Pilihan Jepun akan diperhatikan dengan teliti kerana ia memberi kesan kepada salah satu pasaran pelancongan terbesar di dunia dan kerana negara itu sekian lama dianggap sebagai contoh pengurusan migrasi yang teratur, meskipun ketat.

Bagaimanakah Sistem yang Lebih Bijak?

Kebanyakan pakar tidak menyokong sempadan terbuka. Namun, mereka berkata kuota tetap yang ditetapkan semasa pandemik tidak dapat mengikuti perkembangan ekonomi pascapandemik. Korekawa dan pakar lain mencadangkan supaya had kaku digantikan dengan sasaran fleksibel yang boleh diselaraskan apabila permintaan berubah. Sistem yang lebih responsif juga akan mengiktiraf bahawa sesetengah sektor, seperti perkhidmatan makanan, lebih mendesak memerlukan pekerja berbanding sektor lain.

Satu langkah praktikal ialah membenarkan kuota yang tidak digunakan dalam sektor yang lebih perlahan dialihkan kepada industri yang hampir mencapai had masing-masing. Langkah lain ialah menilai pemohon visa Pengurus Perniagaan berdasarkan rekod operasi, pembayaran cukai dan amalan pekerjaan syarikat, dan bukannya bergantung terutamanya pada ambang modal 30 juta yen. Bagi restoran etnik kecil yang sudah lama bertapak dalam komuniti setempat, penilaian yang lebih bersesuaian boleh mengelakkan gangguan terhadap komuniti sambil tetap menghalang syarikat cangkerang.

Sesetengah pemerhati industri menyifatkan kebuntuan Jepun ketika ini sebagai 'trilema mustahil': dalam keadaan populasi terus menyusut, perkhidmatan harian yang murah, gaji yang meningkat dan kawalan imigresen yang ketat tidak dapat dikekalkan serentak. Sepanjang tempoh kemerosotan berpanjangan selepas 1990-an, Jepun pada hakikatnya memilih harga rendah dan imigresen rendah. Gaji sebahagian besarnya tidak berubah, tetapi taraf hidup kekal selesa kerana perkhidmatan harian masih mampu dibayar. Keseimbangan itu kini mula runtuh apabila inflasi kembali, kos input meningkat dan tenaga kerja menyusut. Industri restoran juga perlu bersiap sedia menghadapi masa depan apabila pekerja asing tidak sekadar dianggap sebagai tenaga kerja yang boleh dibuang begitu sahaja. Melatih pengurus, menawarkan gaji lebih baik dan memperbaiki keadaan kerja boleh menjadikan sektor ini lebih menarik kepada pekerja Jepun mahupun asing. Jika berlarutan, pembekuan semasa berisiko mengundurkan industri tepat ketika Jepun memerlukan lebih ramai pekerja, bukan kurang, untuk menyambut kedatangan dunia.

Kesimpulan

• Jepun menggantung permohonan baharu visa Pekerja Mahir Khusus Jenis 1 bagi sektor perkhidmatan makanan pada 13 April 2026, selepas sektor itu hampir mencapai had 50,000 bagi tempoh 2024-2029.
• Sektor perkhidmatan makanan mempunyai kira-kira 46,000 pekerja Jenis 1 menjelang Februari 2026, dan kuotanya dijangka dilepasi menjelang Mei.
• Pembekuan mendadak itu memaksa rangkaian restoran menghentikan pengambilan pekerja, menarik balik tawaran kerja kepada pelajar antarabangsa dan menilai semula rancangan pengembangan.
• Kuota itu ditetapkan semasa pandemik dan tidak menjangkakan pemulihan pesat pelancongan antarabangsa.
• Pentadbiran Takaichi memperketat dasar imigresen secara menyeluruh, termasuk peraturan visa Pengurus Perniagaan yang mengancam restoran etnik yang sudah lama bertapak.
• Iklan pekerjaan untuk pemegang SSW dan gaji bagi pekerjaan restoran meningkat mendadak sejak pembekuan itu, mencetuskan kekurangan pekerja dan kenaikan kos.
• Negara lain, termasuk Jerman, Sepanyol, Greece dan Itali, turut memperluas pengambilan pekerja asing bagi mengatasi kekurangan tenaga kerja dalam sektor pelancongan dan hospitaliti.