Seminar di Jepun tangani diskriminasi terhadap kanak-kanak berketurunan asing

Seruan tepat pada masanya untuk melindungi pelajar yang menonjol

Ketika bilik darjah di seluruh Jepun semakin berbilang latar belakang, ratusan pendidik berkumpul dalam talian pada Jumaat untuk menangani masalah yang menurut ramai pelajar berketurunan asing membayangi zaman persekolahan mereka. Kira-kira 200 guru dan kakitangan pendidikan menyertai seminar tentang cara mengenal pasti dan menghentikan tingkah laku diskriminasi, menurut laporan NHK. Mesej utamanya jelas: apabila orang dewasa melihat ejekan atau pemulauan berdasarkan kewarganegaraan, bahasa atau penampilan, mereka mesti campur tangan dan menyatakan bahawa perbuatan itu menyakitkan. Sikap berdiam diri membiarkan prasangka berakar menjadi kebiasaan.

Keadaan ini benar-benar mendesak. Jepun menerima lebih ramai pekerja asing sejak beberapa tahun kebelakangan ini, dan bilangan kanak-kanak yang mempunyai hubungan dengan negara lain turut meningkat. Namun, ramai keluarga masih melaporkan pengasingan, buli dan akses tidak seimbang kepada sokongan di sekolah. Penilaian antarabangsa mengukuhkan laporan tersebut. Indeks Dasar Integrasi Migrasi, satu tinjauan perbandingan antara negara, memberi Jepun skor 47 daripada 100 dan meletakkannya dalam kalangan negara yang paling lemah dari segi dasar antip diskriminasi. Indeks itu menyatakan bahawa mangsa mempunyai sedikit saluran yang jelas untuk mendapatkan keadilan kerana Jepun tidak mempunyai undang-undang atau badan khusus antip diskriminasi. Kekosongan itu meletakkan tanggungjawab besar pada pendidik dan pegawai tempatan. Pembaca boleh meneliti profil Jepun di laman MIPEX.

Penganjur seminar, Hotta Emilie, menggesa orang dewasa supaya menetapkan teladan. Katanya, kanak-kanak meniru apa yang mereka lihat di sekeliling, maka prasangka sering mencerminkan tingkah laku orang dewasa. Matlamatnya adalah untuk membendung prasangka sejak awal dan mengingatkan mangsa muda bahawa mereka tidak keseorangan.

Apa yang berlaku di seminar

Sesi pada Jumaat itu diadakan dalam talian untuk menjangkau guru di seluruh negara, dan disertai kebanyakannya oleh warga sekolah, selain kaunselor serta pejuang masyarakat. Para pembentang membincangkan situasi lazim yang berlaku di taman permainan, koridor dan media sosial. Tumpuannya bersifat praktikal: apa yang perlu dilakukan ketika kejadian berlaku, cara membuat susulan dengan keluarga dan langkah mencegah insiden berulang.

Seorang pakar membentangkan hasil tinjauan yang menunjukkan betapa ramai individu berketurunan asing menanggung kesan pahit daripada zaman persekolahan mereka. Ejekan kerana bukan orang Jepun, mempersendakan loghat dan memulaukan seseorang daripada kumpulan berulang kali disebut. Nasihat yang diberikan terus terang. Apabila orang dewasa menyaksikan ejekan, nyatakan bahawa tingkah laku itu menyakitkan dan hentikannya. Terangkan sebabnya. Tindakan campur tangan yang konsisten mengajar semua pelajar bahawa sikap saling menghormati ialah peraturan kelas yang tidak boleh dikompromi.

Hotta turut berkata orang dewasa bertanggungjawab untuk bersuara dengan bahasa yang jelas. Pada pandangannya, mengelak daripada membincangkan isu itu atau memberikan peringatan samar-samar tentang kebaikan hati menyebabkan sasaran tidak mendapat sokongan dan pemerhati tidak pasti tentang perkara yang boleh diterima. Piawaian yang jelas, disuarakan oleh guru dan ibu bapa, membolehkan kanak-kanak berdiri bersama rakan sekelas yang berasa dirinya disisihkan.

Sejauh mana diskriminasi berleluasa di sekolah

Penyelidikan dan pengalaman hidup menunjukkan bahawa masalah ini lazim berlaku. Satu tinjauan yang dilaporkan oleh Asahi Shimbun mendapati 68 peratus daripada 448 responden di Jepun yang mempunyai latar belakang etnik atau kaum campuran pernah mengalami buli atau diskriminasi. Satu kes melibatkan murid darjah dua di Wilayah Kanagawa yang takut ke sekolah selepas rakan sekelas mengejeknya kerana kulitnya lebih gelap. Bapanya, pendidik Kanada Kinota Braithwaite, meminta untuk bercakap di hadapan kelas. Beliau memberikan pengajaran ringkas tentang sejarah masyarakat kulit hitam di Kanada. Budak lelaki yang mengejek anak perempuannya meminta maaf, dan keluarga itu menjadikan kejadian tersebut sebagai pengajaran yang kemudiannya menjadi sebuah buku kanak-kanak yang dibacakan Braithwaite di sekolah-sekolah di seluruh negara.

Satu gambaran berasingan daripada kumpulan hak asasi manusia yang berpangkalan di Tokyo merekodkan corak serupa. Dalam satu tinjauan Pusat Maklumat Antiperkauman, 167 daripada 340 responden asing, termasuk pelajar, berkata mereka pernah mengalami perbuatan diskriminasi. Mereka yang ditemu bual menceritakan penderaan lisan dan gangguan fizikal sekali-sekala. Profesor Universiti Waseda Shunsuke Tanabe mendapati sesetengah orang secara keliru mengaitkan peningkatan jumlah penduduk asing dengan kemerosotan keselamatan awam, satu tanggapan yang menyemarakkan permusuhan terhadap pendatang baharu.

Satu lagi tinjauan yang dijalankan Yayasan Biasiswa Korea dalam kalangan 1,030 pelajar dari peringkat sekolah menengah hingga pascasiswazah memberikan perincian tentang lokasi gangguan berlaku. Kira-kira 31 peratus berkata mereka pernah mengalami penderaan lisan, lazimnya daripada rakan sekelas atau di tempat kerja sambilan. Hampir 74 peratus pernah menyaksikan diskriminasi etnik dalam talian. Lebih tiga perempat pernah melihat demonstrasi atau ucapan kebencian. Kira-kira 24 peratus menghadapi diskriminasi di tempat awam atau ketika mencari tempat tinggal. Wanita melaporkan kadar penderaan lisan yang lebih tinggi, termasuk kes yang melibatkan guru Jepun, sekali gus menunjukkan beban tambahan akibat bias jantina.

Suasana ini mendorong sesetengah golongan muda menyembunyikan identiti mereka. Seorang pelajar siswazah Korea Zainichi memberitahu Mainichi Shimbun bahawa dia tidak menonjolkan diri dalam talian bagi mengelakkan gangguan, walaupun sedang belajar di Jepun.

Saya pastikan perkara itu tidak jelas daripada ciapan saya.

Responden turut mengingati kata-kata kesat yang didengar di jalanan dan di dalam kelas. Ada yang berkata mereka disuruh meninggalkan negara itu.

Pulanglah ke Korea Selatan.

Mesej sedemikian memberi kesan berpanjangan. Ahli sosiologi yang mengkaji data tinjauan itu berkata penderaan secara langsung menyebabkan ramai responden menyalahkan diri sendiri, manakala pendedahan berterusan kepada ucapan kebencian memburukkan pandangan mereka terhadap masyarakat dan membuatkan mereka menjauhkan diri daripada ruang dalam talian.

Budaya sekolah dan tekanan untuk menurut

Sekolah Jepun mengutamakan keseragaman dari segi penampilan dan tingkah laku. Selama bertahun-tahun, banyak daerah menguatkuasakan peraturan ketat mengenai warna rambut dan barangan peribadi. Perbahasan awam dan tindakan undang-undang mendorong pihak berkuasa menyemak semula peraturan tersebut, dan beberapa wilayah telah melonggarkannya. Jangkaan bahawa setiap pelajar mesti berpenampilan dan berkelakuan sama boleh membuatkan kanak-kanak yang menonjol berasa dipandang serong, khususnya mereka yang mempunyai tekstur rambut atau warna mata berbeza.

Pengkritik turut menyorot ciri sistem pendidikan yang tidak menggalakkan perbincangan terbuka tentang hak asasi manusia. Kementerian Pendidikan meluluskan buku teks sekolah dan menetapkan garis panduan pengajaran terperinci yang dikenali sebagai Gakushu Shido Yoryo. Pengulas berpendapat bahawa kerangka ini tidak banyak memberi ruang kepada pendidikan menyeluruh tentang etnik, migrasi dan diskriminasi. Kekosongan itu boleh menyebabkan pelajar tidak mempunyai kosa kata bersama untuk membincangkan perbezaan.

Pengajaran bahasa juga menjadi satu titik perbalahan. Kementerian telah memperluas sokongan bahasa Jepun untuk kanak-kanak yang memerlukannya. Pakar seperti pensyarah Universiti Ritsumeikan Ayano Yamada berkata sekolah juga perlu menyediakan pelajaran yang sesuai dengan usia pelajar majoriti untuk menerangkan pengalaman rakan sebaya berketurunan asing. Tanpa keseimbangan itu, kanak-kanak yang sedang mempelajari bahasa Jepun mungkin dianggap orang luar dan bukannya rakan sekelas.

Kekurangan dasar dan landskap perundangan

Perbandingan antarabangsa menunjukkan bagaimana dasar membentuk realiti bilik darjah. Indeks Dasar Integrasi Migrasi meletakkan Jepun sedikit di bawah purata dengan skor 47 daripada 100. Dari segi antip diskriminasi, kedudukan Jepun hampir tercorot kerana negara itu tidak mempunyai undang-undang menyeluruh, badan penguatkuasaan khusus atau saluran pemulihan yang mudah diakses oleh mangsa. Rangkaian pusat runding cara untuk kewujudan bersama berbilang budaya yang ditubuhkan pada 2018 menyediakan nasihat berguna tentang tempat tinggal, kesihatan dan pendidikan, tetapi khidmat nasihat tidak dapat menggantikan jaminan undang-undang.

Akta Ucapan Kebencian Jepun 2016 menyatakan pendirian awam menentang diskriminasi, namun akta itu tidak mengenakan hukuman dan tidak meliputi penderaan dalam talian. Hasil tinjauan menunjukkan golongan muda banyak berdepan permusuhan di media sosial dan platform video, maka undang-undang itu meninggalkan jurang besar antara prinsip dengan pengalaman harian.

Dasar pendidikan juga memberikan isyarat bercampur-campur kepada masyarakat minoriti. Pada 2010, kerajaan mengecualikan sekolah Chosen yang mendidik pelajar berketurunan Korea daripada program pengecualian yuran pengajian sekolah menengah. Keputusan itu berkait dengan ketegangan diplomatik dan politik domestik, lalu mencetuskan siri panjang tindakan undang-undang. Mahkamah mengeluarkan keputusan yang berbeza-beza, manakala pemimpin sekolah melaporkan kekurangan dana dan gangguan terhadap pelajar oleh kumpulan kebencian. Badan hak asasi manusia antarabangsa mengkritik pengecualian itu sebagai diskriminasi dan menggesa peluang pendidikan yang sama untuk semua kanak-kanak. Tinjauan terperinci tentang sejarah dasar ini tersedia dalam analisis Asia Pacific Journal: Japan Focus.

Proses pemantauan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu dan penyerahan oleh masyarakat sivil berulang kali menggesa Jepun memperkukuh perlindungan bagi kanak-kanak minoriti, termasuk masyarakat Ainu, Buraku, Korea dan lain-lain. Langkah kerajaan seperti mengiktiraf Ainu sebagai masyarakat pribumi dan menggalakkan usaha antip buli menandakan kemajuan, namun penguatkuasaan dan liputannya masih tidak sekata. Kanak-kanak masih melaporkan prasangka di dalam kelas dan dalam perjalanan ke sekolah.

Di dalam bilik darjah, langkah yang berkesan untuk pendidik

Penyelidikan tentang pencegahan buli dan panduan yang dikongsi di seminar itu menunjukkan pendekatan yang konsisten. Campur tangan segera apabila melihat atau mendengar perbuatan yang menyakitkan. Nyatakan dengan tepat perkara yang salah, misalnya mempersendakan kewarganegaraan atau bahasa rakan sekelas tidak boleh diterima. Periksa keadaan sasaran secara peribadi. Berikan pengajaran ringkas kepada seluruh kelas supaya pemerhati memahami piawaian yang ditetapkan. Buat susulan kemudian untuk memastikan tingkah laku itu berubah.

Kisah sebenar di bilik darjah menunjukkan bahawa pendekatan secara langsung berkesan. Di Kanagawa, keputusan Braithwaite untuk berbincang dengan kanak-kanak tentang sejarah dan perbezaan mengubah satu kejadian tegang menjadi pengalaman pembelajaran. Buku kanak-kanak beliau dan kunjungan ke sekolah menyediakan cara praktikal untuk guru memulakan perbualan yang ramai berasa tidak bersedia untuk kendalikan.

Langkah yang boleh diambil sekolah sekarang

• Tetapkan norma kelas yang jelas untuk menentang bias berdasarkan kewarganegaraan, bahasa, agama atau penampilan. Paparkan norma tersebut dan bincangkannya semula semasa waktu guru kelas.
• Latih pelajar menggunakan skrip ringkas sebagai pemerhati supaya mereka tahu cara bertindak dengan selamat apabila rakan sebaya menjadi sasaran.
• Latih kakitangan mengenal pasti buli berasaskan bias, merekodkan insiden dan berkomunikasi dengan keluarga dengan segera.
• Sediakan sokongan bahasa Jepun bersama pelajaran untuk pelajar majoriti tentang kepelbagaian, migrasi dan dialog saling menghormati.
• Jemput penceramah masyarakat yang dipercayai dan ibu bapa yang berpengalaman di peringkat antarabangsa untuk berkongsi kisah yang menonjolkan sisi kemanusiaan di sebalik perbezaan.
• Terjemahkan notis, sumber kaunseling dan borang aduan ke dalam bahasa yang lazim digunakan, serta lantik pegawai perhubungan untuk keluarga berketurunan asing.
• Ajarkan literasi media yang menumpukan khabar angin, stereotaip dan ucapan kebencian, serta pantau ruang dalam talian berkaitan sekolah.
• Rekodkan insiden dan semak tindakan susulan dalam mesyuarat kakitangan untuk memperkukuh tatacara dari semasa ke semasa.

Tingkah laku orang dewasa yang konsisten menjadi asas kepada semua langkah ini. Tindakan guru dan ibu bapa yang tegas tetapi tenang menunjukkan kepada pelajar bahawa maruah ialah sebahagian daripada budaya sekolah.

Suara sejarah dan pengiktirafan

Perdebatan tentang cara melayani perbezaan di sekolah berakar sejak beberapa generasi lalu. Muzium Peringatan Keamanan Hiroshima baru-baru ini menambah bahagian yang mengetengahkan mangsa asing dalam pengeboman atom 1945, termasuk ramai warga Korea yang ketika itu tinggal atau bekerja di bandar tersebut. Antara individu yang kini berkongsi pengalaman dengan pelajar ialah Lee Jong Keun, yang terselamat daripada letupan itu ketika berusia 16 tahun. Selama beberapa dekad, beliau menyembunyikan asal usulnya malah menggunakan nama Jepun kerana takut didiskriminasi. Usaha beliau mendekati orang ramai hari ini mencerminkan pengajaran sukar yang diperoleh sepanjang hayat: pengiktirafan membawa pemulihan.

Apabila kanak-kanak mengetahui bahawa peristiwa negara yang tragis turut menimpa orang daripada pelbagai latar belakang, mereka lebih mudah melihat rakan sekelas yang berketurunan pelbagai sebagai sebahagian daripada kisah bersama. Perspektif itu mempersiapkan mereka untuk menolak stereotaip mudah apabila mendengarnya di dalam kelas atau dalam talian.

Apa kata kerajaan Jepun

Pegawai kerajaan menekankan langkah dasar berkaitan keterangkuman. Kementerian Pendidikan mengemas kini panduan antip buli dan membiayai pengajaran bahasa Jepun untuk pelajar yang memerlukannya. Kerajaan pusat dan tempatan mengendalikan talian bantuan kaunseling serta pusat runding cara berbilang budaya yang membantu keluarga mengurus hal ehwal sekolah, insurans kesihatan dan prosedur kediaman. Parlimen mengiktiraf Ainu sebagai masyarakat pribumi, satu langkah simbolik yang diharapkan ramai akan diterjemahkan kepada pendidikan dan perkhidmatan budaya yang lebih baik.

Langkah-langkah ini penting, namun keluarga dan pejuang masyarakat berkata peraturan yang lebih kukuh masih belum diwujudkan. Tanpa undang-undang antip diskriminasi yang menyeluruh dan badan khusus untuk menguatkuasakannya, sekolah serta pihak berkuasa perbandaran menanggung sebahagian besar beban. Sambutan terhadap seminar itu menunjukkan pendidik mahukan alat yang konkrit. Ia turut menonjolkan nilai piawaian nasional yang jelas untuk melindungi setiap kanak-kanak daripada prasangka.

Perkara Utama

• Kira-kira 200 guru dan kakitangan pendidikan menyertai seminar pada Jumaat tentang usaha melindungi kanak-kanak berketurunan asing daripada diskriminasi.
• Pakar menggesa orang dewasa campur tangan serta-merta apabila ejekan berlaku dan tidak berdiam diri sehingga perbuatan yang menyakitkan itu dianggap biasa.
• Penganjur Hotta Emilie berkata kanak-kanak mencerminkan tingkah laku orang dewasa, lalu menggesa tindakan awal dan usaha mengingatkan mangsa bahawa mereka tidak keseorangan.
• Tinjauan Asahi: 68 peratus responden berketurunan campuran melaporkan pernah mengalami buli atau diskriminasi di Jepun.
• Tinjauan Mainichi terhadap 1,030 pelajar mendokumentasikan kebencian dalam talian, gangguan lisan dan diskriminasi dalam kehidupan seharian yang berleluasa.
• MIPEX memberi Jepun skor 47 daripada 100 dan meletakkannya antara negara paling lemah dari segi dasar antip diskriminasi serta saluran pemulihan.
• Akta Ucapan Kebencian Jepun 2016 tidak mengenakan hukuman dan tidak meliputi penderaan dalam talian.
• Sekolah Chosen dikecualikan daripada program pengecualian yuran pengajian pada 2010, sehingga mencetuskan kritikan antarabangsa dan tindakan undang-undang selama bertahun-tahun.
• Langkah sekolah yang berkesan termasuk norma yang jelas, latihan untuk pemerhati, sokongan bahasa dan susulan kakitangan yang konsisten.
• Pengiktirafan mangsa asing pengeboman atom Hiroshima menunjukkan bagaimana naratif inklusif boleh membentuk semula sikap pelajar.