Krisis Universiti Korea Selatan: Puluhan Institusi Berdepan Penutupan apabila Kejatuhan Kadar Kelahiran Membentuk Semula Pendidikan Tinggi

Titik Kritikal: Enrolmen Sekolah Rendah Jatuh di Bawah 300,000

Korea Selatan telah melepasi ambang demografi yang menandakan gangguan besar terhadap sistem pendidikan tingginya. Buat pertama kali dalam sejarah rekod, bilangan kanak-kanak yang memasuki sekolah rendah pada Mac ini akan jatuh di bawah 300,000, dengan Kementerian Pendidikan mengunjurkan hanya 298,178 murid darjah satu di seluruh negara. Angka ini lebih daripada sekadar pencapaian statistik. Ia menandakan saat kadar kelahiran Korea Selatan yang terkenal rendah mula membebankan infrastruktur pendidikan yang dibina untuk populasi jauh lebih besar.

Perbezaan antara kapasiti tersedia dengan permintaan sebenar amat ketara. Universiti dan kolej dua tahun Korea Selatan secara keseluruhan menyediakan kuota kemasukan untuk 450,000 hingga 500,000 pelajar setiap tahun. Namun, aliran bakal pelajar semakin cepat menyusut. Dengan hanya sekitar 250,000 kelahiran setahun di negara yang kadar kesuburannya merosot kepada 0.7 anak bagi setiap wanita, kira-kira untuk kelangsungan puluhan institusi tidak lagi memihak kepada mereka.

Yi In-sill, presiden Institut Populasi Semenanjung Korea untuk Masa Depan, memberi amaran bahawa keadaan semasa hanya fasa awal kemerosotan yang jauh lebih mendalam. "Apa yang kita lihat sekarang hanyalah permulaan," katanya. Kemerosotan itu semakin pantas, bukannya stabil. Unjuran menunjukkan bilangan kanak-kanak yang memasuki sekolah rendah akan menyusut dengan lebih cepat dari sekarang hingga 2030 berbanding lima tahun sebelumnya.

Sistem yang Dibina untuk Era Berbeza

Korea Selatan kini mempunyai 331 universiti dan kolej, rangkaian yang dibangunkan sepanjang beberapa dekad pertumbuhan pendidikan yang pesat. Sejak 2000, 22 institusi sudah pun ditutup secara kekal. Namun, pakar menjangkakan jumlah ini akan meningkat dengan ketara dalam dekad akan datang. Tinjauan baru-baru ini yang dijalankan pada mesyuarat agung Majlis Pendidikan Universiti Korea mendapati lebih 60 peratus presiden universiti menjangkakan lebih 30 institusi empat tahun akan ditutup dalam tempoh 10 tahun akan datang.

Latar sejarah membantu menjelaskan kerentanan semasa. Pada 1980-an dan 1990-an, Korea Selatan mengalami "Demam Pendidikan", obsesi masyarakat terhadap kelayakan akademik yang mendorong peluasan besar-besaran kapasiti pendidikan tinggi. Kerajaan, yang kekurangan sumber untuk memenuhi permintaan yang melonjak melalui institusi awam, menggalakkan pertumbuhan sektor swasta. Hari ini, negara itu mempunyai antara kadar enrolmen pengajian tinggi tertinggi dalam kalangan negara OECD, namun kelimpahan ini kini berisiko menjadi beban apabila populasi pelajar menyusut.

Penyelidikan Institut Penyelidikan Pendidikan Tinggi di bawah Majlis Pendidikan Universiti Korea mengunjurkan kemasukan universiti merosot 39.1 peratus menjelang 2040, daripada 460,000 pada 2020 kepada kira-kira 280,000. Jika kuota enrolmen kekal, ini akan menyebabkan 200,000 tempat universiti tidak terisi di seluruh negara. Timbalan Menteri Pendidikan Jang Sang-yoon memberikan anggaran yang lebih konservatif pada November lalu, dengan menyatakan kumpulan bakal pelajar boleh merosot kepada kira-kira 170,000, atau sekitar 320,000 jika termasuk pelajar antarabangsa dan pelajar dewasa.

Geografi Kemerosotan: Seoul Berbanding Wilayah

Kesan keruntuhan demografi tidak akan dirasai secara sama rata di seluruh Korea Selatan. Universiti wilayah berdepan ancaman kewujudan, sementara institusi di kawasan ibu negara mengekalkan kestabilan relatif. Universiti di kawasan Seoul Raya boleh menerima kira-kira 180,000 pelajar setahun. Dengan hanya 250,000 kelahiran di seluruh negara setiap tahun, kiraan mudah menunjukkan bahawa jika 70 peratus pelajar yang melanjutkan pelajaran ke kolej memilih institusi di kawasan Seoul, kampus wilayah akan mengalami kekurangan enrolmen yang dahsyat.

Lee Sang-lim, pakar demografi di Pusat Penyelidikan Dasar Populasi Universiti Kebangsaan Seoul, meramalkan kesan buruk terhadap pendidikan wilayah. "Jika 70% pelajar masuk kolej dan semuanya berpusu-pusu ke kawasan ibu negara, habislah," jelasnya. "Universiti wilayah akan lenyap begitu sahaja." Beliau meramalkan sesetengah wilayah mungkin hanya mempunyai tiga hingga lima universiti, suatu penumpuan yang akan memperdalam ketidaksamaan wilayah sedia ada dan mempercepat kemerosotan populasi di luar ibu negara.

Data Kementerian Pendidikan mengesahkan perbezaan wilayah ini. Walaupun tiada sekolah di Seoul yang berdepan penutupan, kawasan luar bandar menanggung kesan paling besar daripada kemerosotan ini. Pada 2025 sahaja, 49 sekolah di 17 bandar dan wilayah akan ditutup, dengan 88 peratus daripadanya terletak di kawasan luar bandar. Wilayah Jeolla Utara mencatat jumlah tertinggi dengan 16 penutupan, diikuti Wilayah Jeolla Selatan dengan 15. Pada peringkat sekolah rendah, keadaannya amat membimbangkan. Wilayah Gyeongsang Utara mempunyai 42 sekolah tanpa murid darjah satu yang mendaftar untuk Mac, manakala Wilayah Jeolla Selatan mempunyai 32 sekolah sedemikian.

Universiti Zombi dan Halangan Undang-undang

Apabila enrolmen merosot, semakin banyak institusi berada dalam keadaan seakan-akan terhenti, tetapi terus beroperasi melalui subsidi kerajaan meskipun tidak mampu membayar hutang. Pakar menggelar institusi ini "universiti zombi", iaitu institusi yang hanya bertahan melalui suntikan dana awam tanpa daya maju sebenar. Menurut data terkini, 84 universiti kini dikategorikan sedemikian, tidak mampu menarik pelajar secukupnya tetapi dihalang daripada ditutup oleh kekangan undang-undang dan kewangan.

Halangan untuk menyusun semula sektor ini amat ketara bagi institusi swasta, yang membentuk majoriti sektor pendidikan tinggi Korea Selatan. Undang-undang sekolah swasta, yang pada asalnya digubal beberapa dekad lalu untuk mencegah penyalahgunaan kewangan oleh pengasas, kini secara berkesan menghalang penutupan sukarela walaupun institusi berdepan keadaan kewangan yang mustahil. Apabila universiti swasta ditutup, asetnya, termasuk tanah dan bangunan, menjadi hak milik kerajaan. Ini mewujudkan faktor penghalang yang kuat kepada yayasan untuk memulakan proses penutupan.

Menurut undang-undang semasa, aset yayasan universiti menjadi hak milik kerajaan [apabila ditutup].

Kim Sung-ki, profesor di Universiti Hyupsung, menyifatkan kerangka undang-undang ini sebagai halangan utama kepada pembaharuan. Choi Kyu-bong, setiausaha agung Persatuan Yayasan Sekolah Swasta Korea, berhujah bahawa aturan ini mengabaikan tekanan demografi luaran yang menyebabkan kegagalan. "Sebab universiti tidak dapat menarik pelajar ialah kemerosotan demografi, dan hal itu bukan berpunca daripada universiti sendiri," katanya.

Usaha penstrukturan semula berdepan tentangan hebat daripada pelbagai pihak berkepentingan. Pensyarah dan kakitangan menentang pengurangan kuota enrolmen dan penggabungan kampus kerana langkah ini mengancam pekerjaan mereka secara langsung. Pelajar bimbang bahawa belajar di institusi yang sedang mengecil akan mengurangkan nilai ijazah mereka dan mengehadkan peluang kerjaya pada masa depan. Kebimbangan ini mewujudkan tekanan politik yang menyukarkan tindakan tegas kerajaan.

Penyelesaian yang Gagal dan Langkah Sementara

Berhadapan dengan realiti demografi, universiti dan pembuat dasar telah melaksanakan pelbagai strategi untuk terus bertahan dengan hasil yang berbeza-beza. Pendekatan paling kontroversial melibatkan usaha agresif merekrut pelajar antarabangsa. Didorong populariti budaya Korea di seluruh dunia serta inisiatif "universiti glokal" kerajaan, jumlah pelajar asing meningkat dengan ketara. Yi In-sill melihat trend ini sebagai peluang sebenar bagi institusi yang lebih kukuh, namun beliau mengingatkan bahawa sekolah yang lebih lemah wajar dibenarkan tutup dan bukannya memaksa semua universiti menggunakan strategi kelangsungan yang sama.

Namun, pihak lain mempersoalkan kemampanan pendekatan ini. Lee Sang-lim menyifatkan pengambilan pelajar antarabangsa sebagai langkah sementara yang menangguhkan, bukannya menyelesaikan, masalah asas. Strategi ini turut membawa risiko lain. Semasa pandemik COVID-19, penutupan sempadan mendedahkan kerentanan universiti yang bergantung pada pelajar asing. Selain itu, sesetengah institusi telah menerima pelajar antarabangsa yang tidak mempunyai kemahiran bahasa Korea atau Inggeris yang mencukupi, sekali gus menimbulkan cabaran pendidikan dan gagal mengekalkan standard akademik.

Kekangan kewangan menambahkan lagi kesukaran ini. Susulan bantahan besar-besaran pelajar pada 2012, Korea Selatan melaksanakan pembekuan yuran pengajian yang sebahagian besarnya kekal berkuat kuasa selama lebih sedekad. Walaupun dasar ini menangani kebimbangan tentang kemampuan membayar yuran, ia menekan kewangan institusi, khususnya universiti swasta yang berdepan kemerosotan enrolmen. Yi menyokong pelonggaran peraturan ini bagi membolehkan pelarasan yuran yang diperlukan, disertai peluasan biasiswa untuk pelajar berpendapatan rendah dan bukannya mengekang yuran secara menyeluruh di semua institusi.

Sesetengah universiti telah mencuba inovasi dalam program pengajian, dengan menutup jabatan kemanusiaan dan bahasa demi program kecerdasan buatan serta latihan vokasional. Yang lain pula membangunkan inisiatif kerjasama industri dan peluang latihan amali untuk menarik pelajar. Namun, penyesuaian ini tidak mampu mengatasi realiti demografi asas yang dihadapi institusi di kawasan terpencil dengan kampus kosong.

Impak Kemanusiaan dan Ekonomi

Di luar penyata kewangan institusi, kemerosotan pendidikan tinggi mengancam gangguan sosial yang ketara. Apabila universiti ditutup, masa depan pelajar menjadi tidak menentu. Rancangan kerajaan untuk memindahkan pelajar berdaftar ke institusi wilayah lain tidak menjamin peralihan yang lancar, dan ramai pelajar mungkin berhenti belajar daripada berpindah atau menyesuaikan diri dengan persekitaran akademik baharu.

Kesan terhadap pekerjaan turut meliputi seluruh ekosistem universiti. Pensyarah, kakitangan pentadbiran dan pekerja perkhidmatan berdepan kehilangan pekerjaan apabila kampus ditutup. Di bandar kecil yang universiti menjadi majikan utama, penutupan boleh memusnahkan ekonomi setempat. Dr. Jisun Jung dari Universiti Hong Kong menyatakan bahawa apabila pelajar meninggalkan pekan universiti kecil, kesan ekonominya melangkaui kawasan kampus.

Warisan fizikal institusi yang ditutup turut menimbulkan cabaran. Apabila universiti swasta ditutup, hartanahnya yang luas, termasuk asrama, bilik darjah dan kemudahan penyelidikan, sering terbiar. Daripada 4,008 sekolah K-12 yang ditutup sejak 1980, sebanyak 376 masih tidak digunakan, dengan 266 daripadanya terbiar selama lebih sedekad. Tanpa dasar yang jelas untuk menggunakan semula aset ini, masyarakat setempat berdepan kawasan terbiar dan pembaziran sumber awam.

Ketidaksamaan wilayah berisiko bertambah buruk apabila peluang pendidikan tertumpu di Seoul. Jika ramalan Lee tepat dan wilayah hanya mengekalkan segelintir universiti, golongan muda di luar bandar akan berdepan tekanan lebih besar untuk berpindah ke ibu negara, sekali gus mempercepat kemerosotan kawasan bukan metropolitan yang sudah bergelut dengan populasi menua dan kemerosotan ekonomi.

Mencari Model: Pengajaran daripada Jepun

Berhadapan dengan trajektori demografi yang serupa, Jepun telah membangunkan kerangka penstrukturan semula yang semakin dirujuk oleh pakar Korea Selatan sebagai model berpotensi. "Reka Bentuk Induk Pendidikan Tinggi ke Arah 2040" Jepun menetapkan prosedur yang jelas untuk menutup universiti yang tidak lagi berdaya maju, termasuk tempoh penstrukturan semula kira-kira tiga tahun diikuti penutupan wajib jika pemulihan terbukti mustahil.

Kim Jung-ho, profesor di Universiti Inha, menyifatkan pendekatan Jepun relevan untuk Korea memandangkan kedua-dua negara berdepan cabaran demografi yang sama. Strategi Jepun merangkumi sokongan berbeza mengikut usaha institusi untuk menyesuaikan diri, bukannya layanan seragam terhadap semua universiti yang bergelut. Lee Derk-nan, penyelidik di Perkhidmatan Penyelidikan Dewan Negara, menekankan keperluan dasar yang konsisten dan bantuan berperingkat bergantung pada kesediaan institusi untuk bertindak balas.

Sesetengah pakar mencadangkan campur tangan yang lebih radikal. Shin Sung-wook dari Universiti Katolik Pusan mencadangkan geran kewangan langsung diberikan kepada yayasan universiti yang menutup institusi mereka secara sukarela. Pendekatan ini akan menangani kebimbangan tentang kehilangan aset yang kini menghalang penutupan universiti swasta. Pihak lain merujuk contoh Eropah dan Amerika, apabila universiti menjual atau menggunakan semula kemudahan untuk tujuan komersial baharu, namun kerangka undang-undang Korea Selatan perlu diubah bagi membolehkan penukaran sedemikian.

Nam Doo-woo, penolong profesor di Universiti Inha, menyokong pemisahan tegas antara institusi yang berdaya maju dengan yang tidak. "Daripada langkah penstrukturan semula sederhana, kita perlu melaksanakan rancangan penstrukturan semula yang tegas untuk memisahkan universiti yang mampu berkembang daripada yang wajar ditutup," katanya. Pendekatan ini akan menumpukan sumber kepada institusi yang lebih kukuh sambil memudahkan penutupan institusi lain secara teratur, dan bukannya mengagihkan dana terhad secara nipis kepada kampus yang gagal.

Perkara Utama

• Enrolmen sekolah rendah Korea Selatan akan jatuh di bawah 300,000 buat pertama kali pada Mac ini, dengan 298,178 murid darjah satu dijangka di seluruh negara.
• Universiti menyediakan kapasiti untuk 450,000 hingga 500,000 pelajar setahun, tetapi hanya 250,000 kanak-kanak dilahirkan setiap tahun di negara yang mempunyai kadar kesuburan terendah di dunia, iaitu 0.7 anak bagi setiap wanita.
• Lebih 60 peratus presiden universiti menjangkakan lebih 30 institusi empat tahun akan ditutup dalam dekad akan datang.
• Universiti wilayah berdepan risiko terbesar, dengan pakar meramalkan sesetengah wilayah mungkin hanya mengekalkan tiga hingga lima institusi apabila pelajar tertumpu di kawasan Seoul.
• Halangan undang-undang menghalang universiti swasta daripada ditutup secara sukarela kerana undang-undang semasa memindahkan semua aset kepada kerajaan apabila institusi ditutup, lalu mewujudkan "universiti zombi" yang terus hidup dengan dana awam.
• Lebih 4,000 sekolah rendah, menengah dan tinggi telah ditutup sejak 1980, dengan 49 lagi penutupan dijadualkan pada 2025, terutamanya di kawasan luar bandar.
• Pengambilan pelajar antarabangsa menawarkan kelegaan sementara tetapi tidak menangani cabaran demografi asas yang dihadapi sektor ini.