Siri Web Chiraiya Cetus Perdebatan Nasional tentang Rogol dalam Perkahwinan di India

Siri Sensasi Berdepan Kekosongan Undang-undang

Apabila siri web berbahasa Hindi Chiraiya mula ditayangkan di JioHotstar pada Mac, tidak ramai menjangka drama enam episod tentang rogol dalam perkahwinan akan menjadi antara program Hindi paling banyak ditonton di platform itu dalam beberapa bulan. Namun, siri yang judulnya bermaksud “burung kecil” itu menarik jutaan penonton sambil mencetuskan perbincangan nasional tentang persetujuan, patriarki dan kelompongan undang-undang era kolonial yang terus menyebabkan jutaan wanita tiada jalan mendapatkan keadilan daripada keganasan seksual dalam perkahwinan. Siri ini muncul pada saat yang genting. Walaupun aktivisme sudah berlangsung bertahun-tahun dan beberapa petisyen telah dikemukakan kepada Mahkamah Agung, India kekal antara kira-kira tiga dozen negara, bersama Pakistan, Afghanistan dan Arab Saudi, yang tidak mengharamkan rogol dalam perkahwinan secara jelas. Data kerajaan menunjukkan bahawa 6.1% wanita India yang pernah berkahwin mengalami keganasan seksual, meskipun aktivis berpendapat angka sebenar jauh lebih tinggi akibat kes yang tidak dilaporkan serta stigma sosial mendalam yang membungkam mangsa.

Perjalanan Kisah: Daripada Bersubahat kepada Solidariti

Di teras Chiraiya ialah hubungan penuh ketegangan antara dua wanita yang mengharungi cabaran dalam keluarga besar tradisional di India Utara. Kamlesh, yang dibawakan oleh pelakon berpengalaman Divya Dutta, mencerminkan tipikal suri rumah separuh usia yang taat dan percaya wanita patut menumpukan perhatian kepada memasak dan kerja rumah. Pandangan dunianya, yang dibentuk oleh dekad-dakdapat didikan patriarki, dicabar dengan kemunculan Pooja, lakonan Prasanna Bisht, dalam keluarga itu. Pooja mewakili perubahan generasi: berpendidikan, peka terhadap isu sosial dan terbuka berbicara tentang kesaksamaan gender serta autonomi tubuh. Dia mengahwini Arun, adik ipar Kamlesh yang dibesarkannya seperti anak sendiri, dengan harapan hubungan mereka berasaskan sikap saling menghormati. Kisah itu berubah arah pada malam perkahwinan mereka apabila Arun merogolnya, kemudian menafikan traumanya dengan sikap berhak yang menggerunkan.

Penulis skrip Divy Nidhi Sharma, yang turut menulis bersama filem terkenal Laapataa Ladies, merangka babak ini untuk mencerminkan hujah pembelaan undang-undang yang lazim. Dalam siri itu, Arun berkata kepada mangsanya,

Saya cuma mengambil apa yang milik saya. Mengapa awak asyik mengulangi bahawa saya merogol awak? Rogol dalam perkahwinan bukan jenayah di India dan tiada undang-undang untuk menanganinya.

Selepas itu, kisah ini bukan sekadar cerita kepahlawanan, sebaliknya meneliti dengan menyakitkan misogini yang telah sebati dalam diri. Apabila Pooja yang didera meminta sokongan, ibunya sendiri menasihatinya supaya bertolak ansur, sambil memberi amaran bahawa bersuara akan membawa malu kepada keluarga. Kamlesh pada mulanya bersetuju, menampar Pooja kerana tidak percaya dan berhujah bahawa persetujuan sudah tersirat dalam ikatan perkahwinan. Perubahannya yang beransur-ansur menjadi teras emosi siri ini, apabila dia perlu memilih antara keselesaan bersubahat dengan sistem itu dan menyokong wanita yang pada awalnya dipandang rendah olehnya. Divya Dutta menggambarkan perjalanan watak itu sebagai perubahan daripada kejahilan kepada kesedaran, sambil menyatakan bahawa Kamlesh “malah tidak tahu ejaan misogini, kerana begitu mendalam didikan patriarki dalam dirinya.”

Kerangka Undang-undang: 163 Tahun Pengecualian

Dialog yang disampaikan Arun mencerminkan realiti undang-undang yang menggerunkan dan berlarutan selama 163 tahun. Seksyen 375 Kanun Keseksaan India, yang mula digubal pada 1860 ketika pemerintahan kolonial British, mentakrifkan rogol tetapi mengandungi Pengecualian 2, yang menyatakan bahawa perbuatan seksual oleh suami terhadap isterinya, jika wanita itu berusia lebih 18 tahun, tidak dianggap sebagai rogol. Pengecualian ini dikekalkan dalam Bharatiya Nyaya Sanhita 2023, sekali gus secara berkesan menjadikan rogol dalam perkahwinan sah di India kecuali apabila pasangan itu telah berpisah secara sah.

Kesan kekosongan perundangan ini amat ketara dan tercatat dalam sejarah kehakiman baru-baru ini. Pada 2025, seorang lelaki yang disabitkan merogol isterinya, yang meninggal dunia dalam beberapa jam selepas serangan yang didakwa itu, dibebaskan selepas membuat rayuan kerana hakim memutuskan bahawa India tidak mengiktiraf rogol dalam perkahwinan sebagai kesalahan jenayah. Mahkamah Tinggi Allahabad sebelum ini memutuskan bahawa penolakan seks oleh isteri merupakan kekejaman mental, sekali gus mengukuhkan tanggapan bahawa perkahwinan memberi suami hak automatik terhadap tubuh isterinya. Penganalisis undang-undang Abha Singh menjelaskan bahawa pengecualian itu kekal sebahagiannya disebabkan kebimbangan tentang pembuktian. “Sangat sukar untuk membuktikan sama ada itu pelaksanaan hak kelamin atau sesuatu yang lain,” katanya. Namun, pengkritik berhujah bahawa cabaran pembuktian wujud bagi semua jenayah tetapi tidak menghalang pengkriminalan. Pengecualian itu terus menjadi penghalang struktur yang menafikan wanita berkahwin perlindungan autonomi tubuh yang sama seperti wanita belum berkahwin di bawah undang-undang India.

Adaptasi dan Keaslian: Dari Bengal ke Jantung India

Chiraiya merupakan terjemahan budaya daripada siri Bengali Sampoorna, yang diolah semula untuk landskap India Utara yang lebih tegar patriarkinya. Jika Sampoorna menampilkan watak utama yang jelas berhaluan feminis, Chiraiya menggambarkan Kamlesh sebagai wanita yang pada awalnya membolehkan sistem yang sama menindasnya. Pengarah Shashant Shah menjelaskan bahawa pasukan kreatif mahu menampilkan wanita yang dapat dikaitkan dengan jutaan wanita di seluruh India, iaitu seseorang yang mempercayai sistem kekeluargaan tetapi perlahan-lahan menyedari bahawa sistem itu sering menjadi topeng yang menyembunyikan penderitaan di sebalik pintu tertutup.

Penulis Divy Nidhi Sharma sengaja membentuk pendekatan ini untuk menjangkau khalayak di luar golongan elit bandar. “Kami bukan menghasilkan kandungan untuk festival Sundance,” katanya. “Tiada gunanya berkhutbah kepada mereka yang memang sudah sependapat. Kami menyasarkan wanita di Meerut, gadis di Lucknow.” Strategi ini mengelakkan sudut pandang metropolitan yang sering mendominasi wacana feminis, sebaliknya menampilkan watak yang perlu membuang didikan selama berdekad-dekad sebelum mampu mengenali ketidakadilan. Latar kisah beralih dari Bengal ke kawasan pedalaman Hindi, tempat sungai dan kemunduran wujud bersama di sebalik selubung tradisi. Siri ini menegaskan bahawa keluarga, bukannya mahkamah, perlu menegakkan keadilan apabila tiada jalan mendapatkan keadilan di sisi undang-undang, serta berpendapat ibu bapa perlu membesarkan anak lelaki dengan lebih baik atau membetulkan mereka apabila tersasar.

Kecaman dan Pembelaan: Menangani Tuduhan Anti-Lelaki

Kejayaan siri ini mencetuskan kontroversi besar di platform media sosial. Komuniti Reddit dan Twitter menjadi medan perdebatan hangat, dengan sesetengah penonton lelaki melabelkannya sebagai “propaganda menentang lelaki”, “cubaan menjejaskan kesucian perkahwinan” dan kandungan “anti-lelaki”. Sesetengah pengulas melangkah lebih jauh dengan membenarkan rogol sebagai hak dalam perkahwinan atau menuduh siri itu menggambarkan semua lelaki sebagai penjahat. Reaksi balas ini mencerminkan sikap defensif terhadap gambaran siri itu yang tidak berkompromi tentang rasa berhak dalam keluarga biasa.

Pasukan kreatif menjawab kritikan ini dengan tegas. Pelakon Anjuman Saxena, yang memegang watak ibu Pooja, menolak dakwaan berat sebelah gender. “Tujuan siri ini bukan untuk menyasarkan mana-mana gender, tetapi untuk meningkatkan kesedaran,” katanya. “Ini bukan anti-lelaki. Ini anti-rogol.” Perbezaan ini menonjolkan ketegangan utama dalam wacana awam: tanggungjawab disamakan dengan serangan. Divya Dutta memilih untuk menumpukan perhatian pada sambutan positif yang mengatasi suara negatif. “Saya lebih rela tidak membaca 1% itu dan mengambil semangat daripada 99% yang memberikan kasih sayang kepada siri ini,” katanya, sambil menyebut bahawa dia menerima mesej tengah malam, puisi dan malah sari daripada penonton yang berterima kasih kerana kisah ini diceritakan. Penulis skrip Sharma mengakui siri itu boleh mencetuskan emosi, namun menegaskan bahawa tujuannya hanya untuk memulakan perbualan. “Kami seniman, kami tidak boleh menggubal undang-undang atau membendung jenayah, tetapi kami boleh menggunakan seni untuk menjadikan topik tabu sebagai perbincangan arus perdana,” jelasnya.

Realiti Psikologi dan Keganasan Struktur

Di sebalik dimensi undang-undang dan penceritaan, Chiraiya mendedahkan mekanisme psikologi yang mengekalkan rogol dalam perkahwinan merentas generasi. Pakar psikologi klinikal Nupur Dhakephalkar mengenal pasti fenomena ini sebagai “pemindahan trauma antara generasi”, apabila anak-anak mempelajari corak hubungan daripada penjaga mereka. Apabila kawalan dan paksaan dinormalkan dalam hubungan suami isteri, hal itu menjadi skrip asas bagi generasi seterusnya. Siri ini menggambarkan perkara yang disebut Dhakephalkar sebagai “identifikasi dengan penceroboh”, iaitu apabila wanita menyelaraskan diri dengan kuasa patriarki sebagai strategi untuk terus bertahan.

Pembelaan awal Kamlesh terhadap Arun, dengan berhujah bahawa suami yang mengambil apa yang menjadi miliknya bukanlah pencuri, mencerminkan patriarki yang telah sebati dalam diri dan merendahkan wanita sebagai harta benda. Didikan ini diperkukuh oleh tekanan sosial untuk mengekalkan keharmonian keluarga dengan apa jua cara. Seperti yang dinyatakan Divya Dutta, “Setiap wanita yang mengalaminya menyangka kisah itu hanya berlaku kepadanya. Dia berfikir jika dia bersuara, stigma sosial akan timbul dan keharmonian rumah tangga akan terganggu.” Pelakon Siddharth Shaw, yang memegang watak Arun, memetik pemerhatian penulis Saadat Hasan Manto bahawa seni mencerminkan masyarakat. “Sinema mencerminkan masyarakat,” katanya. “Apa sahaja yang berlaku dalam masyarakat, itulah yang ditulisnya.” Shaw berkata dia menerima mesej langsung daripada penonton yang berkongsi pengalaman mereka sendiri tentang rogol dalam perkahwinan, sekali gus menekankan jurang antara kisah fiksyen dengan realiti kehidupan. Siri ini berhujah bahawa sikap berdiam diri lelaki yang baik memungkinkan keganasan oleh orang lain, dan meletakkan tanggungjawab bukan hanya pada pelaku tetapi juga anggota keluarga yang memilih untuk berpaling tadah.

Revolusi yang Belum Selesai: Perubahan Bermula di Rumah

Walaupun Chiraiya nyata berjaya membawa isu rogol dalam perkahwinan ke dalam wacana arus perdana, persoalan kekal sama ada gambaran budaya boleh mendorong perubahan perundangan. Siri ini berakhir bukan dengan kemenangan di mahkamah, yang masih mustahil di bawah undang-undang India semasa, tetapi dengan penyelesaian konflik dalam keluarga. Episod akhir mencadangkan bahawa keadilan tidak semestinya bermula di mahkamah, sebaliknya pada nilai yang diamalkan di rumah, dalam perbualan yang tidak dielakkan keluarga dan keberanian untuk menegur kesalahan walaupun melibatkan orang tersayang.

Pilihan penceritaan ini mencerminkan realiti pragmatik: sehingga Parlimen meminda kanun jenayah, mangsa perlu bergantung pada campur tangan keluarga. Siri ini menggalakkan perubahan beransur-ansur, bukannya revolusi, dan mencadangkan bahawa perubahan tidak perlu dramatik untuk membawa makna. Seperti yang dinyatakan Kamlesh, membantah boleh sesederhana memasak hidangan pilihan sendiri, bukannya meninggalkan dapur sepenuhnya. Divya Dutta kekal optimistik tentang kesan siri ini. “Saya rasa siri ini akan membawa perubahan dalam pelbagai cara kerana ia menunjukkan kepada kita kesilapan yang kita lakukan,” katanya. “Daripada meletakkan tanggungjawab pada pihak luar, mengharapkan orang lain melakukan sesuatu untuk kita, siri ini menekankan bahawa kita harus bermula dari rumah dahulu. Itu langkah pertama, tetapi langkah yang sangat kuat.”

Perkara Utama

• Chiraiya, siri web Hindi enam episod yang mula ditayangkan di JioHotstar pada Mac 2026, menjadi antara rancangan paling banyak ditonton di platform itu dengan mengetengahkan rogol dalam perkahwinan, yang masih sah di India di bawah pengecualian rogol dalam perkahwinan.
• India kekal antara kira-kira 36 negara yang tidak mengkriminalkan rogol dalam perkahwinan di bawah Seksyen 375 Kanun Keseksaan India, undang-undang era kolonial yang dikekalkan dalam Bharatiya Nyaya Sanhita 2023 dan mengecualikan suami daripada pendakwaan kerana memaksa isteri berusia lebih 18 tahun melakukan hubungan seks.
• Siri ini dibintangi Divya Dutta sebagai Kamlesh, suri rumah berfikiran tradisional yang berubah daripada membolehkan ketidakadilan kepada menjadi sekutu selepas adik iparnya Pooja, lakonan Prasanna Bisht, dirogol suaminya pada malam perkahwinan mereka.
• Data kerajaan menunjukkan 6.1% wanita India yang pernah berkahwin mengalami keganasan seksual, meskipun aktivis percaya angka sebenar jauh lebih tinggi kerana kes tidak dilaporkan, stigma sosial dan ketiadaan jalan mendapatkan keadilan di sisi undang-undang.
• Siri ini meraih pujian pengkritik dan mencetuskan kontroversi, dengan sesetengah penonton lelaki melabelkannya “anti-lelaki” atau “propaganda”, manakala penyokong berpendapat ia mencerminkan realiti dan perbincangan penting tentang persetujuan.
• Pencipta siri, Divy Nidhi Sharma, mengadaptasinya daripada siri Bengali Sampoorna, dengan mengubah latarnya ke India Utara untuk meneroka struktur patriarki yang lebih tegar dan menjangkau penonton di luar lingkungan elit metropolitan.
• Siri ini berhujah bahawa apabila tiada jalan mendapatkan keadilan di sisi undang-undang, keluarga perlu bertanggungjawab membesarkan anak lelaki yang menghormati persetujuan serta membetulkan sikap berhak sebelum ia bertukar menjadi keganasan.