Sebuah Kampung Dikuasakan Cahaya Matahari
Di Guyang-ri, sebuah komuniti pertanian dengan kira-kira 130 penduduk yang terletak 90 minit ke tenggara Seoul, rentak kehidupan harian berubah sejak 2022. Enam hari seminggu, penduduk kampung berkumpul untuk makan tengah hari bersama tanpa sebarang bayaran. Hidangan itu bukan dibiayai oleh bantuan kebajikan kerajaan atau sumbangan amal, sebaliknya hasil pengeluaran tetap sebuah pemasangan solar berkapasiti satu megawatt yang menjana keuntungan bersih kira-kira 10 juta won ($6,800) sebulan. Ketua kampung Jeon Joo-young menjelaskan revolusi sosial yang tercetus hasil kebebasan tenaga ini.
Kandungan
Penduduk makan tengah hari bersama setiap hari, jadi kami saling bertemu dan berbual. Ikatan dan semangat perpaduan antara penduduk menjadi lebih kukuh. Kehidupan lebih menyeronokkan. Jika wang diagihkan sebagai pendapatan individu, orang ramai berasa terasing. Mereka yang bertahun-tahun tidak mengenali satu sama lain kini berkenalan dalam beberapa hari melalui restoran itu.
Sebelum projek solar itu dimulakan, Guyang-ri tidak mempunyai restoran, pilihan pengangkutan untuk penduduk warga emas terhad, dan prasarana komuniti amat sedikit. Kini, hasil solar bukan sahaja membiayai makan tengah hari percuma, malah sebuah "bas kegembiraan" untuk warga emas, kemudahan pingpong dan kegiatan kebudayaan. Kampung itu sengaja memilih untuk melaburkan pendapatan solar dalam kebajikan bersama dan bukannya dividen individu, keputusan yang menurut Jeon dibuat sendiri oleh penduduk.
Kebangkitan Selat Hormuz
Guyang-ri kini menjadi model perintis nasional bagi program "kampung berpendapatan solar" Korea Selatan yang berkembang pesat, dengan sasaran 2,500 kampung menjelang 2030. Kerajaan menyasarkan untuk mewujudkan 700 kampung sedemikian pada tahun ini sahaja, peningkatan ketara berbanding kira-kira 150 yang diwujudkan sebelum ini. Desakan ini mencerminkan cara Presiden Lee Jae Myung membingkaikan krisis Iran sebagai pemangkin penting yang mendesak peralihan tenaga.
Korea Selatan mengimport lebih 90% tenaga primernya, termasuk kira-kira 70% minyak mentah melalui Selat Hormuz. Apabila konflik mengganggu laluan perkapalan melalui titik sempit maritim itu, kelemahan aturan ini terserlah dengan jelas. Lee berulang kali memberi amaran kepada kabinetnya bahawa kebergantungan pada bahan api fosil merupakan liabiliti strategik yang berbahaya, sambil menyatakan bahawa "nasib negara" bergantung pada usaha mempercepat peralihan kepada tenaga yang dijana dalam negara.
Kim Sung-whan, menteri iklim, tenaga dan alam sekitar, mengaitkan keperluan mendesak ini dengan perkembangan global.
Di seluruh dunia, perang di Timur Tengah mempercepat peralihan kepada tenaga boleh baharu dengan lebih pantas, maka Korea juga mesti meningkatkan rentaknya.
Konflik Iran yang tercetus pada akhir Februari 2026 menyebabkan harga minyak mentah melonjak 50% dan harga gas asli cecair (LNG) di pasaran spot hampir berganda. Langkah kecemasan segera termasuk had harga bahan api dan pelepasan rizab petroleum strategik, namun krisis itu mendedahkan kelemahan struktur yang tidak dapat diselesaikan dengan langkah sementara.
Daripada Model Perintis kepada Prasarana Nasional
Kerajaan mengumumkan pelan hala tuju yang dipercepatkan dengan sasaran kapasiti tenaga boleh baharu sebanyak 100 gigawatt menjelang 2030, bagi meningkatkan bahagiannya dalam penjanaan elektrik daripada kira-kira 10% kepada lebih 20%. Belanjawan tambahan memperuntukkan kira-kira 500 bilion won untuk inisiatif peralihan tenaga, manakala sokongan tahunan bagi projek tenaga boleh baharu mencecah rekod 1.1 trilion won ($670 juta). Selain itu, pinjaman berkadar faedah rendah berjumlah 400 bilion won akan disalurkan khusus kepada program kampung solar.
Analisis Institut Ekonomi Tenaga dan Analisis Kewangan (IEEFA) menunjukkan sasaran ini mempunyai asas ekonomi yang kukuh. Walaupun kos solar dan angin semasa di Korea Selatan masih 80% hingga 250% lebih tinggi daripada purata global akibat cabaran kelulusan dan skala penggunaan yang terhad, kos elektrik teraras daripada tenaga boleh baharu sudah mampu bersaing dengan atau lebih rendah daripada kos bahan api marginal bagi penjanaan LNG. Dengan harga LNG berganda kepada kira-kira $20 bagi setiap juta unit terma British, kos penjanaan solar antara $0.07 hingga $0.11 setiap kilowatt-jam kini menjadi pilihan yang kompetitif.
Strategi ini bukan sahaja melibatkan kampung luar bandar, malah merangkumi transformasi perindustrian. Kerajaan mencadangkan pembangunan kompleks perindustrian RE100 yang memenuhi sebahagian besar atau keseluruhan permintaan tenaga menggunakan sumber boleh baharu, dengan penjanaan ditempatkan berhampiran pengguna bagi mengurangkan kos. Entiti sektor awam dijangka menerajui penggunaan solar bumbung di bangunan komersial, kediaman dan pertanian.
Semikonduktor dan Hubungan dengan Keselamatan Tenaga
Krisis ini mendedahkan bahawa kelemahan tenaga Korea Selatan bukan sekadar menjejaskan bekalan elektrik isi rumah, tetapi juga asas perindustrian ekonominya. Sektor semikonduktor negara itu, yang diterajui Samsung Electronics dan SK Hynix, menyumbang hampir 40% daripada permodalan pasaran saham dan 80% pengeluaran memori jalur lebar tinggi global. Kemudahan ini memerlukan bekalan elektrik yang stabil dalam jumlah besar.
Kompleks semikonduktor baharu berskala besar yang sedang dibina di Yongin, Wilayah Gyeonggi, dan dijadualkan mula beroperasi sebahagiannya pada 2027, memerlukan tenaga sebanyak 16 gigawatt. Jumlah ini kira-kira 17% daripada permintaan elektrik puncak negara. Kos tenaga sudah merangkumi bahagian yang semakin besar dalam kos pembuatan cip, dan kenaikan harga berpanjangan boleh menghakis kelebihan daya saing Korea Selatan dalam teknologi memori termaju yang penting untuk sistem kecerdasan buatan.
Berbeza dengan Korea Selatan, pengeluar cip utama Taiwan, TSMC, telah berikrar untuk mendapatkan 100% elektrik daripada sumber boleh baharu menjelang 2040, dengan menganggap tenaga bersih sebagai prasarana strategik bagi daya saing semikonduktor. Hong Jong Ho, ahli ekonomi tenaga di Universiti Kebangsaan Seoul, berhujah bahawa krisis tenaga Korea Selatan bermula jauh sebelum perang Iran, berakar daripada berdekad-dekad harga elektrik yang dikekalkan rendah secara buatan oleh utiliti milik negara, Korea Electric Power Corporation (KEPCO).
Subsidi elektrik kerajaan selama berdekad-dekad menyebabkan ramai rakyat Korea melihat bekalan elektrik sebagai kemudahan awam yang patut disediakan kerajaan dengan murah dan banyak, sekali gus menghakis penerimaan masyarakat terhadap kos peralihan.
Pilihan Nuklear dan Perbezaan Serantau
Walaupun pengembangan tenaga boleh baharu semakin pesat, strategi tenaga Korea Selatan kekal kompleks. Kerajaan menangguhkan penutupan beberapa loji arang batu dan mempercepat pengaktifan semula reaktor nuklear, yang disifatkan pegawai sebagai langkah sementara untuk mengekalkan kestabilan grid. Mesyuarat kabinet baru-baru ini mengesahkan bahawa "bayaran kapasiti" (aliran pendapatan terjamin) akan terus disalurkan kepada 21 loji janakuasa arang batu selepas 2040 sebagai rizab kecemasan.
Sementara itu, Jepun di bawah Perdana Menteri Sanae Takaichi memilih haluan berbeza dengan menyekat projek solar mega sambil mempercepat pengaktifan semula loji nuklear. Jepun mempunyai keupayaan nuklear laten (keupayaan membangunkan senjata dengan pantas tanpa benar-benar membinanya) dan menyimpan 45 tan plutonium gred senjata. Takejiro Sueyoshi, Naib Pengerusi Institut Tenaga Boleh Baharu di Tokyo, mengulas perbezaan tindak balas serantau.
Di Jepun, kami tidak merasakan sebarang krisis. Walaupun perang ini perkembangan yang tidak diingini, kita patut menjadikannya peluang untuk melaksanakan sepenuhnya peralihan tenaga di negara ini.
Korea Selatan berdepan persimpangan nuklearnya sendiri. Perjanjian kerjasama nuklear 1974 dengan Amerika Syarikat melarang pengayaan uranium dalam negara, namun pindaan terkini kini membenarkan pengayaan sehingga 20% bagi tujuan awam. Perubahan ini mencetuskan amaran daripada Korea Utara dan China, dengan Beijing memberi amaran bahawa pengayaan untuk tujuan awam sekalipun boleh mencetuskan tekanan ekonomi atau peningkatan ketegangan ketenteraan.
Kesesakan Grid dan Paradoks Bahan Api Fosil
Walaupun momentum politik semakin kuat, halangan teknikal mengancam untuk membantutkan revolusi tenaga boleh baharu. Sebahagian besar kawasan selatan dan barat daya Korea Selatan, tempat pembangunan solar dan angin tertumpu, sudah berdepan had kapasiti grid. Projek tenaga boleh baharu berkapasiti gigawatt menunggu sambungan ke grid, menyebabkan sebahagian kapasiti tenaga bersih kini terbazir.
Rancangan KEPCO untuk membina talian penghantaran voltan tinggi dari kawasan selatan yang kaya dengan tenaga boleh baharu ke Seoul berdepan tentangan penduduk setempat yang semakin meningkat. Penduduk luar bandar mempersoalkan mengapa tanah mereka perlu mengorbankan pemandangan dan keselamatan demi membekalkan tenaga kepada ibu negara, khususnya di bawah sistem harga seragam seluruh Korea Selatan yang tidak memberi mereka sebarang kelebihan harga. Pembinaan prasarana sedemikian lazimnya mengambil masa lebih sedekad, jauh lebih lama daripada tempoh segera yang dituntut oleh krisis Iran.
Kumpulan alam sekitar menyorot percanggahan yang lebih mendalam dalam dasar kerajaan. Ketika kira-kira 500 bilion won menyokong peralihan tenaga, sekitar 5 trilion won pada masa yang sama digunakan untuk menyerap kenaikan harga bahan api fosil melalui subsidi langsung kepada penapisan minyak dan had harga elektrik. Gahee Han, dari Solutions for Our Climate, mengenal pasti ketegangan institusi ini.
Kerajaan yang mengekang isyarat harga ialah kerajaan yang sama meminta orang ramai menjimatkan tenaga. Percanggahan ini mencerminkan pemikiran institusi yang lebih mendalam, yang terus melindungi pemain sedia ada dalam industri bahan api fosil daripada realiti pasaran. Ruang untuk perubahan transformatif terbuka sekarang. Persoalannya ialah sama ada kerajaan ini mempunyai keberanian institusi untuk memanfaatkannya, dan jawapannya akan menentukan masa depan tenaga Korea.
Pengembangan solar juga mendedahkan kebergantungan pada rantaian bekalan China. China membekalkan kebanyakan panel solar yang dipasang di Korea Selatan, mencerminkan penguasaan pembuatan global dan kos yang lebih rendah. Seoul bertindak dengan menetapkan syarat penggunaan modul tempatan untuk kampung solar dan merancang pensijilan jejak karbon bagi barangan import.
Percepatan Hijau Asia
Perubahan haluan Korea Selatan merupakan sebahagian daripada peralihan serantau yang lebih luas, dicetuskan oleh gangguan di Selat Hormuz. Pakistan, yang mengimport 99% LNG dari Teluk, menyaksikan bahagian solar dalam campuran tenaganya melonjak daripada 2.9% pada 2020 kepada 32.3% pada 2025, sekali gus menjimatkan lebih $12 bilion daripada import minyak dan gas yang dapat dielakkan. Seperti di Guyang-ri, perkembangan di Pakistan bermula apabila isi rumah dan perniagaan berkemampuan memasang panel di bumbung, sebelum merebak kepada komuniti lebih miskin yang mengumpulkan sumber untuk pemasangan bersama.
Sepanyol menunjukkan bagaimana pelaburan awal dalam tenaga boleh baharu membina daya tahan ketika krisis. Dengan kira-kira separuh bekalan elektriknya sudah datang daripada sumber boleh baharu, negara di Semenanjung Iberia itu mengekalkan harga bahan api yang lebih rendah berbanding banyak negara jiran Eropah. Perancis bertindak balas terhadap krisis dengan hampir menggandakan pembiayaan elektrifikasi bagi mengurangkan kebergantungan pada bahan api fosil daripada 60% kepada 40% menjelang 2030.
Namun, beberapa ekonomi Asia beralih kepada arang batu sebagai bahan api peralihan ketika kekurangan LNG. India dan China mengurangkan stok arang batu domestik, manakala Indonesia meningkatkan pengeluaran perlombongan. Vietnam menghidupkan semula rancangan tenaga nuklear yang terbengkalai, sementara Bangladesh berdepan catuan bahan api yang teruk. Penganalisis Wood Mackenzie berpendapat bahawa jika gangguan berterusan, pertumbuhan permintaan LNG Asia mungkin tidak akan pulih walaupun harga akhirnya turun, kerana negara-negara menyusun semula sistem tenaga mereka secara kekal ke arah sumber domestik.
Bagi Korea Selatan, langkah seterusnya memerlukan keseimbangan antara keperluan segera untuk kestabilan grid dengan kedaulatan tenaga jangka panjang. Negara itu memiliki keupayaan penyimpanan bateri bertaraf dunia (kedua selepas China) yang boleh digabungkan dengan solar untuk meningkatkan autonomi. Pindaan perundangan terkini yang menghapuskan sekatan jarak tempatan bagi pemasangan solar membuka laluan kawal selia untuk mempercepat pelaksanaannya.
Perkara Utama
- Korea Selatan menyasarkan kapasiti tenaga boleh baharu sebanyak 100 gigawatt menjelang 2030, meningkatkan bahagiannya dalam penjanaan elektrik daripada 10% kepada lebih 20%
- Program "kampung berpendapatan solar" menyasarkan 2,500 kampung menjelang 2030, dengan 700 pemasangan baharu dirancang pada 2026 sahaja
- Presiden Lee Jae Myung menganggap kebergantungan pada bahan api fosil sebagai risiko keselamatan negara, dengan 70% import minyak mentah melalui Selat Hormuz yang terdedah kepada gangguan
- Kampung Guyang-ri menjadi model perintis, menggunakan keuntungan solar untuk membiayai kebajikan bersama termasuk makanan percuma dan pengangkutan warga emas
- Kekangan kapasiti grid di kawasan selatan dan rancangan talian penghantaran KEPCO berdepan tentangan tempatan serta tempoh pembinaan sedekad
- Walaupun usaha tenaga boleh baharu dipergiat, kerajaan mengekalkan subsidi bahan api fosil sebanyak 5 trilion won berbanding 500 bilion won untuk peralihan tenaga bersih
- Loji arang batu akan menerima bayaran kapasiti selepas 2040 sebagai rizab kecemasan, sementara lima reaktor nuklear menjalani pengaktifan semula yang dipercepat
- Industri semikonduktor (Samsung dan SK Hynix) berdepan tekanan kos tenaga yang mengancam rantaian bekalan global bagi cip memori AI
- Negara serantau menunjukkan tindak balas berbeza: Jepun menyekat solar demi pengaktifan semula loji nuklear, manakala bahagian solar Pakistan mencecah 32.3%
