Jepun Lulus Tinjauan Pulau Terpencil di Pasifik sebagai Tapak Sisa Nuklear

Atol Terpencil di Pasifik Menjadi Harapan Jepun untuk Sisa Nuklear

Jepun memperoleh kelulusan untuk meninjau sebuah atol karang terpencil di Lautan Pasifik sebagai tapak berpotensi bagi penyimpanan sisa nuklear yang sangat radioaktif, sekali gus menandakan kemajuan penting dalam usaha negara itu selama dua dekad mencari penyelesaian pelupusan kekal. Menteri Ekonomi, Perdagangan dan Industri Ryosei Akazawa mengesahkan kerajaan akan menjalankan tinjauan awal berasaskan dokumen di Pulau Minamitori selepas mendapat persetujuan Masaaki Shibuya, datuk bandar kampung Ogasawara yang mentadbir wilayah itu, kira-kira 2,000 kilometer di tenggara Tokyo. Keputusan itu merupakan tinjauan seumpamanya yang keempat dimulakan di Jepun dan yang pertama diminta secara langsung oleh kerajaan pusat, bukannya dimulakan oleh pihak berkuasa tempatan.

Jika akhirnya dipilih, pulau tidak berpenghuni itu akan menempatkan repositori bawah tanah yang direka untuk mengasingkan bahan radioaktif berbahaya selama puluhan ribu tahun. Langkah itu menangani kekurangan kritikal dalam infrastruktur nuklear Jepun ketika negara itu berusaha menghidupkan semula loji janakuasa nuklearnya. Kelulusan itu menyusuli diplomasi senyap selama beberapa bulan antara pegawai Tokyo dengan kerajaan perbandaran Ogasawara, yang menyelia wilayah kepulauan itu dari pejabatnya di Kepulauan Bonin. Datuk Bandar Shibuya pada mulanya menyatakan kesediaannya mempertimbangkan tinjauan itu dalam mesyuarat komuniti pada April, dengan berkata keputusan tersebut perlu dibuat secara bertanggungjawab oleh kerajaan pusat, sambil menuntut langkah konkrit untuk menangani publisiti negatif.

Penerimaannya yang bersyarat mencerminkan cabaran rumit yang dihadapi perbandaran Jepun, yang boleh menerima geran kerajaan pusat sehingga 2 bilion yen (kira-kira $12.6 juta) kerana menyertai proses tinjauan, tetapi perlu menimbang insentif kewangan berbanding kebimbangan keselamatan jangka panjang dan kemungkinan stigma. Tinjauan dimulakan sama ada apabila perbandaran membuat permohonan secara sukarela atau apabila kerajaan meminta persetujuan mereka. Kes Minamitori menandakan peralihan ke arah usaha kerajaan yang lebih proaktif mendapatkan persetujuan selepas bertahun-tahun menerima sedikit sahaja maklum balas sukarela.

Pos Terpencil Paling Timur

Pulau Minamitori, juga dikenali sebagai Minami-Torishima, merupakan calon yang unik antara tapak repositori berpotensi. Ditemui pada 1868 oleh pelayar Jepun Shinroku Mizutani dan diilhakkan pada 1898, atol karang ini hanya menjulang 62 meter dari aras laut dan mempunyai keluasan daratan cuma 740 ekar (300 hektar). Terletak 700 batu (1,125 kilometer) di tenggara tanah besar Jepun, pulau itu ialah wilayah paling timur negara tersebut dan kekal sebagai antara lokasi paling terpencil di bawah pentadbiran Jepun. Pulau itu pernah menempatkan stesen meteorologi untuk kajian taufan dan mempunyai prasarana asas termasuk landasan serta kemudahan pelabuhan, namun satu-satunya penghuninya ialah anggota Pasukan Pertahanan Diri Maritim Jepun dan kakitangan kerajaan.

Berbeza dengan lokasi calon di tanah besar yang berdepan tentangan lantang penduduk tempatan, Minamitori tidak mempunyai penduduk awam tetap. Keseluruhan pulau itu milik negara, sekali gus menghapuskan isu rumit pengambilan tanah yang membelenggu tapak berpotensi lain. Kekosongan penduduk ini menjadikan pulau tersebut menarik dari segi politik kepada pegawai yang sukar mencari komuniti yang sanggup menempatkan kemudahan nuklear, namun menimbulkan persoalan tentang persetujuan demokratik bagi projek yang memberi kesan kepada semua rakyat Jepun. Status pentadbiran pulau itu menambah satu lagi kerumitan, kerana ia berada di bawah bidang kuasa Kerajaan Metropolitan Tokyo walaupun lebih dekat dengan Guam berbanding tanah besar Jepun.

Dilema Mendesak Jepun Mengenai Sisa Nuklear

Jepun berdepan krisis penyimpanan sisa nuklear yang semakin meruncing ketika kerajaan berusaha menghidupkan semula reaktor yang tidak beroperasi selepas bencana Fukushima pada 2011. Sejak Loji Janakuasa Nuklear Tokai mula beroperasi pada 1966, negara itu mengumpulkan ribuan tan bahan api nuklear terpakai dan kira-kira 2,500 bekas sisa radioaktif aras tinggi yang diperbuat daripada kaca. Bahan ini kini disimpan sementara di kemudahan di wilayah Aomori dan Ibaraki. Ia perlu diasingkan secara kekal jauh di bawah tanah selewat-lewatnya menjelang 2045, sekali gus mewujudkan tarikh akhir yang membayangi proses pemilihan tapak selama 20 tahun.

Sisa radioaktif aras tinggi terhasil daripada pemprosesan semula bahan api nuklear terpakai untuk mengekstrak uranium dan plutonium. Sisa ini kekal berbahaya selama kira-kira 100,000 tahun dan perlu disimpan dalam batuan dasar yang stabil, sekurang-kurangnya 300 meter di bawah permukaan, sehingga paras radiasi menurun ke tahap selamat. Keperluan teknikalnya menyerupai repositori Onkalo di Finland, kemudahan pelupusan kekal pertama di dunia, yang menyimpan sisa dalam bekas tembaga yang tertanam 450 meter dalam batuan dasar granit. Sisa Jepun, yang dipadatkan dengan mencampurkannya bersama kaca dan disimpan dalam bekas logam, memerlukan kestabilan geologi yang serupa bagi mengelakkan pencemaran air bawah tanah atau persekitaran sekeliling selama beribu-ribu tahun.

Rangka Kerja Pemilihan Tiga Peringkat

Tinjauan yang diluluskan untuk Minamitori merupakan peringkat awal dalam rangka kerja tiga peringkat Jepun bagi memilih repositori kekal. Tinjauan berasaskan dokumen ini melibatkan kajian dua tahun terhadap data geologi, seismik dan vulkanologi sedia ada bagi menilai kesesuaian jangka panjang tapak, tanpa membenarkan penggerudian di lokasi atau pembinaan. Penyelidik akan menganalisis sumber terbitan mengenai dasar batu kapur pulau itu, sejarah gunung berapinya dan pendedahan kepada aktiviti seismik untuk menentukan sama ada lokasi tersebut wajar dikaji dengan lebih lanjut.

Hanya dua perbandaran di Hokkaido, Suttsu dan Kamoenai, telah melengkapkan peringkat awal ini sejak permohonan dibuka pada November 2020, manakala tinjauan ketiga masih berlangsung di Genkai, Wilayah Saga. Kemajuan terbantut akibat tentangan kuat dari segi politik dan masyarakat awam. Toyo di Wilayah Kochi menarik balik permohonannya pada 2007 susulan bantahan hebat penduduk. Keputusan kerajaan pusat untuk meminta secara langsung tinjauan Minamitori mencerminkan kekecewaan terhadap proses permohonan sukarela, yang gagal menghasilkan tapak calon yang mencukupi meskipun terdapat insentif kewangan.

Jika hasil tinjauan dokumen menggalakkan, proses akan diteruskan kepada penyiasatan terperinci yang melibatkan penggerudian dan pensampelan geologi, diikuti pembinaan serta pengoperasian kemudahan. Keseluruhan proses mengambil masa kira-kira 20 tahun. Ini bermakna keputusan yang dibuat sekarang akan menentukan lokasi penyimpanan bahan radioaktif paling berbahaya Jepun sehingga tahun 2040-an dan seterusnya.

Cabaran Geologi dan Alam Sekitar

Walaupun keterpencilan Minamitori mengurangkan risiko pendedahan kepada manusia, ahli geologi dan pakar alam sekitar membangkitkan kebimbangan teknikal yang besar mengenai kesesuaian tapak itu. Tidak seperti batuan dasar granit di Finland, Minamitori terdiri daripada batu kapur berliang yang terbentuk daripada struktur karang. Komposisi geologi ini menimbulkan cabaran serius bagi penyimpanan bawah tanah kerana batu kapur membenarkan air meresap masuk, sekali gus boleh menjejaskan sistem pembendungan yang direka untuk bertahan selama 100,000 tahun. Dasar gunung berapi atol itu mungkin menawarkan sedikit kestabilan, namun gabungan batuan permukaan berliang dengan pendedahan kepada lautan mewujudkan masalah kejuruteraan yang unik.

Kerentanan iklim menambahkan lagi risiko geologi ini. Atol itu terletak di rantau yang kerap dilanda taufan dan terdedah kepada lonjakan ombak ribut. Unjuran iklim jangka panjang yang menunjukkan kenaikan paras laut menimbulkan persoalan tentang daya maju tapak itu sepanjang tempoh penyimpanan yang diperlukan, memandangkan pulau tersebut hanya 62 meter dari aras laut. Sebarang repositori memerlukan kejuruteraan yang mampu menahan kemasukan air masin, kejadian cuaca ekstrem dan kemungkinan tsunami, sambil mengekalkan keutuhannya lebih lama daripada tempoh kewujudan tamadun manusia.

Komplikasi Pengangkutan dan Strategik

Mengangkut ribuan bekas sisa yang diperbuat daripada kaca ke pulau sejauh 1,900 kilometer dari Tokyo menimbulkan cabaran logistik yang besar. Pengangkutan laut merentasi perairan terbuka Pasifik memerlukan kapal khusus yang mampu membawa bahan berbahaya dengan selamat melalui kawasan yang terdedah kepada taufan. William A. Parkinson, senator dalam badan perundangan Guam, menekankan kebimbangan ini dengan menyatakan bahawa projek tersebut melibatkan pengendalian, pengangkutan, penyimpanan dan kemungkinan pengebumian jangka panjang sisa radioaktif paling berbahaya dan kekal yang dihasilkan oleh industri manusia.

Keadaan menjadi lebih rumit apabila Minamitori turut muncul sebagai hab berpotensi bagi perlombongan dasar laut untuk unsur nadir bumi. Awal tahun ini, penyelidik Jepun berjaya mendapatkan sampel lumpur yang mengandungi mineral nadir bumi dari kedalaman 5,600 meter di perairan sekeliling, menjadikan pulau itu bernilai strategik untuk memperoleh mineral penting bagi elektronik dan teknologi tenaga boleh baharu. Penduduk Kepulauan Ogasawara menyuarakan kebimbangan bahawa penetapan pulau itu sebagai tapak repositori boleh merumitkan atau menghalang operasi perlombongan dasar laut, sekali gus berpotensi mengorbankan peluang ekonomi demi penyelesaian penyimpanan yang belum pasti.

Syarat Politik dan Akauntabiliti Awam

Kelulusan Datuk Bandar Shibuya disertai syarat penting yang bertujuan mengelakkan komunitinya memikul tanggungjawab tunggal terhadap legasi nuklear Jepun. Dalam mesyuarat komuniti di pulau Hahajima dan Chichijima, beliau menegaskan bahawa tinjauan awal itu tidak secara automatik membawa kepada persetujuan untuk pembinaan. Beliau juga mendapatkan janji daripada Menteri Akazawa bahawa kajian itu berasingan daripada pemilihan tapak akhir.

"Saya mahu berjanji dengan jelas bahawa (tinjauan itu) tidak berkait secara langsung dengan pemilihan (pulau ini) sebagai tapak pelupusan," jawab Akazawa, sambil berikrar kerajaan akan memimpin kemajuan proses itu dan mengakui kebimbangan penduduk tempatan.

Datuk bandar itu turut menegaskan bahawa kerajaan perlu mendekati perbandaran lain secara serentak bagi mengelakkan beban tertumpu kepada Ogasawara sahaja. Syarat ini mencerminkan kebimbangan lebih luas mengenai keadilan dalam pemilihan tapak, kerana hanya sedikit kerajaan tempatan yang secara sukarela menawarkan diri untuk menempatkan repositori kekal walaupun keperluan mencari penyelesaian penyimpanan semakin mendesak. Bagi mengurangkan beban mana-mana satu perbandaran, pegawai mungkin perlu mengemukakan beberapa pilihan pada masa yang sama dan bukannya bergerak satu demi satu.

Perkara yang Perlu Diketahui

• Jepun meluluskan tinjauan awal di Pulau Minamitori, sebuah atol terpencil di Pasifik sejauh 1,900 kilometer dari Tokyo, sebagai tapak berpotensi bagi repositori sisa nuklear aras tinggi
• Pulau itu tiada penduduk awam; hanya anggota tentera dan kakitangan kerajaan berada di sana. Ia menjadi tapak tinjauan keempat, tetapi yang pertama dimulakan atas permintaan kerajaan pusat
• Sisa radioaktif aras tinggi memerlukan penyimpanan bawah tanah selama kira-kira 100,000 tahun dalam batuan dasar sekurang-kurangnya 300 meter di bawah permukaan
• Kebimbangan geologi termasuk batuan dasar batu kapur berliang, taufan, lonjakan ombak ribut dan kenaikan paras laut jangka panjang yang mengancam keutuhan sistem pembendungan
• Proses pemilihan tiga peringkat mengambil masa 20 tahun. Jepun perlu mendapatkan tapak kekal menjelang 2045 untuk menampung 2,500 bekas sisa yang diperbuat daripada kaca dan kini disimpan sementara
• Datuk Bandar Masaaki Shibuya meluluskan tinjauan itu dengan syarat kerajaan berjanji kajian tersebut tidak menjamin pemilihan tapak akhir, serta menuntut perbandaran lain didekati secara serentak
• Pulau itu juga berpotensi untuk perlombongan nadir bumi di dasar laut, sekali gus mencetuskan pertentangan antara keutamaan penyimpanan sisa dengan pengeluaran sumber