Pertaruhan Korea Selatan Bernilai ₩15 Trilion: Presiden Lee Desak Bantuan Tunai Sejagat Di Tengah Perdebatan Sengit

Eksperimen Ekonomi Berisiko Tinggi

Dalam langkah berani yang mencetuskan perbalahan, pentadbiran Presiden Korea Selatan Lee Jae Myung meluluskan pakej rangsangan besar bernilai 15.2 trilion won ($11 bilion) yang dirancang untuk menyalurkan wang terus kepada setiap rakyat. Pelan yang diluluskan Kabinet pada Khamis itu bertujuan merancakkan ekonomi negara yang lembap dengan meningkatkan perbelanjaan pengguna melalui pemberian baucar setara tunai kepada semua. Keputusan ini, yang dibuat hanya beberapa jam selepas Presiden Lee pulang daripada lawatan ke Kanada, menandakan kemuncak visi dasar yang diperjuangkannya selama lebih sedekad. Namun, ia turut mencetuskan perdebatan politik dan ekonomi yang sengit mengenai kewajaran langkah itu serta kemungkinan kesannya.

Teras cadangan itu ialah sistem pembayaran langsung yang bertujuan memberikan bantuan segera dan merangsang kegiatan perniagaan tempatan. Kerajaan berhujah bahawa dengan ramai pemilik perniagaan kecil berada di ambang kehancuran akibat permintaan pengguna yang lemah, suntikan wang secara langsung bukan sekadar bermanfaat, malah perlu. Namun, langkah itu menerima kritikan keras daripada pembangkang konservatif, yang menyifatkannya sebagai helah populis untuk memberi ganjaran kepada pengundi dan memberi amaran tentang kesan buruk terhadap ekonomi, termasuk lonjakan inflasi. Ketika cadangan itu dibawa ke Dewan Negara untuk undian akhir, Korea Selatan berada di persimpangan, menimbang janji pemulihan ekonomi berbanding risiko ketidakberhematan fiskal dalam salah satu eksperimen ekonomi paling penting dalam sejarah terkininya.

Perincian Cadangan: Siapa Mendapat Apa?

Geran tunai bernilai 15.2 trilion won itu merupakan teras kepada belanjawan tambahan lebih besar berjumlah 30.5 trilion won ($22.1 bilion). Matlamat kerajaan adalah menyuntik modal secara langsung ke dalam ekonomi. Timbalan Menteri Kewangan Kedua Lim Ki-keun menganggarkan pelan itu boleh menjana kira-kira 13 trilion won dalam perbelanjaan baharu. Pembayaran itu disusun dengan kadar asas untuk semua serta bantuan tambahan kepada golongan lebih rentan, bagi memastikan setiap rakyat menerima manfaat sambil menyalurkan bantuan lebih besar kepada mereka yang paling memerlukannya.

Agihan baucar setara tunai itu dibuat mengikut peringkat seperti berikut:

• Bayaran Asas Sejagat: Setiap warga Korea Selatan, tanpa mengira umur, jantina atau pendapatan, akan menerima bayaran asas sekurang-kurangnya 150,000 won.
• Bantuan kepada Golongan Paling Rentan: Individu yang dikategorikan hidup dalam kemiskinan tegar dan tidak mampu mendapatkan pekerjaan layak menerima jumlah lebih besar, iaitu 400,000 won.
• Bantuan kepada Golongan 'Hampir Miskin': Mereka yang dikategorikan dalam kelompok pendapatan “hampir miskin” akan menerima 300,000 won.
• Bantuan Tambahan Meluas: Bagi merangsang lagi perbelanjaan dalam kalangan majoriti penduduk, rakyat dalam 90 peratus terbawah kelompok pendapatan akan menerima tambahan 100,000 won.

Persoalan utama mengenai pelan itu ialah sama ada ia terpakai kepada populasi warga asing yang besar di Korea Selatan. Seorang pegawai Kementerian Kewangan menjelaskan pendirian semasa dengan berkata, “Warga asing tidak termasuk buat masa ini, tetapi pengecualian boleh dipertimbangkan melalui perbincangan pasukan petugas. Penerima khusus akan dimuktamadkan melalui perbincangan itu.” Ini membuka ruang untuk kemungkinan penyertaan mereka, tetapi menegaskan bahawa tumpuan utama adalah warga Korea Selatan.

Cadangan itu akan dikemukakan kepada Dewan Negara untuk kelulusan akhir pada Isnin, selepas rundingan yang dijadualkan antara Presiden Lee dengan pemimpin parti-parti politik utama. Dengan Parti Demokratik Korea yang memerintah memiliki majoriti selesa, rang undang-undang itu dijangka diluluskan secara meluas.

Rasional Presiden Lee: Ubat untuk Kemelesetan Ekonomi

Bagi Presiden Lee Jae Myung, geran tunai sejagat ini bukan idea baharu yang radikal, sebaliknya penerapan falsafah ekonomi yang lama dipegangnya pada skala nasional. Beliau berhujah bahawa dalam era pertumbuhan rendah dan ketidaksamaan yang semakin melebar, ekonomi tradisional berasaskan penawaran tidak memadai. Sebaliknya, beliau percaya peranan kerajaan adalah meningkatkan secara langsung kuasa berbelanja rakyat bagi mewujudkan kitaran baik antara penggunaan dan pertumbuhan. Dalam mesyuarat Kabinet, Lee menyatakan betapa mendesaknya keadaan itu. Katanya:

Inilah masanya untuk menggunakan belanjawan negara, memandangkan betapa beratnya penderitaan yang ditanggung rakyat biasa.

Pendirian ini mencerminkan pandangan pentadbiran bahawa kesukaran ekonomi yang dihadapi rakyat biasa dan pemilik perniagaan kecil sudah mencapai tahap kritikal yang memerlukan campur tangan luar kebiasaan. Lee turut menekankan prinsip keadilan yang terkandung dalam model agihan sejagat, dengan berhujah bahawa manfaat perbelanjaan negara harus dikongsi secara meluas. Beliau menambah:

Jika wang dibelanjakan atas apa-apa sebab sekalipun, saya berpendapat manfaatnya sekurang-kurangnya harus dinikmati secara adil oleh rakyat.

Pendekatan ini berasaskan kepercayaannya bahawa kekurangan permintaan pengguna ialah masalah utama dalam ekonomi moden. Dalam satu forum pada 2020, ketika menjadi gabenor, beliau menjelaskan pemikirannya: “Kita selama ini menumpukan perhatian pada penawaran, tetapi kita kini hidup dalam era apabila peningkatan penawaran tidak menjamin kenaikan perbelanjaan pengguna. Sekarang, peranan kerajaan harus tertumpu pada peningkatan keupayaan pengguna untuk berbelanja.” Pemberian tunai ini ialah ungkapan paling jelas falsafah tersebut, iaitu usaha langsung untuk memasukkan wang ke dalam poket pengguna dengan harapan mereka akan membelanjakannya, sekali gus menghidupkan semula ekonomi tempatan dari peringkat akar umbi.

Visi yang Lama Dipegang: Sejarah Politik Usaha Lee Jae-myung Memperjuangkan Pendapatan Asas

Sokongan Presiden Lee terhadap pembayaran tunai langsung berakar umbi dalam kerjaya politiknya dan sudah lama mendahului tempoh kepresidenannya. Langkah dasar berskala besar yang mungkin kelihatan mendadak ini sebenarnya pelaksanaan di peringkat nasional bagi idea-idea yang telah dibangunkan dan diuji beliau selama lebih sedekad. Eksperimen pendapatan asasnya, yang pernah diketepikan pihak lawan sebagai tidak realistik dan populis, semakin mendapat sokongan. Inisiatif itu berkembang daripada peringkat perbandaran ke wilayah dan kini ke seluruh negara.

Daripada Datuk Bandar Seongnam kepada Dasar Presiden

Asal-usul dasar ini boleh dijejaki kepada tempoh Lee berkhidmat sebagai datuk bandar Seongnam, sebuah bandar di Wilayah Gyeonggi. Kira-kira sedekad lalu, beliau memperkenalkan beberapa program kebajikan progresif, termasuk penyediaan pakaian seragam sekolah percuma, penubuhan perkhidmatan penjagaan selepas bersalin percuma dan, yang paling menonjol, pengenalan pendapatan asas untuk golongan muda. Pelan ini mendapat tentangan hebat daripada kerajaan wilayah Gyeonggi ketika itu, sehingga mencetuskan pertikaian undang-undang berlarutan. Namun, nasib politik Lee berubah apabila beliau dipilih sebagai gabenor Wilayah Gyeonggi pada 2018, sekali gus memberinya ruang yang jauh lebih luas untuk melaksanakan visinya.

Eksperimen Wilayah Gyeonggi

Ketika menjadi gabenor, Lee melancarkan program “Pendapatan Asas Belia” pada 2019, yang menjadi eksperimen pendapatan asas terbesar di dunia dari segi saiz sampel. Di bawah program itu, semua penduduk wilayah berusia 24 tahun yang memenuhi syarat tempoh bermastautin tertentu menerima 250,000 won setiap suku tahun, berjumlah 1 juta won setahun, tanpa sebarang syarat berkaitan pekerjaan atau pendapatan ibu bapa. Ciri penting program ini ialah penggunaan “mata wang tempatan”, iaitu sejenis baucar yang hanya boleh dibelanjakan di perniagaan kecil bebas dalam Wilayah Gyeonggi, dan tidak boleh digunakan di pasar raya besar serta kedai francais. Matlamatnya dua serampang: menyediakan jaringan keselamatan untuk golongan dewasa muda dan memastikan wang rangsangan itu memberi manfaat secara langsung kepada peniaga tempatan. Tinjauan yang dijalankan Institut Penyelidikan Gyeonggi mendapati program itu sangat berjaya. Lebih 80% penerima menyatakan kepuasan, sementara corak perbelanjaan pengguna beralih dengan ketara kepada kedai tempatan yang melaporkan peningkatan jualan besar.

Peringkat Nasional dan Pertempuran Politik

Didorong kejayaan yang dilihat di Gyeonggi, Lee terus memperjuangkan dasar pendapatan asas nasional. Pandemik COVID-19 menjadi pemangkin utama apabila pembayaran bantuan sekali beri oleh kerajaan pada 2020 mendapat sokongan meluas orang ramai dan menjadikan pemindahan tunai langsung sesuatu yang lebih diterima. Sebagai pemimpin parti pembangkang utama pada Ogos 2024, Lee memperjuangkan cadangan bernilai 13 trilion won untuk memberikan 250,000 won kepada setiap rakyat. Namun, rang undang-undang itu ditentang keras oleh Presiden Yoon Suk Yeol ketika itu, yang akhirnya menggunakan kuasa veto untuk menolaknya. Parlimen tidak mempunyai undi yang cukup untuk mengatasi veto tersebut, lalu langkah itu gagal. Kini, dengan Lee memegang jawatan presiden dan partinya menguasai badan perundangan, dinamik politik berubah sepenuhnya, sekali gus membuka jalan kepada dasar yang sekian lama dibayangkannya.

Badai Kontroversi: Populisme, Inflasi dan Kebijaksanaan Ekonomi

Walaupun unjuran kerajaan optimistik, geran tunai sejagat itu mencetuskan kritikan bertubi-tubi daripada pihak lawan politik dan pakar ekonomi yang memberi amaran tentang kemungkinan kesan buruk yang besar. Perdebatan tertumpu pada tuduhan oportunisme politik, risiko mencetuskan inflasi dan persoalan asas tentang keberkesanan Pendapatan Asas Sejagat (UBI) sebagai alat dasar.

Tuduhan Populisme

Kritikan paling segera dan sarat muatan politik datang daripada Parti Kuasa Rakyat yang konservatif. Jurucakapnya, Ho Jun-seok, menyifatkan pemberian itu sebagai perhitungan politik, bukannya dasar ekonomi yang kukuh. Dalam satu kenyataan, Ho berkata skim itu:

mencetuskan kritikan bahawa Lee memberi ganjaran kepada (pengundi) atas kemenangan pilihan raya.

Pendapat ini turut disuarakan oleh bekas Presiden Yoon Suk Yeol dalam perbahasan terdahulu mengenai perkara itu. Beliau menyifatkan pelan seumpama ini sebagai “populis” dan memberi amaran bahawa “pemberian tunai yang tidak difikirkan dengan baik boleh membahayakan masa depan negara ini.” Presiden Lee berulang kali menolak tanggapan tersebut dengan berhujah bahawa menangani kesusahan ekonomi ialah fungsi teras kerajaan, bukannya helah populis. “Menyelamatkan ekonomi bukan populisme,” balas Lee awal tahun ini, sambil menggambarkan dasar fiskalnya sebagai tindak balas agresif tetapi perlu terhadap cabaran ekonomi yang dihadapi rakyat Korea Selatan.

Ancaman Inflasi

Selain retorik politik, pakar ekonomi membangkitkan kebimbangan serius tentang kemungkinan cadangan itu mendorong inflasi. Dengan suntikan tunai besar-besaran bakal memasuki ekonomi, kebimbangan timbul bahawa lonjakan permintaan boleh melebihi bekalan, lalu menaikkan harga barangan dan perkhidmatan harian. Yoo Seong-min, bekas penggubal undang-undang dan pakar ekonomi, memberi amaran bahawa “suntikan tunai sebesar itu akan menyebabkan harga meningkat lebih tinggi.” Kebimbangan ini bukan perkara baharu. Ketika perbahasan mengenai dana bantuan COVID-19 pada 2020, profesor ekonomi Universiti Harvard, Robert Barro, menasihati kerajaan Korea Selatan supaya tidak membuat pembayaran sejagat. Beliau berhujah bahawa dasar sedemikian tidak cekap dan bantuan sepatutnya disasarkan dengan lebih khusus. Kata Barro:

Saya berpendapat pemindahan tunai harus disasarkan kepada mereka yang kehilangan pekerjaan dan pendapatan. Idea memberikan wang kepada semua orang membazir kerana ramai yang tidak terjejas dari segi kewangan.

Kritikan Lebih Luas terhadap Pendapatan Asas Sejagat (UBI)

Cadangan Korea Selatan ini menyentuh perdebatan global mengenai kebaikan UBI, sebuah sistem yang berdepan beberapa kritikan struktur. Pakar mengetengahkan sejumlah kemungkinan masalah yang wujud dalam program sedemikian:

• Kos yang Amat Besar: Program UBI sangat mahal dan sering memerlukan kenaikan cukai yang ketara atau pemotongan besar terhadap perkhidmatan awam penting lain agar mampan dari segi fiskal.
• Sasaran Tidak Cekap: Dengan memberikan bayaran kepada semua orang, termasuk golongan kaya, UBI dianggap sebagai penggunaan sumber yang membazir, sedangkan sumber itu boleh disasarkan dengan lebih berkesan kepada mereka yang benar-benar memerlukan.
• Melemahkan Insentif untuk Bekerja: Kebimbangan utama ialah pendapatan tanpa syarat boleh mengurangkan motivasi orang ramai untuk bekerja, sekali gus berpotensi mengecilkan tenaga kerja dan menjejaskan produktiviti ekonomi.
• Penyelesaian Kemiskinan yang Tidak Menyeluruh: Walaupun bermanfaat, kadar bayaran dalam kebanyakan pelan UBI yang boleh dilaksanakan sering tidak cukup tinggi untuk mengeluarkan semua orang daripada kemiskinan, namun memerlukan perbelanjaan awam yang amat besar.

Kritikan ini menjadi asas hujah pihak pembangkang: meskipun niatnya mungkin murni, dasar itu ialah instrumen yang kasar dan berpotensi memudaratkan dalam menangani masalah ekonomi yang rumit.

Preseden dan Alternatif: Pengajaran daripada Masa Lalu dan Model Lain

Cadangan Presiden Lee bukan muncul secara terasing. Ia menyusuli program pemberian tunai besar, meskipun berbeza, semasa pandemik COVID-19 dan menyertai perbincangan global mengenai masa depan kebajikan sosial. Meneliti sejarah ini dan model alternatif memberikan konteks penting untuk memahami kemungkinan hala tuju pelan semasa.

Bantuan COVID-19 pada 2020

Pada Mei 2020, pentadbiran bekas Presiden Moon Jae-in melancarkan program kupon tunai berskala besar untuk menyokong ekonomi yang terjejas teruk akibat pandemik. Namun, terdapat satu perbezaan utama antara program itu dengan pelan semasa Lee: bantuan pada 2020 disasarkan, bukannya sejagat. Hanya isi rumah dalam 70 peratus terbawah kelompok pendapatan layak menerima subsidi awal kerajaan. Jumlah pembayaran ditentukan berdasarkan saiz isi rumah: isi rumah seorang menerima 400,000 won, manakala isi rumah dengan empat orang atau lebih menerima 1 juta won. Kemudian, pentadbiran Moon memperluas bantuan dengan baucar tambahan untuk kumpulan tertentu seperti pekerja bebas dan pemilik perniagaan kecil. Preseden ini menunjukkan bahawa Korea Selatan berpengalaman memberikan bantuan tunai langsung, namun peralihan daripada model bersasar kepada model sejagat merupakan perubahan besar dari segi ideologi dan pelaksanaan.

Melangkaui UBI: Meneliti Model Kebajikan Lain

Perdebatan global mengenai jaringan keselamatan sosial menawarkan beberapa alternatif kepada UBI. Salah satu model yang semakin mendapat perhatian ialah “Pendapatan Penyertaan” (PI), seperti yang dicadangkan oleh ahli ekonomi British Anthony Atkinson. Seperti UBI, model ini menyediakan bayaran berkala, tetapi bayaran itu bukan tanpa syarat. Untuk menerima pendapatan tersebut, individu dijangka menyumbang kepada masyarakat melalui kegiatan yang diluluskan seperti kerja penjagaan, kesukarelawanan, pendidikan atau projek pemulihan alam sekitar. Penyokongnya berhujah bahawa PI memupuk hubungan timbal balik antara individu dengan masyarakat, sekali gus mengelakkan beberapa kemungkinan kesan buruk UBI seperti pengasingan sosial atau kemerosotan penglibatan sivik. Alternatif lain yang lebih tradisional memberi tumpuan kepada pengukuhan sistem sedia ada. Sebagai contoh, sesetengah pakar ekonomi mencadangkan peluasan program seperti Kredit Cukai Pendapatan Diperoleh (EITC), yang menambah gaji pekerja berpendapatan rendah. Langkah ini menggalakkan mereka bekerja sambil menyediakan bantuan kewangan. Model alternatif ini menunjukkan bahawa terdapat pelbagai jalan untuk mengurangkan kemiskinan dan ketidaksamaan, masing-masing dengan pertimbangan tersendiri.

Langkah Seterusnya: Pertarungan Politik di Dewan Negara

Dengan kelulusan Kabinet diperoleh, nasib geran tunai bernilai 15.2 trilion won itu kini terletak di tangan Dewan Negara. Berdasarkan landskap politik semasa di Seoul, laluan perundangan seterusnya kelihatan agak jelas. Parti Demokratik Korea yang memerintah dan dipimpin Presiden Lee menguasai majoriti besar, dengan 167 daripada 298 kerusi. Rang undang-undang belanjawan memerlukan majoriti mudah ahli parlimen yang hadir untuk diluluskan. Ini bermakna pentadbiran mempunyai jumlah undi yang cukup untuk meluluskan dasar utamanya tanpa memerlukan sokongan pembangkang.

Menjelang undian rasmi yang dijadualkan pada Isnin, Presiden Lee dijangka mengadakan rundingan dengan pemimpin pembangkang, termasuk pemimpin sementara Parti Kuasa Rakyat, Kim Yong-tae. Walaupun perbincangan ini menandakan usaha prosedural untuk membina kata sepakat, ia tidak mungkin mengubah keputusan asas memandangkan jurang ideologi yang mendalam mengenai isu ini. Cadangan itu sebahagian daripada belanjawan tambahan lebih besar yang turut menyusuli pakej bernilai 13.8 trilion won baru-baru ini bagi membantu mangsa bencana dan mengurangkan ketidaktentuan ekonomi. Perbelanjaan besar-besaran ini akan ditambah kepada belanjawan tahunan Korea Selatan 2025 yang telah disahkan, berjumlah 673.3 trilion won. Ini menekankan komitmen fiskal besar yang diambil kerajaan. Jika tiada perkembangan politik yang tidak dijangka, Korea Selatan hampir memulakan eksperimen ekonomi di seluruh negara yang akan diperhatikan dengan teliti di dalam dan luar negara.

Ringkasan

• Pentadbiran Presiden Lee Jae Myung meluluskan pelan bernilai 15.2 trilion won ($11 bilion) untuk memberikan bantuan tunai sejagat kepada semua warga Korea Selatan bagi merangsang ekonomi.
• Pelan itu menggunakan sistem berperingkat, dengan bayaran asas 150,000 won kepada semua orang dan jumlah lebih besar sehingga 400,000 won untuk golongan berpendapatan rendah serta rentan.
• Dasar ini merupakan kemuncak usaha lama Presiden Lee memperjuangkan pendapatan asas, yang pernah diuji melalui program “Pendapatan Asas Belia” ketika beliau menjadi gabenor Wilayah Gyeonggi.
• Cadangan itu mencetuskan kontroversi sengit. Pihak pembangkang menyifatkannya sebagai langkah populis untuk memberi ganjaran kepada pengundi, manakala pakar ekonomi memberi amaran ia boleh mencetuskan inflasi yang memudaratkan.
• Pengkritik berhujah bahawa pembayaran sejagat ialah instrumen yang membazir dan tidak cekap berbanding bantuan bersasar, iaitu model yang digunakan pentadbiran terdahulu semasa pandemik COVID-19.
• Memandangkan Parti Demokratik yang memerintah memiliki majoriti besar di Dewan Negara, rang undang-undang itu dijangka diluluskan, sekali gus membuka jalan kepada ujian besar teori pendapatan asas dalam sebuah ekonomi utama dunia.