Korea Selatan Umum Pakej Rangsangan $22 Bilion: Pertaruhan Besar dengan Bantuan Tunai Menyeluruh untuk Memulihkan Ekonomi

Pertaruhan Ekonomi yang Berani

Dalam langkah tegas untuk membendung kebimbangan kemelesetan yang semakin meningkat dan merancakkan semula ekonomi yang lembap, pentadbiran Presiden Korea Selatan Lee Jae Myung meluluskan belanjawan tambahan besar-besaran berjumlah 30.5 trilion won ($22.1 bilion). Teras pakej rangsangan bercita-cita tinggi ini ialah program bernilai 15.2 trilion won ($11 bilion) untuk mengagihkan baucar setara tunai kepada setiap rakyat Korea Selatan. Dasar ini mencetuskan perdebatan hangat di seluruh negara mengenai strategi ekonomi, tanggungjawab fiskal dan masa depan negara kebajikan.

Mesyuarat khas Kabinet pada Khamis meluluskan pelan perbelanjaan itu hanya beberapa jam selepas Presiden Lee pulang daripada lawatan ke Kanada. Kerajaan berhujah bahawa pelan itu merupakan talian hayat penting bagi pemilik perniagaan kecil yang berada di ambang kejatuhan, selain suntikan yang diperlukan untuk merangsang permintaan pengguna yang semakin lemah. Langkah itu, yang dilaksanakan hanya beberapa minggu selepas Lee menjadi presiden, menandakan pendekatan agresif dan segera untuk menangani tekanan ekonomi yang dihadapi negara, termasuk kesan ancaman tarif Amerika Syarikat dan kemerosotan berterusan sektor pembinaan.

Presiden Lee Jae Myung menyifatkan keputusan itu sebagai keperluan moral dan ekonomi. Dalam mesyuarat tersebut, beliau berkata, “Inilah masanya untuk menggunakan belanjawan negara, memandangkan beratnya penderitaan yang ditanggung rakyat biasa.” Beliau menekankan perlunya pengagihan manfaat perbelanjaan kerajaan secara adil, prinsip yang menjadi teras kerjaya politiknya.

Namun, pelan itu menerima kritikan tajam daripada pembangkang dan pandangan skeptikal ahli ekonomi, yang mempersoalkan keberkesanannya serta memberi amaran tentang kesan jangka panjang. Parti Kuasa Rakyat yang konservatif menuduh presiden mengamalkan populisme, manakala pakar kewangan membangkitkan kebimbangan tentang hutang negara yang meningkat dengan pantas. Oleh itu, pakej rangsangan ini merupakan pertaruhan berisiko tinggi, yang mempertentangkan janji bantuan ekonomi segera dengan risiko tekanan fiskal, sekali gus membuka ruang kepada pertempuran politik penting bagi pentadbiran baharu.

Perincian Pakej Rangsangan

Belanjawan tambahan berjumlah 30.5 trilion won itu merupakan strategi pelbagai pendekatan yang dirangka untuk menyuntik modal ke dalam pelbagai sektor ekonomi. Ia merangkumi pengurangan ketara sebanyak 10.3 trilion won dalam unjuran hasil cukai, pembetulan seumpamanya yang pertama dalam tempoh lima tahun, mencerminkan keseriusan kelembapan ekonomi. Baki 20.2 trilion won diperuntukkan untuk perbelanjaan baharu, dengan program pemberian tunai sebagai komponen tunggal terbesar.

Pemberian Tunai Berperingkat

Walaupun sering digambarkan sebagai bayaran universal, program bantuan tunai ini merupakan model gabungan yang terperinci, dengan mengadunkan prinsip universal dan sokongan bersasar. Struktur ini mencerminkan kompromi antara pendirian lama Presiden Lee yang menyokong kebajikan tanpa diskriminasi dengan keperluan pragmatik untuk memaksimumkan kesan ekonomi dalam batasan fiskal. Bayaran akan diagihkan dalam bentuk baucar atau mata wang tempatan yang mesti dibelanjakan di premis perniagaan tempatan dalam tempoh tertentu. Mekanisme ini bertujuan memastikan dana beredar dalam ekonomi domestik dan bukannya disimpan.

Struktur bayaran ditentukan berdasarkan pendapatan:

• Penerima Bantuan Kebajikan Asas: Individu yang hidup dalam kemiskinan tegar akan menerima jumlah tertinggi, iaitu 500,000 won ($363).
• Golongan Hampir Miskin: Mereka yang dikategorikan sebagai “hampir miskin” akan menerima 400,000 won ($290).
• Rakyat Umum: Sebahagian besar rakyat Korea Selatan, iaitu 90 peratus terbawah dalam kelompok pendapatan, akan menerima sejumlah 250,000 won ($181). Jumlah ini terdiri daripada bayaran asas universal sebanyak 150,000 won, serta tambahan 100,000 won.
• 10% Golongan Berpendapatan Tertinggi: Mereka yang berpendapatan paling tinggi akan menerima bayaran asas sebanyak 150,000 won ($110).

Selain itu, penduduk di 84 kawasan luar bandar dan pesisir pantai yang dikenal pasti berisiko kehilangan penduduk akan menerima tambahan 20,000 won. Seorang pegawai Kementerian Kewangan mengesahkan bahawa warga asing tidak termasuk dalam pelan itu setakat ini, namun pengecualian mungkin dipertimbangkan kemudian. Timbalan Menteri Kewangan Kedua Lim Ki-keun menganggarkan program itu akan merangsang penggunaan langsung berjumlah kira-kira 13 trilion won.

Timbalan Menteri Lim menyifatkan pendekatan berperingkat ini sebagai “kompromi praktikal yang mengekalkan nilai kebajikan universal dalam batasan dunia sebenar.” Rasionalnya ialah isi rumah berpendapatan rendah mempunyai kecenderungan mengguna marginal yang lebih tinggi, iaitu mereka lebih berkemungkinan membelanjakan pendapatan tambahan itu dengan segera, sekali gus memberikan rangsangan ekonomi yang lebih berkesan.

Selain Bantuan Tunai: Memperkukuh Sektor Utama

Selain bayaran langsung, belanjawan tambahan itu memperuntukkan dana yang besar kepada sektor ekonomi lain yang sedang bergelut. Pakej bernilai 5 trilion won dikhususkan untuk “penstabilan sara hidup”, dengan sasaran kepada golongan paling terdedah. Ini termasuk inisiatif pelepasan hutang penting bagi pemilik perniagaan kecil yang mempunyai pinjaman tertunggak lama. Kerajaan akan membeli hutang tertunggak itu dan menawarkan penghapusan hutang atau pelan penstrukturan semula. Sebanyak 1.6 trilion won lagi diperuntukkan untuk memperkukuh jaringan keselamatan pekerjaan melalui faedah mencari kerja dan bantuan kepada pekerja yang berdepan kelewatan pembayaran gaji.

Sektor pembinaan, yang menjadi faktor utama yang membantutkan pertumbuhan, akan menerima 3.9 trilion won untuk projek kerja awam. Bagi memupuk daya saing jangka panjang, 1.2 trilion won akan dilaburkan dalam industri baharu seperti kecerdasan buatan dan tenaga boleh baharu. Kerajaan turut melaksanakan inisiatif lain yang berfokuskan pengguna, termasuk rebat 10 peratus bagi perkakas rumah cekap tenaga tinggi dan berjuta-juta kupon diskaun untuk sektor seperti penginapan, pawagam dan kemudahan sukan.

Rasional Politik dan Ekonomi

Keputusan melaksanakan program pemberian tunai berskala besar bukanlah sesuatu yang muncul secara tiba-tiba, sebaliknya kemuncak wawasan dasar yang diperjuangkan Presiden Lee Jae Myung selama lebih sedekad. Identiti politiknya berkait rapat dengan konsep sokongan langsung kerajaan dan pendapatan asas, iaitu gagasan yang terus diperjuangkannya walaupun berdepan tentangan politik.

Visi Lama Presiden Lee

Presiden Lee mula memperjuangkan dasar sedemikian ketika beliau menjadi datuk bandar Seongnam, sebuah bandar di Wilayah Gyeonggi. Di sana, beliau memperkenalkan program popular tetapi kontroversial seperti menyediakan pakaian seragam sekolah percuma dan perkhidmatan penjagaan selepas bersalin percuma. Inisiatifnya yang paling menonjol ialah program pendapatan asas untuk golongan muda, yang berdepan cabaran undang-undang daripada kerajaan wilayah ketika itu. Selepas dipilih sebagai gabenor Wilayah Gyeonggi pada 2019, beliau memperluas percubaan ini, paling ketara semasa pandemik COVID-19 apabila wilayah itu mengagihkan bantuan tunai sendiri sebagai tambahan kepada rangsangan kerajaan pusat.

Baru-baru ini, ketika mengetuai parti pembangkang utama di bawah pentadbiran terdahulu, Lee mencadangkan rang undang-undang bernilai 13 trilion won untuk pemberian tunai universal sebanyak 250,000 won pada Ogos 2024. Rang undang-undang itu akhirnya diveto oleh Presiden ketika itu, Yoon Suk Yeol. Kemenangannya dalam pilihan raya presiden selepas itu kini memberinya mandat untuk melaksanakan versi dasar yang telah lama diusahakannya dari jawatan tertinggi negara.

Tindakan Pantas Menangani Ekonomi yang Perlahan

Desakan di sebalik pakej rangsangan itu mencerminkan keadaan ekonomi Korea Selatan yang tidak menentu. Kerajaan menyatakan bahawa gabungan beberapa faktor negatif telah mewujudkan “kitaran ganas” kesusahan. Antaranya ialah penggunaan domestik yang lembap sehingga jualan runcit tidak berubah, sektor pembinaan yang menguncup dan risiko luaran akibat pertikaian perdagangan global, khususnya ancaman tarif Amerika Syarikat. Eksport, yang secara tradisinya menjadi pemacu ekonomi Korea Selatan, merosot di tengah-tengah permintaan global yang semakin lemah.

Pentadbiran itu merangka belanjawan tambahan dengan pantas, hanya 15 hari selepas Presiden Lee memegang jawatan, bagi menunjukkan komitmennya untuk memutuskan kitaran tersebut. Joo Won, pengarah penyelidikan ekonomi di Institut Penyelidikan Hyundai, berkata belanjawan itu disediakan pada masa yang tepat. “Memandangkan kelembapan ekonomi yang serius dan hakikat bahawa belanjawan ini diperkenalkan pada awal pentadbiran, ia memberikan momentum yang diperlukan,” katanya. Kerajaan mengunjurkan rangsangan itu akan meningkatkan pertumbuhan KDNK tahunan negara sebanyak 0.1 hingga 0.2 mata peratusan, sekali gus berpotensi menaikkannya ke paras 1 peratus, berbanding unjuran semasa Bank of Korea sebanyak 0.8 peratus.

Perdebatan Besar: Populisme lawan Pragmatisme

Pelan rangsangan itu menjadi titik pertikaian dalam konflik ideologi yang lebih luas mengenai peranan kerajaan dan pengurusan ekonomi negara. Pengkritik berhujah bahawa langkah itu merupakan dasar populis yang tidak bertanggungjawab dari segi fiskal, manakala penyokong mempertahankannya sebagai campur tangan yang perlu dan pragmatik.

Tuduhan Populisme

Parti pembangkang konservatif, Parti Kuasa Rakyat, menjadi pengkritik paling lantang. Jurucakapnya, Ho Jun-seok, mengeluarkan kenyataan yang menuduh Presiden Lee memberi ganjaran kepada pengundi atas kemenangan pilihan rayanya. Ho berhujah, “Belanjawan tambahan untuk merangsang ekonomi memang diperlukan, tetapi tidak pasti sama ada pengagihan wang kepada rakyat boleh membawa kepada pemulihan ekonomi.” Inti kritikan ini ialah pemberian tunai universal merupakan penggunaan wang pembayar cukai yang tidak cekap dan boleh mewujudkan duluan berbahaya bagi dasar populis yang mengutamakan keuntungan politik jangka pendek berbanding kesihatan fiskal jangka panjang.

Sesetengah ahli ekonomi turut menyuarakan kebimbangan ini. Kim Jin-ill, profesor ekonomi di Universiti Korea, berkata “bantuan sepatutnya disasarkan dengan lebih khusus kepada golongan berpendapatan rendah,” sambil berhujah bahawa pendekatan yang lebih bersasar akan memberikan kesan ekonomi lebih besar bagi setiap won yang dibelanjakan.

Hutang Meningkat dan Kebimbangan Fiskal

Kebimbangan paling besar berkaitan kemampanan fiskal negara. Bagi membiayai pakej 30.5 trilion won itu, kerajaan akan menerbitkan bon perbendaharaan baharu bernilai 19.8 trilion won. Langkah ini akan menyebabkan hutang negara melebihi 1,300 trilion won menjelang akhir tahun, meningkatkan nisbah hutang kepada KDNK daripada unjuran 48.4 peratus kepada 49 peratus. Defisit fiskal terurus juga dijangka meningkat daripada 3.3 peratus kepada 4.2 peratus daripada KDNK.

Lee Yoon-soo, profesor ekonomi di Universiti Sogang, berkata bahawa meskipun paras hutang Korea Selatan sederhana mengikut piawaian antarabangsa, kadar peningkatannya membimbangkan. “Kemerosotan yang pantas ini menuntut kewaspadaan,” katanya, sambil memberi amaran bahawa pasaran bon global mungkin kurang bersedia menerima penerbitan hutang berskala besar. Ahn Dong-hyun, profesor ekonomi kewangan di Universiti Kebangsaan Seoul, menyifatkan belanjawan itu sebagai “rangsangan jangka pendek” dan menegaskan perlunya pembaharuan yang lebih mendalam. Beliau berkata, “Untuk mencapai pertumbuhan pekerjaan yang berkekalan, Korea juga memerlukan pembaharuan jangka sederhana hingga panjang, seperti penyahkawalseliaan dalam perkhidmatan kewangan, pendidikan dan penjagaan kesihatan.”

Memahami Pemberian Tunai: Kebangkitan Pendapatan Asas Universal

Dasar Korea Selatan ini bukanlah sesuatu yang berlaku secara terpencil. Ia sebahagian daripada perbincangan global mengenai pembayaran tunai langsung dan Pendapatan Asas Universal (UBI), iaitu konsep yang beralih daripada pinggiran teori ekonomi ke tengah-tengah perdebatan dasar di seluruh dunia, sebahagian besarnya dipercepat oleh pandemik COVID-19.

Apakah Pendapatan Asas Universal (UBI)?

Pendapatan Asas Universal ialah sistem yang membolehkan kerajaan memberikan sejumlah wang secara berkala dan tanpa syarat kepada setiap warga dewasa, tanpa mengira pendapatan atau status pekerjaan mereka. Gagasan ini berakar sejak berabad-abad lalu dalam pemikiran tokoh seperti Thomas Paine. Matlamatnya adalah untuk mengurangkan kemiskinan, menyediakan keselamatan ekonomi dan menggantikan program kebajikan yang kompleks serta dibebani birokrasi. Pada abad ke-21, penyokong seperti bekas calon presiden Amerika Syarikat, Andrew Yang, berhujah bahawa UBI merupakan tindak balas yang perlu terhadap kehilangan pekerjaan akibat automasi dan kecerdasan buatan, yang disebut sebagai “revolusi perindustrian keempat”.

Eksperimen Korea Selatan Semasa Pandemik

Pandemik menjadi medan uji kaji dunia sebenar bagi dasar seumpama UBI di Korea Selatan. Pada 2020, kerajaan pusat mengagihkan dana bantuan kecemasan kepada isi rumah untuk menyokong ekonomi. Walaupun pada awalnya dirancang untuk 70 peratus golongan berpendapatan terbawah, Dewan Negara memperluasnya kepada semua rakyat. Pengalaman ini, bersama inisiatif mata wang tempatan di Wilayah Gyeonggi di bawah gabenor ketika itu, Lee, membiasakan masyarakat dengan bantuan tunai langsung dan menunjukkan potensinya untuk merangsang ekonomi tempatan. Pemilik perniagaan kecil di pasar tradisional melaporkan peningkatan jualan apabila pembeli menggunakan dana yang diberikan kerajaan, sekali gus mengukuhkan sokongan akar umbi terhadap gagasan tersebut.

Trend Global

Pandemik mencetuskan percubaan serupa di seluruh dunia. Di Amerika Syarikat, cek rangsangan dan peluasan kredit cukai anak didapati telah mengurangkan kemiskinan kanak-kanak dengan ketara, lalu mendorong lebih 150 program rintis UBI tempatan di bandar-bandar dari Stockton, California, hingga Cook County, Illinois. Di Kanada, penyokong mengaitkan UBI dengan usaha menangani isu sosial seperti kadar kelahiran yang semakin menurun. Mereka berhujah bahawa kestabilan kewangan ialah prasyarat bagi keluarga untuk mempertimbangkan mempunyai lebih ramai anak, satu perkara yang amat relevan bagi Korea Selatan, yang mempunyai kadar kesuburan terendah di dunia. Perdebatan ini turut berlangsung di bahagian lain Asia, seperti Taiwan, yang menilai kebolehlaksanaan UBI berdepan kekangan fiskal dan geopolitik tersendiri. Contoh global ini menunjukkan bahawa kerajaan semakin bersedia mempertimbangkan pembayaran tunai langsung sebagai alat rangsangan ekonomi dan perlindungan sosial.

Langkah Seterusnya

Selepas mendapat kelulusan Kabinet, cadangan belanjawan tambahan itu akan dikemukakan kepada Dewan Negara pada Isnin untuk undian akhir. Presiden Lee dijadual bertemu pemimpin parti politik utama pada hujung minggu dalam usaha membina kesepakatan, meskipun keputusan di parlimen sebahagian besarnya sudah dijangka. Parti Demokratik Korea yang memerintah mempunyai majoriti selesa dengan 167 daripada 298 kerusi, menjadikan kelulusan rang undang-undang itu sangat berkemungkinan.

Kerajaan menyasarkan pelaksanaan segera, dengan harapan pengagihan baucar setara tunai dapat dimulakan menjelang pertengahan Julai. Kejayaan eksperimen ekonomi besar-besaran ini akan dipantau dengan teliti. Ia bukan sahaja akan menentukan hala tuju pemulihan Korea Selatan, malah menjadi ujian penting bagi falsafah ekonomi Presiden Lee. Negara itu berada di persimpangan, mengimbangi keperluan segera rakyat dengan kesihatan kewangan jangka panjang dalam usaha berani untuk membuka laluan baharu menuju kemakmuran.

Ringkasan

• Kerajaan Korea Selatan meluluskan belanjawan tambahan berjumlah 30.5 trilion won ($22.1 bilion), termasuk program pemberian tunai bernilai 15.2 trilion won untuk merangsang ekonomi.
• Bayaran tunai ditentukan berdasarkan pendapatan, antara 150,000 hingga 500,000 won, sebagai kompromi antara bantuan universal dengan bantuan bersasar.
• Rangsangan itu bertujuan menangani kelembapan ekonomi dan menyokong perniagaan kecil yang bergelut, tetapi pengkritik membangkitkan kebimbangan tentang populisme dan peningkatan mendadak hutang negara.
• Dasar itu merupakan inisiatif utama Presiden Lee Jae Myung, mencerminkan kepercayaannya yang telah lama dipegang terhadap sokongan tunai langsung, yang pernah diuji ketika beliau menjadi gabenor wilayah.
• Langkah ini sebahagian daripada perbincangan global yang lebih luas mengenai Pendapatan Asas Universal (UBI) dan pembayaran tunai langsung, satu trend yang berkembang pesat semasa pandemik COVID-19.
• Rang undang-undang itu dijangka diluluskan Dewan Negara, yang dikuasai majoriti oleh Parti Demokratik Korea yang memerintah. Bayaran dirancang untuk diagihkan menjelang pertengahan Julai.