Harga Kejayaan yang Tinggi: Bagaimana Tekanan Akademik Merampas Masa Bermain dan Kebahagiaan Kanak-kanak Korea Selatan

Pengenalan: Zaman Kanak-kanak yang Kian Lenyap di Korea Selatan

Di Korea Selatan, zaman kanak-kanak semakin ditentukan bukan oleh permainan dan penerokaan, tetapi oleh usaha akademik tanpa henti. Kebangkitan luar biasa negara itu daripada kemiskinan menjadi kuasa ekonomi global sering dikaitkan dengan sistem pendidikannya, yang secara konsisten menghasilkan markah tertinggi dalam penilaian antarabangsa. Namun, di sebalik pencapaian ini terselindung realiti yang membimbangkan: kanak-kanak Korea Selatan antara yang paling tidak bahagia di negara maju, dengan masa bermain dan kesejahteraan mental dikorbankan demi kejayaan akademik.

Bagaimana Tekanan Akademik Membentuk Kehidupan Seharian

Bagi ramai kanak-kanak Korea Selatan, hari bermula dan berakhir dengan belajar. Ambil contoh Kim Min-jae, 11 tahun, yang jadualnya merangkumi belajar bahasa Inggeris setiap pagi, menghadiri akademi piano dan taekwondo selepas sekolah, serta menyiapkan kerja rumah selama berjam-jam sebelum tidur. Hujung minggu juga tidak banyak memberi ruang untuk berehat. Apabila Kim tidak menghadiri sesi bahasa Inggeris, dia dilarang bermain permainan dalam talian bersama rakan-rakannya—contoh kecil tetapi jelas tentang bagaimana waktu bermain sering bersyarat, menjadi ganjaran kerana memenuhi jangkaan akademik dan bukannya hak kanak-kanak.

Situasi ini bukan kes terpencil. Menurut tinjauan Kesatuan Guru dan Pekerja Pendidikan Korea, 62 peratus murid darjah empat hingga enam mempunyai kurang daripada dua jam masa lapang setiap hari, manakala hampir 16 peratus mempunyai kurang daripada satu jam. Kebanyakan masa lapang yang terhad ini sering dihabiskan di hadapan skrin atau dengan aktiviti bersendirian, bukannya bermain secara bebas bersama rakan.

Hagwon: Penggerak Persaingan Akademik

Di tengah-tengah budaya ini ialah hagwon—akademi swasta selepas waktu sekolah yang menawarkan pelbagai bidang, daripada matematik dan bahasa Inggeris hingga muzik dan sukan. Hampir separuh daripada kanak-kanak berusia bawah enam tahun menghadiri institusi ini, dan menjelang sekolah menengah, kehadiran hampir menyeluruh. Purata keluarga Korea Selatan membelanjakan sebahagian besar pendapatan mereka untuk pendidikan swasta, manakala keluarga yang lebih berada melaburkan lebih banyak lagi, sekali gus memperdalam ketidaksamaan pendidikan.

Hagwon bukan sekadar pelengkap kepada pendidikan awam; ia merupakan sistem selari yang memanjangkan hari persekolahan hingga lewat malam. Bagi sesetengah pelajar, ini bermakna belajar sehingga 12 jam sehari, tanpa banyak masa untuk berehat, apatah lagi bermain.

Punca Tekanan: Budaya, Dasar dan Kebimbangan Ibu Bapa

“Demam pendidikan” Korea Selatan berakar daripada gabungan faktor sejarah, budaya dan ekonomi yang kompleks. Warisan nilai Konfusianisme mengutamakan pencapaian akademik sebagai jalan menuju mobiliti sosial dan maruah keluarga. Pembangunan ekonomi pesat negara itu pada penghujung abad ke-20 mengukuhkan tanggapan bahawa pendidikan ialah kunci kejayaan peribadi dan negara.

Namun, dorongan ini telah mewujudkan sistem yang mempertaruhkan sesuatu yang amat besar. Peperiksaan kemasukan kolej kebangsaan, yang dikenali sebagai Suneung, ialah ujian bertekanan tinggi yang diadakan sekali setahun dan boleh menentukan seluruh masa depan pelajar. Pada hari peperiksaan, kegiatan di negara itu hampir terhenti bagi menyokong calon, sekali gus memperlihatkan betapa pentingnya peperiksaan tersebut.

Jangkaan Ibu Bapa dan Beban Pendidikan Swasta

Ibu bapa yang bimbang tentang prospek anak-anak mereka sering mendorong mereka ke dalam kitaran belajar dan aktiviti kokurikulum tanpa henti. Tekanan ini bukan hanya tertumpu pada akademik; ia turut melibatkan guru, yang berdepan penelitian rapi malah gangguan daripada ibu bapa yang tidak berpuas hati dengan kemajuan anak-anak mereka. Beban kewangan juga besar, dengan sesetengah keluarga membelanjakan sehingga 20 peratus pendapatan mereka untuk pendidikan swasta. Kajian menunjukkan tekanan ekonomi ini boleh menyebabkan kemurungan, khususnya dalam kalangan bapa yang merasakan mereka bertanggungjawab membiayai cita-cita pendidikan anak-anak.

Bekas guru dan pakar pendidikan Insoo Oh dari Universiti Wanita Ewha menjelaskan:
"Malah di peringkat sekolah rendah, pelajar berasa tertekan untuk belajar dengan baik kerana jangkaan ibu bapa yang begitu tinggi. Tekanan ini hanya meningkat apabila mereka menghampiri sekolah menengah rendah dan menengah atas."

Kemerosotan Aktiviti Bermain: Kuantiti dan Kualiti

Masa bermain kanak-kanak Korea Selatan merosot dengan ketara, dari segi kuantiti mahupun kualiti. Kajian menunjukkan kanak-kanak menghabiskan sebahagian besar masa lapang mereka yang terhad di hadapan skrin—telefon pintar, komputer dan televisyen—dan bukannya melakukan aktiviti bermain yang aktif bersama orang lain. Menurut Kementerian Kebajikan, lebih satu pertiga murid sekolah rendah berisiko menggunakan telefon pintar secara berlebihan.

Walaupun semasa cuti sekolah, kebanyakan kanak-kanak kekal di dalam rumah, sering menyiapkan tugasan atau menghadiri kelas dalam talian. Pandemik COVID-19 memburukkan lagi trend ini apabila taman permainan ditutup dan, selepas dibuka semula sekalipun, kebimbangan ibu bapa tentang keselamatan serta kemajuan akademik menyebabkan kanak-kanak terus berada di dalam rumah.

Mengapa Aktiviti Bermain Penting: Sains Perkembangan Kanak-kanak

Pakar memberi amaran bahawa kekurangan aktiviti bermain membawa kesan serius terhadap perkembangan emosi, sosial dan kognitif kanak-kanak. Bermain bukan sekadar aktiviti santai; ia penting untuk belajar berunding, berempati dan menyelesaikan masalah. Melalui permainan, kanak-kanak membina daya tahan, kreativiti dan keupayaan menghadapi kegagalan.

Kim Jae-won, pakar psikiatri kanak-kanak dan remaja di Hospital Universiti Kebangsaan Seoul, menegaskan:
"Bermain ialah keperluan yang tidak dapat dielakkan bagi perkembangan emosi dan sosial kanak-kanak. Apabila mereka kekurangan peluang bermain, perkembangan kemahiran sosial akan terjejas. Melalui permainan, kanak-kanak belajar menyesuaikan pendapat, bertimbang rasa, memahami dan berempati dengan orang lain, serta berkomunikasi secara emosi dengan orang lain. Ada kalanya mereka berasa kecewa, tetapi mereka belajar untuk menghadapinya. Jika mereka tidak mempunyai keupayaan menyesuaikan emosi atau menahan kekecewaan ini, keadaan itu boleh membawa kepada kemurungan atau gangguan keresahan."

Krisis Kesihatan Mental: Kanak-kanak Paling Tidak Bahagia dalam OECD

Kejayaan akademik Korea Selatan datang dengan harga yang tinggi. Tinjauan antarabangsa secara konsisten meletakkan kanak-kanak Korea di tangga terbawah dari segi kebahagiaan dan kepuasan hidup dalam kalangan negara OECD. Negara itu juga mencatatkan kadar bunuh diri golongan muda tertinggi di negara maju, dengan bunuh diri kekal sebagai punca utama kematian golongan muda selama lebih sedekad.

Tekanan akademik merupakan punca utama stres. Laporan 2024 oleh Perkhidmatan Penyelidikan Dewan Negara mendapati peratusan murid sekolah rendah yang mendapat tidur mencukupi semakin menurun, manakala cubaan bunuh diri dalam kalangan pelajar sekolah menengah rendah meningkat mendadak. Tinjauan Tingkah Laku Berisiko Belia Korea mengaitkan tekanan pencapaian akademik dengan peningkatan risiko pemikiran dan cubaan bunuh diri, khususnya dalam kalangan remaja yang mengalami tekanan di rumah atau di sekolah.

Ketidakberdayaan Akademik dan Peranan Aktiviti Fizikal

Kajian menunjukkan ketidakberdayaan akademik—perasaan tidak mampu memenuhi jangkaan walaupun sudah berusaha—boleh menyebabkan kemurungan dan kepuasan hidup yang lebih rendah. Namun, penyertaan dalam aktiviti fizikal boleh mengurangkan kesan ini. Remaja yang kerap melakukan aktiviti fizikal pada waktu lapang melaporkan harga diri lebih tinggi dan imej tubuh yang lebih positif, walaupun berdepan tekanan akademik yang ketara. Namun, peluang untuk melakukan aktiviti sedemikian semakin berkurangan apabila tuntutan akademik mengambil masa yang sepatutnya digunakan untuk bersukan dan beriadah.

Guru Tertekan: Kesan Sampingan Tekanan Ibu Bapa

Budaya persaingan akademik bukan sahaja menjejaskan pelajar, malah guru. Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, Korea Selatan menyaksikan peningkatan yang membimbangkan dalam kes bunuh diri guru, yang sering dikaitkan dengan gangguan dan tuntutan tidak munasabah daripada ibu bapa. Guru melaporkan dibanjiri aduan, malah ada yang berdepan siasatan polis berhubung insiden kecil. Hakisan kepercayaan antara ibu bapa dengan guru telah mewujudkan suasana toksik, sekali gus menyukarkan pendidik menyokong perkembangan menyeluruh pelajar.

Guru sekolah rendah Kim Min Jun menceritakan:
"Saya berusaha menjalankan tugas dan peranan dengan tekun. Tetapi sekarang, untuk mengelakkan daripada melakukan apa-apa yang berpotensi dilaporkan sebagai penderaan kanak-kanak, saya tidak lagi benar-benar mendisiplinkan murid."

Susulan bantahan orang ramai, kerajaan memperkenalkan langkah untuk melindungi guru, termasuk bantuan undang-undang dan hukuman terhadap ibu bapa yang mengganggu kegiatan pendidikan. Namun, pakar berpendapat perubahan budaya yang lebih mendalam diperlukan untuk memulihkan rasa hormat terhadap guru dan mengutamakan kesejahteraan kanak-kanak berbanding markah peperiksaan.

Kesan kepada Masyarakat: Ketidaksamaan, Tekanan Keluarga dan Cabaran Demografi

Ketaksuban terhadap pencapaian akademik membawa kesan meluas kepada masyarakat Korea Selatan. Ketidaksamaan pendidikan semakin melebar kerana keluarga yang lebih berada mampu membiayai lebih banyak pendidikan swasta, sekali gus memberi anak-anak mereka kelebihan dalam persaingan. Keadaan ini seterusnya mencetuskan kitaran persaingan dan keresahan dalam kalangan ibu bapa serta pelajar.

Tekanan kewangan dan emosi untuk menyokong pendidikan anak-anak turut dikaitkan dengan kemerosotan kadar kelahiran, apabila keluarga mengehadkan bilangan anak bagi mengurus kos. Kemurungan ibu bapa, khususnya dalam kalangan bapa, semakin meningkat seiring pertambahan beban ekonomi. Tekanan ini mengancam kehidupan keluarga dan kestabilan sosial jangka panjang negara.

Usaha Pembaharuan: Bolehkah Sistem Ini Berubah?

Menyedari krisis ini, penggubal dasar Korea Selatan mula mencuba pembaharuan untuk mengurangkan tekanan akademik. Salah satu inisiatif penting ialah “semester tanpa peperiksaan” di sekolah menengah rendah, yang memansuhkan peperiksaan pertengahan dan akhir semester selama satu semester dan menggantikan sebahagian pengajaran akademik dengan penerokaan kerjaya serta aktiviti kreatif. Hasil awalnya memberangsangkan: pelajar melaporkan hubungan yang lebih baik dengan guru, lebih menikmati pembelajaran dan kurang mengalami stres.

Pembaharuan lain termasuk mengehadkan waktu operasi hagwon, mempromosikan pendidikan vokasional dan menyemak semula dasar kemasukan kolej agar aktiviti kokurikulum serta perkembangan peribadi turut dinilai, selain markah peperiksaan. Namun, usaha ini berdepan tentangan daripada ibu bapa dan budaya yang sudah lama berakar umbi, yang menyamakan pencapaian akademik dengan kejayaan masa depan.

The Hechinger Report melaporkan:
"Walaupun inisiatif ini boleh dianggap ‘kecil’ kerana tumpuannya terutama pada satu peringkat darjah, dalam tempoh beberapa tahun sahaja ia telah diperluas kepada semua 450,000 murid darjah tujuh di Korea Selatan. Kini, sekurang-kurangnya ada harapan bahawa sokongan terhadap pendidikan yang lebih berteraskan nilai kemanusiaan dapat bertapak dan akhirnya mula berkembang."

Konteks Global: Kemerosotan Aktiviti Bermain yang Meluas

Korea Selatan bukan satu-satunya negara yang berdepan kemerosotan masa bermain kanak-kanak. Di seluruh dunia, aktiviti bermain di luar bagi kanak-kanak telah merosot sebanyak 50 peratus dalam generasi kebelakangan ini, didorong oleh waktu persekolahan yang lebih panjang, tuntutan akademik yang meningkat, pertambahan masa di hadapan skrin dan kehilangan ruang bermain yang selamat. Namun, tekanan akademik di Korea Selatan yang lebih sengit dan bermula lebih awal menjadikan keadaan di negara itu amat meruncing.

Pakar di seluruh dunia sependapat bahawa keseimbangan antara pencapaian akademik dengan aktiviti bermain, kreativiti dan kesejahteraan emosi penting untuk membesarkan kanak-kanak yang sihat dan berdaya tahan. Ketika negara berusaha mencapai kecemerlangan, pengalaman Korea Selatan menjadi peringatan tentang bahaya mengutamakan markah peperiksaan berbanding kebahagiaan dan perkembangan menyeluruh.

Ringkasan

• Kanak-kanak Korea Selatan berdepan tekanan akademik yang hebat sejak usia muda, dengan jadual harian dipenuhi sekolah, akademi swasta dan kerja rumah.
• Masa bermain merosot dengan ketara dari segi kuantiti mahupun kualiti, manakala kebanyakan masa lapang dihabiskan di hadapan skrin dan bukannya dengan aktiviti bermain yang aktif bersama orang lain.
• Budaya persaingan akademik didorong faktor sejarah, budaya dan ekonomi, serta diperkukuh peperiksaan berisiko tinggi dan jangkaan ibu bapa.
• Tekanan ini menyebabkan kadar stres, kemurungan dan bunuh diri yang tinggi dalam kalangan kanak-kanak dan remaja, selain peningkatan kemurungan ibu bapa dan tekanan keluarga.
• Guru turut terjejas, berdepan gangguan dan tuntutan tidak munasabah daripada ibu bapa, sekali gus menyumbang kepada peningkatan kes bunuh diri dalam kalangan guru.
• Usaha pembaharuan seperti semester tanpa peperiksaan dan had waktu operasi hagwon menunjukkan potensi, tetapi berdepan tentangan budaya.
• Pengalaman Korea Selatan menunjukkan perlunya pendekatan pendidikan yang seimbang, yang menghargai aktiviti bermain, kreativiti dan kesejahteraan di samping pencapaian akademik.