Wanita Afghanistan di Chiba: Merapatkan Jurang Generasi melalui Pendidikan Bahasa Jepun

Ibu-Ibu Afghanistan di Chiba: Mengatasi Halangan Bahasa demi Masa Depan Anak-Anak Mereka

Di tengah-tengah Wilayah Chiba, tidak jauh dari Tokyo, satu perubahan senyap sedang berlaku dalam kalangan wanita Afghanistan. Jauh daripada tajuk utama tentang perang dan perpindahan, wanita-wanita ini menghadapi perjuangan yang berbeza: usaha untuk berhubung dengan anak-anak dan berintegrasi dalam masyarakat Jepun melalui bahasa. Sedeka Eto, penduduk Afghanistan yang telah lama menetap di Jepun dan menumpukan hidupnya untuk membantu masyarakatnya mengatasi cabaran besar akibat penghijrahan dan penyesuaian budaya, menjadi tonggak gerakan ini.

Bagi ramai ibu Afghanistan di Jepun, halangan bahasa bukan sekadar menyusahkan, malah menjadi punca pengasingan, kebimbangan dan, ada kalanya, kerenggangan dalam keluarga. Ketika anak-anak mereka cepat menyesuaikan diri dengan kehidupan dan bahasa Jepun, para ibu sering ketinggalan, tidak mampu berkomunikasi dengan berkesan dengan keluarga sendiri atau mengambil bahagian dalam pendidikan anak-anak. Sekolah bahasa Jepun percuma yang diasaskan Eto bukan sekadar bilik darjah; sekolah itu menjadi talian hayat bagi wanita yang bertekad untuk mendapatkan semula suara dan peranan mereka sebagai ibu serta anggota masyarakat.

Mengapa Bahasa Penting: Cabaran Unik Masyarakat Afghanistan di Jepun

Chiba menempatkan salah satu masyarakat Afghanistan terbesar di Jepun, dengan kira-kira 40 peratus daripada 6,000 penduduk Afghanistan di negara itu tinggal di kawasan berkenaan. Ramai tiba sebagai pelarian selepas Taliban kembali berkuasa pada 2021, melarikan diri daripada keganasan dan kehilangan hak asasi, khususnya bagi wanita dan kanak-kanak perempuan. Berbanding kumpulan pendatang yang lebih besar, warga Afghanistan di Jepun berdepan halangan tersendiri: masyarakat yang kecil dan rapat, sokongan institusi yang terhad serta norma budaya yang boleh menyekat pergerakan dan kebebasan wanita.

Menurut kajian akademik, termasuk yang diterbitkan dalam Wiley Online Library, masyarakat Afghanistan di Jepun cenderung tertumpu di kawasan kejiranan tertentu, sering berhampiran tempat kerja seperti pusat peleraian dan pengeksport kereta. Kedekatan ini memupuk rasa kebersamaan, tetapi juga boleh mengukuhkan sikap tertutup, sekali gus menyukarkan orang dewasa, khususnya wanita yang mungkin kurang berkemungkinan bekerja di luar rumah, untuk berintegrasi dan mempelajari bahasa.

Namun, anak-anak terdedah kepada bahasa Jepun di sekolah dan cepat fasih. Jurang bahasa antara generasi ini boleh membawa kesan serius. Seperti yang dijelaskan Eto, "Anak-anak belajar bertutur dalam bahasa Jepun di sekolah, tetapi ibu mereka masih tidak dapat memahaminya. Anak-anak kemudian melupakan bahasa Afghanistan." Akibatnya, hubungan antara ibu bapa dengan anak-anak semakin renggang, dengan komunikasi sering terhad kepada ungkapan mudah dalam bahasa Jepun. Perkara rumit seperti masalah di sekolah atau pergolakan emosi hampir mustahil dibincangkan.

Daripada Pengasingan kepada Pemerkasaan: Penubuhan Sekolah Bahasa

Perjalanan Sedeka Eto dari Afghanistan ke Jepun bermula pada 1983. Selepas berkahwin dengan lelaki Jepun dan bekerja hampir empat dekad sebagai jurubahasa undang-undang, beliau menyaksikan sendiri kesan keterasingan budaya dan bahasa. "Saya mula menyedari peningkatan kes mencuri di kedai dan jenayah lain yang dilakukan oleh golongan muda warga asing," kata Eto. Beliau melihat satu pola: apabila ibu bapa dan anak-anak tidak dapat berkomunikasi, hubungan mereka terjejas, dan ada kalanya membawa kepada kenakalan juvana atau keganasan di rumah.

Bertekad untuk menangani isu ini, Eto menubuhkan pertubuhan bukan untung Eagle Afghan for the Reconstruction of Afghanistan dan, pada 2023, membuka sekolah bahasa Jepun percuma untuk wanita Afghanistan. Sekolah itu mengadakan kelas setiap Sabtu dan kini mempunyai lebih 120 pelajar berdaftar. Bagi ramai, kelas itu menjadi acara paling dinanti-nantikan dalam minggu mereka—peluang yang jarang diperoleh untuk belajar, bergaul dan berkongsi kebimbangan dengan rakan-rakan yang menghadapi cabaran serupa.

Hadir ke sekolah itu bukan selalu mudah. Adat tradisional Afghanistan sering melarang wanita keluar bersendirian, dan sesetengah suami membantah penyertaan isteri mereka. Namun, ramai wanita mencari jalan untuk hadir, ada kalanya membawa anak-anak atau menggunakan khidmat penjagaan kanak-kanak di sekolah yang dikendalikan sukarelawan Jepun. "Walaupun suami mereka membantah, wanita-wanita ini bersungguh-sungguh belajar bahasa Jepun, berhenti melakukan apa sahaja untuk menumpukan perhatian pada pelajaran, walaupun sambil menjaga anak-anak," kata Eto.

Suara dari Bilik Darjah: Kisah Perjuangan dan Harapan

Kesan sekolah bahasa itu paling jelas melalui kisah para wanita sendiri. Seorang pelajar berusia 45 tahun, yang tiba di Jepun pada Disember 2022 selepas melarikan diri daripada keadaan yang semakin buruk di Afghanistan, menceritakan rasa putus asanya pada mulanya: "Saya rasa seperti sudah mati di dalam kerana tidak dapat bertutur dalam bahasa Jepun." Suaminya mencadangkan agar dia belajar menggunakan telefon pintar, tetapi dia mendapati pembelajaran di bilik darjah bersama guru dan papan hitam membawa perubahan besar. "Pengalaman itu menggembirakan saya dan memperbaiki keadaan mental saya," katanya.

Ramai wanita terpaksa meninggalkan pendidikan mereka di Afghanistan, tempat Taliban melarang kanak-kanak perempuan bersekolah selepas mencapai usia tertentu. Bagi mereka, peluang untuk belajar—walaupun sebagai orang dewasa—merupakan kemenangan peribadi dan sumber pemerkasaan. Seorang pelajar berkata, "Belajar ialah perkara yang paling saya sukai, dan saya berterima kasih kepada guru-guru saya."

Manfaatnya melangkaui bilik darjah. Para pelajar melaporkan bahawa mereka berasa lebih yakin menjalani kehidupan seharian di Jepun, daripada menaiki pengangkutan awam hingga bercakap dengan guru di sekolah anak-anak mereka. Ada yang terdorong untuk melanjutkan pelajaran atau mencari pekerjaan, sekali gus memutuskan kitaran kebergantungan kewangan kepada suami. "Semakin ramai wanita menyatakan hasrat untuk melanjutkan pelajaran dan bekerja di luar rumah, daripada bergantung dari segi kewangan kepada suami," kata Eto.

Bagi ramai, kelas mingguan itu menjadi suar harapan. "Saya tidak sabar menantikan hari Sabtu," kata seorang wanita. Pada hari itu, mereka dapat belajar, menjalin hubungan dan seketika melupakan beban kerja rumah serta tuntutan budaya.

Integrasi dan Identiti: Pengalaman Masyarakat Afghanistan yang Lebih Luas di Chiba

Kisah wanita Afghanistan yang belajar bahasa Jepun di Chiba sebahagian daripada naratif lebih besar tentang penyesuaian dan ketabahan. Masyarakat Afghanistan di Yotsukaido, sebuah bandar di Wilayah Chiba, berkembang secara berterusan sejak 1980-an, pada mulanya tertarik dengan peluang dalam perniagaan eksport kereta terpakai. Kini, bandar itu menempatkan 1,200 warga Afghanistan—kira-kira 30 peratus daripada penduduknya yang bukan warga Jepun. Restoran seperti Arian berfungsi sebagai pusat kulinari dan budaya, menawarkan makanan yang biasa dinikmati serta rasa kebersamaan.

Namun, integrasi ialah proses yang berterusan. Ramai orang dewasa Afghanistan, khususnya wanita, mempunyai sedikit peluang untuk menguasai bahasa Jepun. Pertubuhan tempatan seperti Persatuan Rentas Budaya di Yotsukaido menawarkan kelas bahasa, termasuk sesi khas wanita bagi memenuhi keperluan agama dan budaya. Guru seperti Atsuko Himeno, yang mesra dipanggil "sensei", bukan sahaja mengajar, malah membantu mereka menguruskan hal berkaitan hospital, sekolah dan aspek kehidupan lain di Jepun. "Membantu orang lain mendorong saya," kata Himeno. "Saya mahu mereka hidup tanpa kebimbangan di Jepun, kerana mereka sudah pun melalui masa sukar di tanah air masing-masing."

Keadaan anak-anak pula berbeza. Oleh sebab terdedah kepada bahasa Jepun di sekolah, mereka sering menjadi jambatan budaya dan bahasa bagi keluarga. Namun, keadaan ini juga boleh menimbulkan ketegangan apabila ibu bapa bergelut untuk mengikuti penyesuaian anak-anak yang begitu pesat. Seorang ibu merungut, "Anak-anak saya bercakap sesama sendiri dalam bahasa Jepun, menyebabkan saya tidak dapat memahami mereka." Jurang antara generasi ini menegaskan betapa pentingnya pendidikan bahasa untuk orang dewasa, bukan sahaja atas sebab praktikal, tetapi juga demi mengekalkan keharmonian keluarga dan identiti budaya.

Laluan Lain: Program dan Peluang untuk Pelajar Afghanistan

Sekolah bahasa di Chiba bukan satu-satunya inisiatif yang menyokong integrasi warga Afghanistan di Jepun. Program Japan-Afghanistan Japanese Language School Pathways (JALP), misalnya, menawarkan peluang kepada belia Afghanistan untuk belajar bahasa Jepun di sekolah bahasa swasta di seluruh negara. Berasaskan program serupa untuk pelajar Syria, JALP menyediakan yuran pengajian, tambang penerbangan dan khidmat sokongan, sekali gus membantu pelajar membuat persediaan untuk melanjutkan pelajaran ke universiti atau bekerja di Jepun. Program seperti ini penting bagi golongan muda Afghanistan yang berusaha membina semula kehidupan dan menyumbang kepada masyarakat baharu mereka.

Walaupun usaha ini giat dijalankan, cabaran masih wujud. Kadar pengiktirafan pelarian Jepun antara yang terendah di negara maju, dan ramai warga Afghanistan yang dipindahkan keluar dari negara itu berdepan ketidaktentuan berhubung status undang-undang, pekerjaan dan prospek jangka panjang mereka. Penyelidikan akademik menekankan perlunya dasar pelarian yang lebih menyeluruh dan berperikemanusiaan, serta sokongan integrasi yang lebih besar, khususnya untuk wanita dan keluarga.

Melangkaui Bilik Darjah: Aspirasi dan Pencapaian Wanita Afghanistan

Keazaman wanita Afghanistan di Chiba untuk belajar bahasa Jepun dan menyertai masyarakat turut tercermin dalam kisah kejayaan lain. Zakia Khudadadi, misalnya, mencipta sejarah sebagai wanita Afghanistan pertama bertanding dalam Sukan Paralimpik selepas dipindahkan secara rahsia dari Kabul. Perjalanannya ke Chiba, tempat beliau bertanding dalam sukan taekwondo, melambangkan keberanian dan ketabahan wanita Afghanistan dalam menghadapi kesukaran. Begitu juga, golongan muda Afghanistan seperti Mahdi Mirzad, yang mengejar kerjaya tinju di Jepun, memperlihatkan kepelbagaian aspirasi dan potensi masyarakat itu.

Kisah-kisah ini menyerlahkan kepentingan bahasa bukan sekadar sebagai alat untuk terus hidup, tetapi juga sebagai pintu kepada peluang, ekspresi diri dan rasa kebersamaan. Bagi wanita Afghanistan di Chiba, menguasai bahasa Jepun bukan hanya soal perkataan—ia soal mendapatkan semula keupayaan menentukan nasib sendiri, membina jambatan antara generasi dan mencorak masa depan baharu di bumi asing.

Ringkasan

• Wanita Afghanistan di Chiba, Jepun, mengatasi halangan bahasa dan budaya yang besar melalui sekolah bahasa Jepun percuma yang diasaskan Sedeka Eto.
• Sekolah itu menangani jurang komunikasi yang semakin melebar antara ibu Afghanistan dengan anak-anak mereka, yang cepat menyesuaikan diri dengan bahasa dan budaya Jepun.
• Norma tradisional dan peluang yang terhad menyukarkan wanita Afghanistan menghadiri kelas, namun ramai tetap berusaha dan memperoleh pemerkasaan serta sokongan masyarakat.
• Pendidikan bahasa penting untuk integrasi, keharmonian keluarga serta akses kepada peluang pendidikan dan pekerjaan.
• Inisiatif lebih luas seperti program JALP menyokong pelajar Afghanistan, namun cabaran masih wujud akibat dasar pelarian yang ketat dan sokongan institusi yang terhad.
• Kisah ketabahan seperti kisah atlet Paralimpik Zakia Khudadadi dan peninju Mahdi Mirzad mencerminkan aspirasi serta pencapaian masyarakat Afghanistan di Jepun.