Korea Selatan mahu mengasingkan pemulihan tenaga daripada statistik kitar semula selaras dengan piawaian global

Mengapa Korea Selatan mengubah cara pengiraan kitar semula

Korea Selatan merancang untuk tidak lagi mengira pembakaran plastik dan sisa lain bagi menghasilkan tenaga sebagai kitar semula. Perubahan ini akan menurunkan kadar kitar semula utama negara itu, tetapi menyelaraskannya dengan amalan antarabangsa. Kementerian Alam Sekitar telah mula meneliti definisi undang-undang dan kaedah statistik supaya pembakaran untuk menjana kuasa atau haba, yang sekian lama dianggap sebagai “kitar semula terma”, dilaporkan secara berasingan sebagai pemulihan tenaga. Perubahan ini bertujuan memulihkan keyakinan terhadap data negara, menghalakan subsidi kepada pemulihan bahan sebenar dan menyelaraskan dasar dengan piawaian Kesatuan Eropah dan Amerika Syarikat.

Kitar semula terma telah menjadi sebahagian daripada kadar kitar semula negara sejak 1999. Amalan itu membantu kilang seperti tanur simen menggantikan arang batu dengan membakar bersama plastik dan tayar yang dicincang, selain menyokong kemudahan penukaran sisa kepada tenaga yang menyalurkan elektrik atau haba daerah ke grid. Ia juga menjadikan statistik Korea Selatan kelihatan lebih baik berbanding jika menggunakan definisi lebih ketat yang hanya mengira bahan yang diproses semula menjadi produk. Kini, pegawai mahu memaktubkan pemisahan pemulihan tenaga daripada kitar semula dalam undang-undang, berasaskan pengasingan statistik yang diperkenalkan kementerian pada penghujung 2024. Proses penggubalan peraturan akan merangkumi rundingan dengan industri dan pakar, manakala pelaksanaan sepenuhnya mungkin mengambil masa sehingga sekitar 2028 berikutan keperluan menyemak undang-undang dan rangka kerja subsidi.

Pelarasan semula ini dibuat ketika jumlah penjanaan sisa plastik kekal tinggi dan kepercayaan orang ramai terhadap data kitar semula semakin terhakis. Pada 2022, Korea Selatan menghasilkan 103.9 kilogram sisa plastik bagi setiap orang, lebih dua kali ganda purata ekonomi maju yang dijejaki OECD. Kumpulan alam sekitar dan penyelidik berhujah bahawa kadar rasmi melebih-lebihkan pemulihan bahan sebenar. Analisis bersama Greenpeace dan Universiti Kebangsaan Chungnam pada 2023 melaporkan bahawa hanya 16.4 peratus plastik isi rumah yang diasingkan untuk dikitar semula pada 2021 diproses menjadi plastik baharu, manakala 32.6 peratus dibakar dan 12.8 peratus ditimbus di tapak pelupusan. Penetapan semula ukuran itu bertujuan mewujudkan garis dasar yang jelas bagi ekonomi kitaran yang memastikan bahan terus digunakan selama mungkin.

Apakah kitar semula terma dan mengapa ia tidak lagi akan dikira

Kitar semula boleh membawa dua maksud yang sangat berbeza. Kitar semula bahan memproses sesuatu produk kembali menjadi bahan mentah untuk barangan baharu, sama ada melalui proses mekanikal seperti pengisaran dan penyemperitan semula atau kaedah kimia yang menyahpolimerkan plastik menjadi monomer atau bahan suapan. Pemulihan tenaga pula membakar sisa untuk menghasilkan haba atau elektrik. Kaedah ini menggantikan bahan api fosil tetapi memusnahkan bahan itu sendiri. Hierarki sisa Kesatuan Eropah meletakkan pemulihan tenaga di bawah kitar semula, dan agensi Amerika Syarikat menetapkan garis pemisah yang serupa. Perbezaan ini penting kerana mencampurkan kedua-duanya menaikkan kadar kitar semula tanpa menggambarkan jumlah bahan yang benar-benar kembali ke dalam ekonomi.

Semakan Korea Selatan tertumpu pada penamatan amalan mengira pemulihan tenaga sebagai kitar semula, bukannya mengharamkan pembakaran. Sesetengah proses terma, seperti pembakaran bersama plastik di kilang simen, akan terus beroperasi dengan permit tetapi dilaporkan dalam kategori berasingan. Kitar semula kimia pula masih berkembang. Menukar plastik menjadi bahan api biasanya dianggap sebagai pemulihan tenaga, manakala menukarkannya kepada bahan suapan petrokimia, seperti pengganti nafta yang digunakan untuk menghasilkan polimer baharu, boleh dianggap sebagai kitar semula di sesetengah bidang kuasa jika syarat ketat berhubung kebolehkesanan dan kualiti dipenuhi. Definisi yang jelas penting ketika kemudahan melabur dalam teknologi baharu.

Sejauh mana angka akan berubah

Perubahan itu berkemungkinan mengubah statistik utama. Pada 2023, kadar kitar semula sisa isi rumah dilaporkan sebanyak 58.7 peratus. Daripada jumlah itu, 46.2 peratus datang daripada kitar semula bahan dan 12.5 peratus daripada kitar semula terma. Bagi keseluruhan sisa plastik, termasuk daripada sumber industri, kitar semula terma merangkumi kira-kira 29.5 peratus daripada jumlah yang dikira sebagai dikitar semula. Mengeluarkan pemulihan tenaga daripada pengangka akan menurunkan kadar kitar semula isi rumah lebih daripada 10 mata peratusan. Bagi plastik khususnya, kadar yang diukur mungkin jatuh kira-kira 30 mata peratusan.

Pengiraan kitar semula isi rumah

Kekeliruan sering timbul daripada jurang antara bahan yang diasingkan isi rumah dengan bahan yang benar-benar boleh digunakan oleh pemproses semula. Pencemaran, bahan bercampur, sisa makanan dan turun naik harga komoditi mengurangkan jumlah sisa terasing yang menjadi produk baharu. Kajian Greenpeace dan Universiti Kebangsaan Chungnam mengetengahkan jurang ini dengan mendapati bahawa kurang daripada satu perlima plastik isi rumah yang diasingkan untuk dikitar semula pada 2021 diproses menjadi plastik baharu. Selebihnya dibakar, ditimbus atau hilang semasa pemprosesan. Pengasingan pemulihan tenaga daripada kitar semula tidak akan menyelesaikan masalah aliran bahan itu dengan sendirinya, namun ia akan menampakkannya dengan lebih jelas dan membantu menyasarkan langkah pembaikan pada bahagian yang paling memerlukannya.

Sisa plastik daripada industri

Aliran sisa industri dan komersial, termasuk filem pembungkusan, palet dan lebihan proses, menyumbang banyak kepada jumlah plastik. Apabila harga resin kitar semula merosot atau kualitinya tidak memenuhi spesifikasi, stok boleh bertimbun dan muatan dialihkan untuk dibakar. Proses maju seperti pirolisis menjanjikan penukaran plastik yang sukar dikitar semula menjadi minyak untuk bahan api atau bahan suapan petrokimia, tetapi kosnya masih tinggi dan manfaat iklim bergantung pada laluan proses tertentu. Pengiraan yang jelas akan menghalakan pelaburan kepada pilihan yang benar-benar mengembalikan plastik ke dalam rantaian nilai.

Kepercayaan, ketelusan dan peraturan global

Langkah Korea Selatan ini dibuat ketika kerajaan sedang merundingkan perjanjian plastik global dan membahaskan cara mentakrifkan kejayaan. Negara yang menyokong had pengeluaran mahu perjanjian itu merangkumi langkah sepanjang kitar hayat, daripada reka bentuk dan bahan hingga ke penghujung hayat produk. Negara lain pula menumpukan usaha kepada penambahbaikan pengurusan sisa dan kitar semula. Walaupun terdapat perbezaan ini, wujud penerimaan meluas bahawa pemulihan tenaga tidak sama dengan kitar semula. Menyelaraskan statistik negara dengan prinsip itu menjadikan perbandingan rentas sempadan lebih boleh dipercayai dan mengurangkan risiko dakwaan mesra alam yang mengelirukan.

OECD memberi amaran bahawa tanpa dasar bercita-cita tinggi, penggunaan dan sisa plastik di Asia Timur dan Tenggara dijangka hampir berganda menjelang pertengahan abad ini, dengan jutaan tan mengalir ke sungai dan laut. Pelaporan telus menjadi asas bagi tindakan praktikal. Peraturan pelaporan EU memisahkan kitar semula daripada pemulihan tenaga. Garis panduan AS mengambil pendekatan serupa. Apabila kerajaan, bandar dan syarikat menggunakan definisi yang sama, dakwaan prestasi lebih mudah disahkan dan insentif boleh diselaraskan untuk menggalakkan pemulihan bahan sebenar.

Ketika rundingan terus berjalan perlahan, pengerusi jawatankuasa PBB yang mengetuai perbincangan itu, Luis Vayas Valdivieso dari Ecuador, menggesa para delegasi supaya terus berusaha mencapai penyelesaian yang boleh dilaksanakan sambil mengakui bahawa usaha membina konsensus berjalan perlahan.

Hakikatnya, kita mesti bersikap pragmatik. Kemajuan boleh dicapai, tetapi usaha kita masih jauh daripada selesai.

Delegasi dari Afrika, Amerika Latin dan banyak negara kepulauan berpendapat bahawa data yang boleh dipercayai dan langkah yang tegas penting untuk melindungi manusia serta ekosistem daripada peningkatan sisa plastik. Ketua perunding Rwanda, Juliet Kabera, menggesa rakan sejawatannya agar memenuhi jangkaan orang ramai dengan komitmen yang kukuh.

Tegakkan cita-cita yang tinggi. Perjanjian ini mesti sesuai dengan tujuannya dan tidak dirangka untuk gagal.

Konteks global mengukuhkan perubahan dasar domestik Korea Selatan. Jika perjanjian kelak menetapkan peraturan pelaporan bersama, negara itu sudah pun selaras. Jika rundingan menemui jalan buntu, dasar negara tetap akan mendapat manfaat daripada ukuran yang lebih jelas dan pembiayaan yang disasarkan dengan lebih baik.

Skala masalah plastik Korea Selatan

Kepadatan penduduk yang tinggi, peredaran runcit yang pantas serta budaya pemberian hadiah dan persembahan yang kukuh telah membentuk pasaran yang banyak menggunakan pembungkusan. Pandemik mempercepat peralihan kepada penghantaran makanan dan barangan ke rumah, sekali gus meningkatkan penggunaan pembungkusan pakai buang meskipun negara itu mengekalkan pengasingan aliran sisa yang ketat. Walaupun amalan pengasingan sisa Korea Selatan masih kukuh, bahan yang tiba di pusat pemprosesan semula tidak semestinya sesuai untuk kegunaan bernilai tinggi, manakala pasaran global bagi resin kitar semula tidak menentu.

Penyelidikan akademik mengukur peningkatan pembungkusan berkaitan penghantaran. Penilaian pada 2020 mendapati bahawa penghantaran makanan dalam talian di Korea Selatan menggunakan kira-kira 72.93 kilotan pembungkusan plastik, yang kebanyakannya terdiri daripada polipropilena dan polietilena tereftalat. Sebahagian besar kesan alam sekitar berlaku semasa pengeluaran bahan mentah. Kajian itu menyimpulkan bahawa bekas guna semula boleh mengurangkan kesan kira-kira 46 hingga 83 peratus berbanding bekas pakai buang, walaupun ia boleh meningkatkan beberapa penunjuk ketoksikan yang perlu diuruskan. Dapatan itu menegaskan idea mudah: mencegah sisa dari sumbernya dan mereka bentuk produk untuk diguna semula memberikan manfaat lebih besar daripada hanya bergantung pada penyelesaian di penghujung hayat produk.

Pandemik, e-dagang dan sisa penghantaran

Penghantaran makanan dan e-dagang kini menjadi sebahagian daripada kehidupan seharian, dan pembungkusan yang berkaitan dengannya meningkat lebih cepat daripada penambahbaikan kapasiti pelupusan. Apabila plastik baharu murah, resin kitar semula sukar bersaing. Jurang harga itu melemahkan daya maju perniagaan bagi pengumpulan, pengasingan dan pencucian, khususnya untuk filem fleksibel, bekas berwarna dan bahan bercampur. Definisi kitar semula yang jelas, berserta permintaan stabil melalui perolehan awam dan peraturan kandungan kitar semula, dapat membantu mengekalkan daya maju ekonomi pemprosesan semula walaupun kitaran komoditi berubah.

Perubahan dasar mengenai pembungkusan, label dan tanggungjawab pengeluar

Sistem tanggungjawab pengeluar diperluas (EPR) Korea Selatan telah beroperasi sejak 2003, dengan mengenakan fi lebih tinggi bagi pembungkusan yang lebih sukar dikitar semula. Kemas kini terkini membawa perubahan lebih jauh. Pengeluar mesti menggredkan kebolehkitaran pembungkusan mereka dan memaparkan gred tersebut. Label dipermudah untuk mengurangkan penggunaan bahan yang mencemarkan aliran kitar semula. Bagi botol plastik, PET jernih diberi ganjaran, manakala label PVC sedang dihentikan secara berperingkat. Pembungkusan penghantaran kini tertakluk pada prinsip reka bentuk yang sama, sementara aksesori seperti penyedut minuman atau hiasan tambahan tidak digalakkan demi memudahkan pengasingan.

Peraturan juga menggalakkan kandungan kitar semula dalam produk dan menggalakkan kerajaan tempatan membeli barangan yang dibuat daripada bahan kitar semula. Rancangan sistem deposit dan pemulangan bagi cawan pakai buang bertujuan meningkatkan mutu pengumpulan barangan perkhidmatan makanan. Dasar itu berdepan cabaran undang-undang dan operasi serta bergerak lebih perlahan daripada jangkaan, mencerminkan ketegangan antara kemudahan dengan pengurangan sisa. Pada masa yang sama, sekatan baharu terhadap barangan seperti penyedut minuman plastik dan batang pengacau minuman telah mendorong perubahan tabiat tanpa banyak mengganggu rutin harian.

Matlamat negara yang telah lama ditetapkan termasuk mengurangkan sisa plastik dan meningkatkan bahagiannya yang dikitar semula. Menyelaraskan definisi undang-undang bagi kitar semula dengan amalan antarabangsa tidak akan dengan sendirinya memulihkan lebih banyak plastik. Namun, langkah itu akan menjelaskan perkara yang dikira, menjadikan sasaran lebih boleh dipercayai dan menghalakan dana kepada sistem yang benar-benar mampu menukar sisa menjadi bahan baharu.

Perubahan untuk bandar, syarikat dan kemudahan sisa

Pengelasan semula pemulihan tenaga membawa kesan kewangan yang nyata. Pada masa ini, sisa yang layak dikira sebagai dikitar semula boleh dikecualikan daripada fi tapak pelupusan dan meningkatkan markah prestasi kerajaan tempatan serta syarikat, yang mempengaruhi geran dan subsidi. Apabila pemulihan tenaga diletakkan dalam kategori tersendiri, manfaat itu akan berkurangan bagi pembakaran di loji insinerator dan pembakaran bersama di kilang simen. Belanjawan pihak berkuasa tempatan, kontrak sisa dan pelaporan korporat perlu disesuaikan. Kementerian menjangkakan peralihan berperingkat, dengan semakan undang-undang dan kriteria pembiayaan dikemas kini hingga pertengahan dekad ini serta pelaksanaan sepenuhnya sekitar 2028.

Fi, subsidi dan markah prestasi

Petunjuk prestasi akan memberi penekanan lebih besar kepada pemulihan bahan. Fi tapak pelupusan dan pembakaran berkemungkinan memainkan peranan lebih besar dalam keputusan mengenai barangan yang sukar dikitar semula. Kerajaan tempatan mungkin mengubah peraturan pengumpulan untuk meningkatkan mutu, misalnya dengan pengasingan lebih ketat bagi botol jernih, filem dan plastik berwarna. Syarikat boleh menjangkakan kriteria lebih ketat bagi label eko dan penilaian alam sekitar yang mengiktiraf reka bentuk untuk kebolehkitaran, format pembungkusan piawai dan kandungan bahan kitar semula pascapengguna. Agensi perolehan boleh membantu menstabilkan permintaan dengan mengutamakan barangan yang dibuat daripada resin kitar semula tempatan.

Pirolisis dan kitar semula kimia

Proses kimia semakin berkembang, tetapi perinciannya penting. Apabila sisa plastik ditukar menjadi bahan api, bahan itu tidak dikembalikan ke dalam kitaran dan proses tersebut dikira sebagai pemulihan tenaga di banyak tempat. Apabila plastik ditukar menjadi bahan suapan untuk menghasilkan polimer baharu, sesetengah bidang kuasa menerimanya sebagai kitar semula jika peraturan imbangan jisim dan kualiti yang ketat dilaksanakan. Kesan karbon berbeza mengikut proses dan sumber tenaga. Definisi baharu Korea Selatan perlu mencerminkan perbezaan itu supaya insentif disalurkan kepada pilihan yang benar-benar memulihkan bahan. Tanur simen yang membakar plastik bersama bahan api lain masih membantu mengurangkan penggunaan arang batu, tetapi tidak lagi akan meningkatkan markah kitar semula. Ini sepatutnya mengalihkan tumpuan kepada pengurangan sisa dari sumber, guna semula dan pemprosesan semula bermutu tinggi.

Pengasingan yang lebih baik boleh meningkatkan hasil, dan teknologi turut membantu. Syarikat pemula dan pengendali kemudahan menggunakan pengasing optik, robot dan sistem pengecaman imej untuk mengasingkan bahan dengan lebih tepat. Sistem deposit dan pemulangan botol minuman terus menyokong aliran PET bermutu tinggi. Apabila guna semula boleh dilaksanakan, model isi semula dan pemulangan boleh mengehadkan sisa dari sumbernya serta mengurangkan kos dari semasa ke semasa setelah rangkaiannya diwujudkan.

Bagaimana orang ramai dan industri boleh mengurangkan sisa tanpa menjejaskan taraf hidup

Pilihan reka bentuk dan tabiat harian boleh mengurangkan sisa sambil mengekalkan kemudahan. Pembungkusan yang menggunakan satu jenis bahan, mengelakkan warna gelap dan label yang mudah ditanggalkan lebih senang dikitar semula. Syarikat boleh menyeragamkan bentuk botol, jenis penutup dan resin agar sesuai dengan barisan pengasingan. Peruncit dan platform penghantaran boleh menguji bekas guna semula untuk menu popular serta menyediakan tempat pemulangan yang mudah. Pihak berkuasa tempatan boleh menawarkan potongan fi bagi bahan kitar semula yang bersih dan diasingkan dengan baik, selain menyokong pusat tempatan untuk pencucian dan guna semula.

Pembuat dasar juga sedang menimbangkan idea seperti kredit plastik yang membolehkan syarikat mengimbangi jejak pembungkusan dengan membiayai pengumpulan di tempat lain. Penyelidik memberi amaran bahawa kredit boleh menyembunyikan kesan sebenar jika dana digunakan untuk pembakaran atau tidak membuktikan adanya pengumpulan tambahan, selain berisiko memindahkan beban sisa ke wilayah yang infrastrukturnya lebih lemah. Sistem berasaskan EPR, mandat kandungan kitar semula, piawaian reka bentuk dan pelaporan yang jelas mempunyai rekod pencapaian lebih kukuh. Syarikat yang mahu menerajui usaha boleh menerbitkan data mengikut jenis bahan, menetapkan sasaran guna semula dan membina kerjasama dengan pembekal bagi menjamin bekalan resin kitar semula yang stabil.

Pemulihan tenaga akan terus mengendalikan sisa baki yang tidak praktikal untuk dikitar semula. Keutamaan ialah mengurangkan jumlah sisa yang sampai ke tahap itu. Dengan mentakrifkan semula kitar semula, Korea Selatan menggantikan angka yang sekadar menyedapkan hati dengan angka yang tepat. Ketelusan itu boleh membuka ruang kepada reka bentuk lebih baik, pelaburan lebih bijak dan kemajuan yang lebih boleh dipercayai ke arah ekonomi kitaran.

Sekilas Pandang

• Korea Selatan akan berhenti mengira pemulihan tenaga sebagai kitar semula dan akan melaporkannya secara berasingan.
• Perubahan itu menyelaraskan amalan negara dengan EU dan AS serta akan menurunkan kadar utama kitar semula.
• Pada 2023, sebanyak 12.5 peratus daripada angka kitar semula isi rumah datang daripada kitar semula terma.
• Bagi keseluruhan sisa plastik, kira-kira 29.5 peratus daripada jumlah yang dikira sebagai dikitar semula merupakan pemulihan tenaga.
• Kadar kitar semula isi rumah boleh turun lebih daripada 10 mata apabila pemulihan tenaga dikecualikan.
• Kadar kitar semula plastik yang diukur boleh jatuh kira-kira 30 mata di bawah kaedah baharu.
• Semakan undang-undang dan perubahan subsidi menunjukkan pelaksanaan sepenuhnya sekitar 2028.
• Sisa plastik per kapita mencecah 103.9 kilogram pada 2022, jauh melebihi purata OECD.
• Kemas kini dasar mengenai reka bentuk pembungkusan, label kebolehkitaran dan EPR akan kekal penting.
• Ukuran yang lebih jelas bertujuan meningkatkan pemulihan bahan sebenar, bukan sekadar pengeluaran tenaga daripada sisa.