Paradoks Bahasa Inggeris Vietnam: Mengapa Belajar Bertahun-tahun Hanya Membawa Hasil Sederhana dan Cara Mengatasinya

Mengapa belajar begitu lama hanya menghasilkan kebolehan bertutur yang terhad

Vietnam telah menjadikan pembelajaran bahasa Inggeris sebagai keutamaan negara selama beberapa dekad. Jutaan pelajar mengikuti beberapa waktu bahasa Inggeris setiap minggu sejak sekolah rendah, dan ramai keluarga membayar untuk kelas tambahan. Namun, corak yang sama terus berulang. Selepas bertahun-tahun belajar, ramai pelajar masih teragak-agak untuk bertutur, sukar memahami pertuturan pantas dan tersalah sebut perkataan lazim. Skor Vietnam dalam Indeks Kecekapan Bahasa Inggeris EF 2024 meletakkan negara itu di tangga ke-63 daripada 116 negara, dalam kelompok kecekapan rendah, meskipun pelaburan berterusan dan minat yang semakin meningkat. Pada masa yang sama, kerajaan menetapkan sasaran besar untuk menjadikan bahasa Inggeris bahasa kedua di sekolah menjelang 2035, serta mewajibkan pembelajaran bahasa Inggeris mulai darjah satu menjelang 2030. Wawasan itu, meskipun menginspirasikan, berdepan kekurangan guru, latihan yang tidak sekata dan budaya peperiksaan yang mengutamakan strategi menjawab soalan berbanding komunikasi dengan yakin.

Paradoks ini begitu ketara. Pelajar sering mengikuti jauh lebih banyak jam pembelajaran di bilik darjah berbanding yang disarankan dalam garis panduan antarabangsa untuk mencapai kecekapan pertengahan, namun ramai tidak dapat menggunakan bahasa Inggeris dengan selesa di luar sekolah. Di Ho Chi Minh City dan Hanoi, pusat bahasa Inggeris berkembang pesat, manakala yuran kursus boleh menyerap sebahagian besar pendapatan bulanan pekerja. Keluarga berkorban demi kemahiran yang menjanjikan peluang. Bukti menunjukkan halangannya bukan kebolehan, tetapi pendekatan, tabiat dan persekitaran. Sebab itulah kisah yang dekat di hati ramai guru Vietnam mendapat sambutan: seorang pengajar British yang mempelajari bahasa Vietnam sehingga hampir fasih seperti penutur jati. Bahasa Vietnam mencabar bagi orang asing, namun beliau berjaya melalui latihan harian, suasana pembelajaran imersif dan perhatian terhadap budaya. Kemajuannya bukan hasil bakat semata-mata. Ia terhasil daripada kaedah yang mengutamakan penggunaan, maklum balas dan pendedahan berterusan, iaitu unsur yang sama diperlukan pelajar Vietnam untuk menguasai bahasa Inggeris.

Bagaimana bahasa Inggeris diajar di sekolah Vietnam

Bahasa Inggeris diperkenalkan sebagai mata pelajaran wajib di sekolah awam pada 1980-an. Kini, murid sekolah rendah biasanya mengikuti empat waktu bahasa Inggeris selama 45 minit setiap minggu, manakala pelajar sekolah menengah rendah dan menengah atas mengikuti tiga waktu. Sebahagian besar pelajar mempelajari bahasa Inggeris selama 10 tahun atau lebih. Sasaran kebangsaan bagi banyak program ialah Tahap 3 dalam kerangka enam tahap Vietnam, setara dengan B1 dalam Kerangka Rujukan Umum Eropah bagi Bahasa (CEFR). Tahap B1 menunjukkan keupayaan menggunakan bahasa Inggeris secara kendiri untuk komunikasi harian.

Cambridge Assessment menganggarkan bahawa tahap B1 memerlukan kira-kira 350 hingga 400 jam pembelajaran berpandu. Ini ialah jam pembelajaran berstruktur yang tertumpu pada pencapaian matlamat khusus, dan sering merangkumi latihan bersasar di luar bilik darjah. Pelajar Vietnam lazimnya menghabiskan jauh lebih banyak masa daripada itu dalam pelajaran di sekolah, namun hasilnya masih ketinggalan. Salah satu sebabnya ialah perbezaan antara masa di dalam kelas dengan latihan berpandu. Pengulangan tanpa komunikasi sebenar tidak membentuk tindak balas automatik yang diperlukan dalam perbualan. Sebab lain ialah jarak antara sesi. Pelajaran biasanya diadakan pada hari yang tidak berturutan, sekali gus melemahkan pengukuhan ingatan antara kelas.

Profesor Madya Le Van Canh, pendidik guru berpengalaman di Hanoi, memberi amaran bahawa jarak antara pelajaran menjejaskan pengekalan maklumat apabila latihan terlalu jarang.

Le Van Canh berkata, jika terdapat jarak satu hingga dua hari antara pelajaran, pelajar akan melupakan kira-kira separuh daripada perkara yang dipelajari sebelum maklumat itu sempat berpindah daripada ingatan jangka pendek kepada ingatan jangka panjang.

Pentaksiran membentuk tingkah laku di bilik darjah

Data peperiksaan kebangsaan sekolah menengah atas selama lapan tahun menunjukkan bahawa majoriti calon mendapat markah di bawah purata dalam bahasa Inggeris, manakala bilangan pelajar yang dikecualikan daripada ujian melalui sijil antarabangsa kekal kecil. Apabila kemasukan ke universiti bergantung pada markah peperiksaan, sekolah dan pusat swasta mengoptimumkan pengajaran untuk teknik menjawab peperiksaan. Ini sering bermakna terjemahan tatabahasa, latihan mengisi tempat kosong dan soalan pendengaran yang mudah dijangka. Kemahiran bertutur dan mendengar secara spontan kurang diberi masa kerana lebih sukar dinilai dengan cepat dan kurang diberi ganjaran dalam peperiksaan berisiko tinggi. Buku teks dan kaedah import boleh membantu, namun banyak yang tidak disesuaikan dengan saiz kelas, profil pelajar atau realiti latihan guru tempatan. Penekanan berlebihan terhadap peperiksaan mengecilkan skop pembelajaran di kelas dan menjadikan bahasa Inggeris mata pelajaran untuk lulus, bukannya alat untuk digunakan.

Perkara yang menghambat pelajar dalam amalan

Penyelidikan terhadap pelajar Vietnam menunjukkan beberapa halangan yang berulang. Pelajar menyebut kosa kata yang terhad, kesukaran membina ayat baharu tanpa skrip, masalah sebutan yang mengaburkan makna, peluang yang sedikit untuk bertutur di luar kelas, takut melakukan kesilapan dan kelas besar yang mengehadkan latihan individu. Suasana bilik darjah sering mengutamakan ketepatan berbanding kelancaran. Terdapat juga faktor budaya. Ramai pelajar bimbang akan kehilangan muka apabila dibetulkan. Gabungan tekanan ini menyekat keberanian mencuba, sedangkan itulah yang membina keyakinan dalam perbualan.

Pemindahan bahasa dan cabaran sebutan

Bahasa Vietnam dan bahasa Inggeris sangat berbeza dari segi tatabahasa dan sistem bunyi. Perbezaan itu mewujudkan kesilapan yang boleh dijangka dan berterusan selama bertahun-tahun jika tidak ditangani secara khusus. Bahasa Vietnam tidak mempunyai kata sandang, jadi pelajar menggugurkan a dan the. Kata kerja to be sering digugurkan sebelum kata adjektif, menyebabkan He hungry digunakan dan bukannya He is hungry. Penandaan kala dalam bahasa Inggeris boleh mengelirukan kerana bahasa Vietnam lebih bergantung pada perkataan yang menunjukkan masa berbanding perubahan kata kerja. Oleh itu, pelajar mengelak kala yang lebih kompleks walaupun mereka memahaminya dalam latihan.

Cabaran sebutan juga ketara. Bahasa Vietnam tidak mempunyai kelompok konsonan di hujung perkataan, jadi pelajar sering menggugurkan bunyi akhir seperti s, z, t, v atau ks. Kehilangan bunyi hujung itu boleh mengelirukan pendengar kerana bahasa Inggeris menggunakan bunyi akhir untuk menandakan tatabahasa (cats berbanding cat) dan membezakan perkataan (rice berbanding ride). Ramai pelajar menggantikan bunyi r dan l dengan bunyi lain, manakala bunyi th dalam bahasa Inggeris sering disebut sebagai t atau d. Bahasa Inggeris berasaskan ritma tekanan dan bergantung pada vokal panjang untuk membezakan makna, sedangkan bahasa Vietnam tidak mempunyai perbezaan vokal panjang yang sama. Akibatnya, pengetahuan tatabahasa yang kukuh sekalipun mungkin tidak menghasilkan pertuturan yang mudah difahami tanpa latihan sebutan yang terarah.

Kebimbangan bertutur dan takut melakukan kesilapan

Ramai pelajar Vietnam mengetahui sesuatu peraturan tetapi mengelak menggunakannya dalam perbualan kerana bimbang tersilap. Kajian terhadap pelajar Vietnam melaporkan sikap malu, takut melakukan kesilapan dan motivasi yang rendah apabila latihan dirasakan tidak bermakna. Kajian pengesahan terkini terhadap skala Vietnam bagi mengukur motivasi kendiri dalam pembelajaran bertutur mendapati bahawa pelajar yang mengawal emosi dan bekerjasama dengan rakan sebaya cenderung mendapat markah lebih tinggi dalam kemahiran bertutur. Kajian yang sama menyatakan bahawa pengurusan persekitaran pembelajaran kurang diamalkan, mungkin kerana ramai pelajar mempunyai akses terhad kepada situasi pertuturan autentik. Jurang itu mengukuhkan kitaran kebimbangan. Tanpa interaksi sebenar, keyakinan tidak meningkat. Tanpa keyakinan, pelajar kurang berlatih.

Terlalu sedikit penggunaan sebenar di luar kelas

Ramai pelajar kembali menggunakan bahasa Vietnam sebaik sahaja kelas tamat. Kelab bahasa Inggeris terhad atau tidak diadakan secara tetap, manakala kelas besar mengurangkan peluang untuk bertutur secara individu dengan guru. Guru penutur jati tidak diagihkan secara seimbang; pusat bandar menarik lebih ramai tenaga mahir, sementara sekolah luar bandar sukar mendapatkan guru. Beberapa tinjauan turut mendapati pelajar kekurangan tempat untuk berlatih bahasa Inggeris secara santai, seperti kumpulan komuniti, sesi perbualan dalam talian atau ruang berbahasa Inggeris di seluruh kampus. Apabila penggunaan bahasa Inggeris hanya terbatas di bilik darjah, kemajuan akan merosot antara satu pelajaran dengan pelajaran seterusnya.

Guru memikul beban sistem

Vietnam menghadapi kekurangan guru bahasa Inggeris ketika negara itu bersiap untuk mewajibkan pembelajaran bahasa Inggeris mulai tahun pertama sekolah rendah. Banyak sekolah awam tidak mampu menandingi gaji di pusat swasta, sekali gus menyukarkan usaha pengambilan dan pengekalan guru. Sesetengah guru mengendalikan berpuluh-puluh kelas setiap minggu, menyebabkan mereka kekurangan masa untuk merancang pelajaran, memberi maklum balas atau mengikuti pembangunan profesional. Pihak berkuasa menganggarkan ribuan lagi guru bahasa Inggeris diperlukan di peringkat prasekolah dan sekolah rendah menjelang 2030, manakala ramai guru sedia ada perlu menjalani latihan semula untuk memenuhi piawaian yang dikemas kini.

Nguyen Thi Binh Minh, guru besar Sekolah Rendah Thang Long di Hanoi, menggambarkan dilema yang dihadapi pemimpin sekolah.

Minh berkata beliau teruja kerana kanak-kanak dapat mula belajar bahasa Inggeris lebih awal, tetapi bimbang sekolah tidak dapat mengambil guru berkelayakan yang mencukupi kerana ramai beralih kepada pekerjaan bergaji lebih tinggi di pusat swasta.

Latihan, bukan sekadar pengambilan

Penguasaan bahasa Inggeris yang baik sahaja tidak menjadikan seseorang guru yang baik. Kaedah juga penting. Ramai guru sekarang membesar dalam sistem yang mengutamakan bacaan, penulisan, ejaan dan tatabahasa. Mereka sering kurang yakin mengendalikan aktiviti kelancaran, latihan mendengar secara spontan atau latihan sebutan. Program import mungkin tidak berkesan jika mengandaikan kelas lebih kecil, latar belakang pelajar yang berbeza atau lebih banyak alat bantu mengajar berbanding kemampuan belanjawan tempatan. Latihan guru perlu mencerminkan realiti harian di bilik darjah Vietnam, daripada mengurus kumpulan besar hinggalah membina budaya yang menerima kesilapan sebagai sebahagian semula jadi daripada pembelajaran. Gaji yang lebih baik, laluan kerjaya yang jelas dan sokongan tambahan untuk penempatan di luar bandar dapat membantu mengekalkan tenaga mahir di sekolah awam. Rangkaian bimbingan kebangsaan yang memadankan guru baharu dengan pembimbing berpengalaman, serta memberi mereka masa untuk memerhati, berlatih dan membuat refleksi, juga boleh membantu.

Pengajaran menggunakan bahasa Inggeris berkembang, membawa cabaran baharu

Universiti di seluruh Vietnam memperluas pengajaran menggunakan bahasa Inggeris untuk menarik rakan antarabangsa dan meningkatkan daya saing graduan. Trend ini mencerminkan perkembangan global. Kini, banyak institusi mengajar jurusan terpilih sebahagian atau sepenuhnya dalam bahasa Inggeris. Peralihan ini membawa potensi, namun turut mendedahkan kelemahan apabila pelajar dan pensyarah belum benar-benar bersedia.

Dalam persidangan baru-baru ini di Ho Chi Minh City, Dr. Gary Bonar dari Monash University merumuskan risiko yang pernah dilihatnya di beberapa negara.

Bonar berkata cabaran pertama dan terbesar ialah peluasan yang tidak terkawal, apabila institusi melaksanakan program menggunakan bahasa Inggeris tanpa prasarana atau pembangunan kakitangan yang diperlukan untuk menyokongnya.

Beliau turut menjelaskan kekeliruan peranan apabila pensyarah menganggap diri mereka hanya sebagai pakar kandungan dan tidak menyokong perkembangan bahasa, serta tekanan daripada sistem kenaikan pangkat yang lebih menghargai hasil penyelidikan berbanding mutu pengajaran. Pensyarah yang fasih berbahasa Inggeris sekalipun mungkin sukar memberikan respons spontan dalam interaksi bilik darjah yang pantas jika belum pernah mengajar dalam bahasa Inggeris. Ramai ditempatkan dalam kursus yang menggunakan bahasa Inggeris tanpa latihan metodologi dan perlu membina identiti profesional baharu yang menggabungkan pengajaran kandungan dengan sokongan bahasa.

Teknologi boleh membantu jika digabungkan dengan reka bentuk yang baik. Dr. Greg Kessler dari Ohio University berpendapat bahawa alat digital boleh mewujudkan lebih banyak interaksi dan pemperibadian.

Kessler berkata beliau membayangkan setiap pelajar mempunyai tutor AI dan setiap guru mempunyai pembantu pengajaran AI, disokong alat seperti realiti maya, gamifikasi dan penceritaan digital.

Idea ini boleh mengurangkan halangan untuk berlatih dan memberikan lebih banyak maklum balas kepada pelajar, namun tidak dapat menggantikan keperluan terhadap pensyarah terlatih, beban kerja yang munasabah dan dasar jelas yang melindungi mutu pengajaran.

Perkara yang berkesan untuk pelajar, guru dan ibu bapa

Pelajar Vietnam tidak kekurangan bakat. Mereka memerlukan pendedahan harian, penggunaan yang bermakna dan ruang untuk melakukan kesilapan. Pengajar British yang menguasai bahasa Vietnam itu tidak menunggu sehingga tatabahasanya sempurna sebelum mula bertutur. Beliau banyak mendengar, bertutur setiap hari dan menggunakan bahasa Vietnam untuk berhubung dengan orang lain serta memahami kehidupan mereka. Pendekatan itu membina kelancaran dan motivasi. Penyelidikan di Vietnam menunjukkan bahawa apabila pelajar menetapkan matlamat yang jelas, mengawal emosi dan bekerjasama dengan rakan sebaya, markah pertuturan mereka meningkat. Kuncinya adalah menjadikan bahasa Inggeris suatu tabiat, bukan sekadar mata pelajaran.

Untuk pelajar

• Jadikan bahasa Inggeris rutin harian. Sasarkan 20 hingga 30 minit mendengar dan 5 hingga 10 minit bertutur setiap hari.
• Ikut sebutan klip pendek. Ulang selepas penutur yang jelas, tiru tekanan dan ritma, kemudian rakam suara sendiri untuk dibandingkan.
• Perkaya kosa kata tentang perkara yang anda minati. Pelajari perkataan dalam rangkai kata seperti take a break atau make a decision, kemudian gunakannya dalam mesej atau rakaman suara pendek.
• Sertai atau tubuhkan kelab bahasa Inggeris. Jika sekolah anda tiada kelab, adakan sesi perbualan mingguan bersama tiga atau empat orang rakan dengan peranan yang digilirkan.
• Gunakan strategi pembelajaran kendiri. Ingatkan diri mengapa kemahiran bertutur penting untuk matlamat anda, kawal kebimbangan dengan latihan pernafasan atau pemanasan ringkas, dan berlatih dengan rakan sekelas yang menyokong anda.
• Tetapkan matlamat kecil untuk bertutur. Contohnya, ajukan dua soalan dalam bahasa Inggeris dalam setiap kelas, atau ceritakan kegiatan harian anda selama seminit.
• Pelbagaikan bahan media. Bergilir-gilir dengar podcast pendek, lagu dengan lirik dan tonton babak filem bersari kata, kemudian ceritakan semula perkara yang didengar dengan kata-kata sendiri.
• Cuba sesi pertukaran bahasa dalam talian yang berstruktur dengan rakan sebaya dari negara lain apabila tersedia. Gunakan alat AI untuk latihan tambahan, kemudian dapatkan maklum balas daripada guru atau rakan.

Untuk ibu bapa

• Utamakan komunikasi, bukan tatabahasa yang sempurna semata-mata. Hargai usaha dan keberanian anak untuk bertutur.
• Wujudkan pendedahan di rumah. Tetapkan waktu bercerita dalam bahasa Inggeris, tonton kartun dengan sari kata dan mainkan permainan perkataan yang mudah.
• Kukuhkan asas bahasa Vietnam. Kosa kata yang luas dalam bahasa ibunda menyokong pemikiran dan pembelajaran dalam apa jua mata pelajaran, termasuk bahasa Inggeris.
• Pilih program yang menjanjikan latihan bertutur dalam setiap pelajaran. Tanyakan berapa minit anak anda akan bertutur dalam setiap kelas dan bagaimana sebutan diajar.
• Jangan hanya mengejar markah. Peningkatan markah ujian yang cepat mungkin menutupi kelemahan dalam kemahiran mendengar dan bertutur.
• Sokong rutin. Latihan singkat setiap hari lebih berkesan daripada sesi panjang yang tidak tetap.

Untuk guru dan sekolah

• Sediakan masa untuk bertutur dalam setiap kelas. Gunakan aktiviti berpasangan dan giliran peranan supaya setiap pelajar berpeluang bercakap.
• Jadikan sebutan aktiviti kelas. Beri tumpuan pada bunyi akhir, kelompok konsonan, th serta perbezaan vokal panjang dan pendek. Gunakan latihan yang menyeronokkan dan pembetulan berkumpulan untuk mengurangkan rasa takut.
• Gabungkan latihan mendengar dengan transkrip. Bantu pelajar mengenal pasti pertuturan yang bersambung, kemudian membaca dengan lantang mengikut ritma yang betul.
• Bina budaya yang menerima kesilapan. Tetapkan peraturan jelas bahawa kesilapan dialu-alukan semasa aktiviti bertutur, kemudian berikan pembetulan yang terarah selepas itu.
• Gunakan latihan mengingat semula secara berjarak. Ulang kaji bahasa utama sepanjang beberapa minggu melalui semakan ringkas supaya pengetahuan kekal.
• Pantau masa bertutur. Tetapkan jumlah minit minimum bagi setiap pelajar dalam setiap kelas, termasuk kelas besar.
• Wujudkan ruang berbahasa Inggeris semasa waktu rehat atau di kelab. Libatkan mentor daripada pelajar lebih berusia untuk mengendalikan perbualan kumpulan kecil.
• Laksanakan percubaan modul kecil menggunakan bahasa Inggeris hanya apabila sokongan tersedia. Sediakan latihan pensyarah, kurangkan beban mengajar dan berikan sokongan bahasa kepada pelajar.
• Gunakan teknologi secara bijak. Gunakan AI untuk maklum balas sebutan dan latihan mendengar tambahan, kemudian bincangkan hasilnya bersama-sama bagi mengelakkan kesilapan berlarutan.

Pembuat dasar boleh menyokong perubahan ini melalui langkah bersasar: menaikkan gaji dan menyediakan elaun luar bandar kepada guru bahasa Inggeris, membiayai masa bimbingan dalam minggu bekerja, membina bank bahan mendengar dan membaca bertahap kebangsaan yang sejajar dengan CEFR, serta menaja klinik pertuturan universiti yang menawarkan sesi perbualan percuma kepada sekolah berhampiran. Apabila mengajar kanak-kanak kecil, sekolah perlu menjadikan pembelajaran menyeronokkan melalui lagu, cerita dan aktiviti fizikal, serta mengelakkan latihan tatabahasa yang berat. Pada usia itu, kemajuan datang daripada penggunaan dan keseronokan, bukan hafalan.

Pilihan dasar yang bakal dibuat

Kementerian Pendidikan dan Latihan telah menggariskan pelan berperingkat untuk menjadikan bahasa Inggeris bahasa kedua di sekolah menjelang 2035, memperluas penggunaannya di prasekolah menjelang awal 2030-an dan meningkatkan pengajaran menggunakan bahasa Inggeris dalam pendidikan tinggi. Politburo telah menyokong reformasi pendidikan menyeluruh yang merangkumi pengukuhan pembelajaran bahasa asing. Matlamat ini memerlukan masa, sumber dan penyesuaian mengikut keadaan setempat. Ramai pakar mengingatkan bahawa menjadikan bahasa Inggeris bahasa kedua di 50,000 sekolah awam tidak akan berlaku dengan cepat, khususnya dengan kekurangan guru dan prasarana yang tidak sekata pada masa ini.

Le Van Canh menggesa agar semua pihak bersabar dan bersikap realistik.

Beliau berkata usaha menjadikan bahasa Inggeris bahasa kedua di sekolah mungkin mengambil masa beberapa dekad dan memerlukan hala tuju yang jelas serta strategi yang mantap. Kejayaan bergantung pada usaha membantu pelajar menggunakan bahasa Inggeris dengan berkesan untuk komunikasi sosial, bukannya mengejar sasaran seperti penutur jati.

Sesetengah sarjana turut memberi amaran agar bahasa Inggeris tidak didorong sebelum asas bahasa ibunda diperkukuh.

Dr. Ngo Tuyet Mai berkata bahawa mengajar bahasa Inggeris kepada kanak-kanak tanpa terlebih dahulu mengukuhkan bahasa Vietnam ibarat membina rumah di atas asas yang lemah.

Dasar yang diperlukan bukan sekadar menambah pembelajaran bahasa Inggeris, tetapi meningkatkan mutunya. Pelan yang melaksanakan latihan guru secara berperingkat, menyelaraskan peperiksaan dengan matlamat komunikatif, menyokong wilayah yang lebih miskin dan menggunakan teknologi untuk meluaskan akses akan lebih penting daripada slogan. Peringkat awal persekolahan memerlukan pendedahan melalui permainan. Peringkat menengah dan universiti memerlukan sasaran mendengar dan bertutur yang bermakna serta sejajar dengan CEFR, di samping sokongan untuk pensyarah yang mengajar dalam bahasa Inggeris. Ibu bapa dan pelajar sudah pun melabur. Dengan kaedah yang tepat dan latihan harian, tahun-tahun yang dihabiskan untuk belajar bahasa Inggeris akhirnya dapat menghasilkan penutur yang yakin.

Perkara Utama

• Vietnam telah memperluas pengajaran bahasa Inggeris selama beberapa dekad, namun Indeks EF 2024 meletakkan negara itu di tangga ke-63 daripada 116, dengan tahap kecekapan rendah.
• Pelajar sering mempelajari bahasa Inggeris selama sedekad atau lebih, tetapi pengajaran berorientasikan peperiksaan dan latihan yang tidak kerap mengehadkan peningkatan kemahiran bertutur dan mendengar.
• Tahap B1 memerlukan kira-kira 350 hingga 400 jam pembelajaran berpandu, kurang daripada masa yang sudah dihabiskan oleh ramai pelajar Vietnam, menunjukkan bahawa mutu lebih penting daripada tempoh.
• Halangan lazim termasuk pengguguran kata sandang dan kata kerja to be, pengelakan penggunaan kala, pengguguran bunyi akhir serta kesukaran menyebut th, r dan l.
• Takut melakukan kesilapan dan kurangnya peluang sebenar untuk bertutur mengurangkan keyakinan serta melambatkan kemajuan.
• Kekurangan guru sangat ketara, sementara sekolah awam sukar mengambil dan mengekalkan guru bahasa Inggeris berbanding pusat swasta.
• Pengajaran menggunakan bahasa Inggeris semakin berkembang, namun pakar memberi amaran tentang peluasan tidak terkawal tanpa latihan, sumber dan beban kerja yang munasabah.
• Penyelidikan di Vietnam mengaitkan motivasi kendiri dan kerjasama rakan sebaya dengan markah pertuturan yang lebih baik.
• Pendedahan harian, latihan sebutan yang menyeronokkan, latihan bertutur berpasangan dan budaya bilik darjah yang menerima kesilapan membawa perubahan yang nyata.
• Rancangan kerajaan untuk menjadikan bahasa Inggeris bahasa kedua menjelang 2035 memerlukan pelaburan jangka panjang, pembangunan guru dan kurikulum yang disesuaikan dengan keadaan setempat.