Krisis Perkotaan India: Mengapa Bandar Menjadi Tidak Layak Didiami Walaupun Berbilion Dibelanjakan untuk Infrastruktur

Paradoks Kemajuan dan Kemerosotan

Bandar-bandar India memperlihatkan percanggahan yang membingungkan. Di satu pihak, negara itu telah membelanjakan ratusan bilion untuk memperindah negara, membina lapangan terbang serba moden, lebuh raya nasional berbilang lorong dan rangkaian kereta api metro di pusat-pusat bandar utama. Di pihak lain, bandar-bandar yang sama berada di kedudukan hampir tercorot dalam indeks kebolehdiaman global, sesak dengan trafik, diselubungi udara berbau busuk dan dipenuhi timbunan sampah yang tidak dikutip. Jurang antara perbelanjaan infrastruktur yang mengagumkan dengan kemerosotan kualiti hidup ini mencapai tahap kritikal sejak beberapa tahun kebelakangan ini, apabila penduduk mengadakan bantahan yang jarang berlaku dan meluahkan kemarahan di khalayak ramai terhadap keadaan yang semakin buruk di tempat seperti Bengaluru, Mumbai dan Delhi. Persoalan yang semakin mendesak timbul: Mengapa pertumbuhan KDNK India yang pesat tidak membawa kepada pemulihan bandar-bandarnya yang uzur?

Kekurangan Tadbir Urus sebagai Punca Utama

Punca krisis bandar India berakar pada kecuaian sejarah yang mendasar. Ketika Perlembagaan India digubal, dokumen itu menyebut penurunan kuasa kepada kerajaan pusat dan negeri, tetapi tidak menjangkakan bandar akan berkembang begitu pesat sehingga memerlukan struktur tadbir urus yang tersendiri. Ramanath Jha, Felo Terhormat di badan pemikir Observer Research Foundation, menjelaskan bahawa model tadbir urus bandar India masih berpecah-pecah dan tidak berkesan berbanding negara lain.

"Datuk bandar dan majlis tempatan yang mentadbir bandar-bandar India ialah institusi kerajaan yang paling lemah, paling dekat dengan rakyat, tetapi dipertanggungjawabkan untuk menyelesaikan masalah yang paling sukar," kata Ankur Bisen, penulis Wasted, sebuah buku tentang sejarah masalah sanitasi di India.

Keadaan ini berbeza sama sekali dengan China, yang datuk bandarnya memegang kuasa eksekutif besar untuk mengawal perancangan bandar, infrastruktur dan kelulusan pelaburan. China mengamalkan model perancangan yang sangat berpusat dengan arahan nasional yang tegas, namun kerajaan tempatan diberi kebebasan melaksanakan dasar serta dikenakan ganjaran dan hukuman berdasarkan prestasi. Datuk bandar kota-kota utama China mempunyai penaung berpengaruh dalam jawatankuasa tertinggi Parti Komunis, menjadikan jawatan itu batu loncatan penting untuk kenaikan pangkat. Sebaliknya, di India, tidak ramai penduduk yang dapat menyebut nama datuk bandar kota utama mereka.

Pada 1992, satu usaha dibuat untuk "akhirnya membolehkan bandar menentukan nasib sendiri" melalui pindaan ke-74 Perlembagaan. Badan tempatan diberikan status perlembagaan dan tadbir urus bandar didesentralisasikan. Namun, banyak peruntukan tidak pernah dilaksanakan sepenuhnya. Kepentingan tertentu menghalang penjawat awam dan kerajaan peringkat lebih tinggi daripada menyerahkan kuasa serta memperkasakan badan tempatan. Sebaliknya, ketua menteri negeri bertindak seperti datuk bandar super dan membuat keputusan utama.

Kemerosotan Bandar-bandar Utama

Kesan kegagalan tadbir urus ini dapat dilihat di seluruh kawasan bandar India. Di Jaipur, seni bina berusia berabad-abad dicemari kesan tembakau, sementara bengkel mekanik kereta berebut ruang. Kemerosotan bandar itu mencerminkan rasa putus asa terhadap keadaan bandar yang bukan sahaja melanda Jaipur, malah banyak bandar di India.

Bengaluru, yang sering digelar Lembah Silikon India kerana banyaknya syarikat IT dan ibu pejabat syarikat pemula di situ, menyaksikan kebolehdiaman bandar merosot dengan ketara. Penduduk bandar itu kurang daripada 1 juta pada 1951, tetapi meningkat kepada 12.76 juta menjelang 2021 dan kini dianggarkan mencecah 14 juta. Seiring pertambahan penduduk, kepadatan manusia dan binaan turut meningkat, sekali gus menyumbang kepada kenaikan suhu. Pada 2024, Pusat Pemantauan Bencana Alam Negeri Karnataka melaporkan suhu di bandar itu melebihi 40 darjah Celsius, mencecah 41.8 darjah pada 30 April 2024.

Bengaluru kini berdepan masalah air minuman yang serius. Pada musim panas lalu, Ketua Menteri Karnataka berkata bandar itu mengalami kekurangan 500 juta liter air sehari, iaitu satu perlima daripada jumlah permintaan. Sebahagian penduduk bergantung pada lori tangki air yang mahal. Apabila penduduk bertambah, permintaan air yang meningkat mendorong pengambilan air bawah tanah yang lebih banyak, menurunkan paras air dan mengeringkan telaga.

Keadaan trafik di Bengaluru semakin terkenal kerana kesesakannya. Indeks Kesesakan Trafik Global TomTom 2023 meletakkan Bengaluru sebagai bandar paling sesak di India dan keenam paling sesak di dunia. Perjalanan sejauh 10 kilometer mengambil masa 28 minit 30 saat, pada kelajuan purata 18 km sejam. Tempoh itu seminit lebih lama berbanding 2022, menandakan keadaan yang semakin buruk.

Bantahan Terhadap Lubang Jalan di Mumbai

Di Mumbai, ibu negara kewangan India, penduduk mengadakan bantahan berhubung masalah lubang jalan yang semakin buruk. Saluran kumbahan tersumbat menyebabkan sampah melimpah ke jalan yang dinaiki air ketika musim monsun berpanjangan. Bandar itu, yang pernah bercita-cita secara terbuka untuk menjadi Shanghai kedua pada 1990-an, masih gagal merealisasikan hasrat tersebut akibat harga tanah yang melampau, kekurangan perumahan mampu milik, kepadatan penduduk yang keterlaluan dan kualiti hidup yang merosot.

Kerugian ekonomi akibat banjir bandar dianggarkan sekitar $4 bilion setahun. Kerugian berkaitan pencemaran mencecah enam peratus KDNK di Delhi. Kira-kira tujuh peratus kematian di bandar-bandar utama India berpunca daripada pencemaran udara. Kehilangan waktu kerja akibat kesesakan, mutu udara yang buruk serta penyakit yang merebak melalui air dan udara tercemar menambah beban.

Krisis Iklim Memburukkan Kegagalan Bandar

Perubahan iklim memburukkan cabaran bandar di India. Sepuluh daripada 15 tahun terpanas yang pernah direkodkan di negara itu berlaku dalam tempoh satu setengah dekad lalu. Pada 2024, suhu siang di New Delhi melebihi 40C selama sebulan penuh. Dengan kelembapan, suhu yang dirasai boleh menjadi sehingga 10 darjah lebih panas. Suhu ini boleh membebankan rangkaian kereta api dan grid elektrik, menjejaskan eksport serta menyebabkan kilang tidak beroperasi.

Kesan daripada apa yang disebut penyelidik sebagai "tekanan haba" meningkat dengan pantas di India. Hampir tiga perempat tenaga kerja bekerja di luar atau di tempat tertutup yang mempunyai sedikit atau tiada kemudahan penyejukan. Ramai bekerja dalam sektor tidak formal. Apabila mereka rebah akibat strok haba atau dehidrasi, mereka kehilangan pendapatan yang diperlukan untuk meneruskan hidup dan tidak dapat menyumbang kepada pertumbuhan ekonomi. Pertubuhan Buruh Antarabangsa menganggarkan tekanan haba akan mengurangkan produktiviti tahunan India bersamaan 34 juta pekerjaan sepenuh masa menjelang penghujung dekad ini.

Tiada satu pun sistem dalam tubuh yang terlepas daripada kesan haba," kata Kamlesh Kumar, pengarah jabatan tindak balas haba di Kolej Perubatan Anugrah Narayan Magadh. "Daripada sistem saraf pusat hingga jantung, otot, buah pinggang dan hati kita, semuanya berisiko.

Risikonya amat serius di bandar-bandar wilayah yang berkembang pesat, dengan jalan berdebu dan hampir tiada kawasan hijau. Kanak-kanak dan warga emas paling awal terjejas, tetapi orang dewasa yang sihat juga tidak lama kemudian. Di Bihar sahaja, gelombang haba pada 2019 mengorbankan sekurang-kurangnya 215 orang, manakala semasa pilihan raya nasional tahun lalu, 10 petugas pilihan raya meninggal dunia akibat disyaki strok haba dalam tempoh 24 jam. Angka-angka ini hampir pasti jauh lebih rendah daripada jumlah sebenar, kerana haba sering memburukkan keadaan perubatan sedia ada yang kemudiannya direkodkan sebagai punca kematian.

Penghijrahan Jutawan Petanda Krisis Lebih Mendalam

Krisis kebolehdiaman bandar kini mencetuskan penghijrahan kekayaan yang ketara. Penghijrahan jutawan di India meningkat dengan membimbangkan sejak kebelakangan ini. Pada 2023, seramai 283,000 warga India dengan nilai bersih melebihi $3 juta meninggalkan negara itu. Menjelang 2028, 430,000 individu dengan jumlah kekayaan melebihi $40 bilion dijangka berhijrah. Tinjauan oleh Kotak Private dan Ernst & Young menganggarkan 22 peratus golongan superkaya di India sedang mempertimbangkan untuk meninggalkan negara itu.

Walaupun penghijrahan ini didorong oleh pelbagai faktor, keadaan hidup bandar yang di bawah standard merupakan antara punca utamanya. Kehidupan yang lebih baik di luar negara, termasuk infrastruktur lebih baik dengan jalan raya yang lebih elok, perjalanan harian yang lebih singkat, udara lebih bersih, persekitaran lebih terjaga, perkhidmatan perbandaran yang lebih boleh diharap dan keselamatan yang lebih terjamin, mendorong golongan kaya India meninggalkan negara itu.

Akibatnya jelas di bandar-bandar utama India. Mumbai, Delhi, Kolkata, Bengaluru, Chennai, Hyderabad, Pune, Ahmedabad, Surat, Vishakhapatnam, Jaipur dan Lucknow, yang menempatkan sebahagian besar golongan superkaya India, menyumbang sebahagian besar KDNK negara. Walaupun kos sara hidup di bandar-bandar ini juga paling tinggi, faktor itu bukan punca utama penghijrahan. Sebaliknya, kualiti hidup di bandar-bandar tersebut semakin merosot. Sebaik sahaja golongan superkaya keluar dari kediaman persendirian mereka, mereka terpaksa berdepan realiti sekeliling, termasuk jalan yang tidak rata dan berlubang, persekitaran kotor, tempoh perjalanan yang panjang, kesesakan trafik dan mutu udara yang buruk.

Misi Bandar Pintar: Harapan dan Batasan

India melancarkan Misi Bandar Pintar pada 2015 dengan matlamat yang bercita-cita tinggi. Menjelang Julai 2025, sebanyak 7,636 projek telah disiapkan dengan pelaburan $1.53 lakh crore. Sebanyak 18 bandar telah melaksanakan sepenuhnya semua projek bandar pintar, manakala 100 bandar menyertai skim itu. Bandar seperti Pune, Surat, Vadodara, Coimbatore dan Udaipur melaksanakan inovasi termasuk sistem pengurusan trafik pintar, pengurusan sampah berasaskan IoT, pusat arahan dan kawalan bersepadu, penyelesaian mobiliti pintar, platform tadbir urus digital dan pengurusan air pintar.

Namun, di sebalik angka yang mengagumkan ini terserlah realiti yang membimbangkan. Misi Bandar Pintar hanya menangani sebahagian kecil cabaran pembandaran India. Hanya 100 bandar terlibat, meliputi kira-kira 30 peratus penduduk bandar India. Baki 70 peratus penduduk bandar tinggal di bandar dan pekan yang tidak termasuk dalam skim tersebut.

Misi ini bergantung pada model pembiayaan campuran yang merangkumi sumbangan kerajaan pusat, sumbangan negeri dan perbandaran yang sering kali tidak mencukupi, perkongsian awam-swasta yang rumit serta pinjaman komersial yang membebankan perbandaran yang lemah dari segi kewangan dengan hutang. Struktur pembiayaan yang berpecah-pecah ini menyebabkan kelewatan dan projek tidak siap. Selain itu, penyelenggaraan projek yang telah siap masih kekurangan dana. Sistem pintar memerlukan pelaburan berterusan untuk naik taraf, latihan kakitangan dan kos operasi.

Yang paling penting, Misi Bandar Pintar gagal menangani persoalan asas tentang kebolehdiaman bagi penduduk bandar termiskin di India. Kira-kira 25 peratus penduduk bandar hidup di bawah garis kemiskinan, manakala 17 peratus isi rumah bandar tinggal di kawasan setinggan. Misi ini dikritik kerana mengubah kawasan bandar sehingga mendorong golongan berpendapatan rendah berpindah, menaikkan nilai hartanah dan tanpa sengaja menyingkirkan komuniti berpendapatan rendah. Projek bandar pintar sering menumpukan sistem pengawasan berteknologi tinggi, ruang awam bertaraf tinggi yang direka untuk golongan kelas menengah, daerah komersial dan taman teknologi. Sementara itu, keperluan segera penghuni setinggan seperti sanitasi yang mencukupi, air minuman, penjagaan kesihatan asas dan perumahan mampu milik masih tidak ditangani.

Skala Cabaran Bandar India

India sedang mengalami pembandaran pada kadar yang jarang disaksikan dunia. Menjelang 2030, lebih 600 juta warga India dijangka tinggal di kawasan bandar. Menurut unjuran PBB, menjelang 2050, kawasan bandar akan menempatkan 951 juta warga India, sekali gus membentuk gelombang pembandaran terbesar dalam sejarah manusia. Pada masa yang sama, kawasan bandar kini menyumbang 63 peratus kepada KDNK India, dan angka itu dijangka meningkat kepada 75 peratus menjelang 2030.

Pengurusan peralihan demografi ini memerlukan 144 juta rumah baharu, ribuan kilometer jalan raya, sistem air untuk penduduk yang semakin bertambah serta infrastruktur pelupusan sampah. Purata pelaburan infrastruktur India kini hanya separuh daripada jumlah yang diperlukan. Jurang pembiayaan ini merupakan titik kegagalan kritikal dalam kesiapsiagaan masa depan bandar-bandar India.

Kisah sebenar pembandaran India berlaku di bandar-bandar kecil. Lebih 70 peratus penduduk bandar India tinggal di penempatan yang mempunyai kurang daripada 1 juta penduduk. Bandar kecil dan sederhana dengan jumlah penduduk antara 100,000 hingga 500,000 mengalami pertumbuhan pesat tetapi kekurangan rangka kerja perancangan bandar yang mencukupi, sumber kewangan untuk pembangunan infrastruktur dan kepakaran teknikal dalam pentadbiran perbandaran.

Kegagalan Infrastruktur dan Penyampaian Perkhidmatan

Kekurangan infrastruktur bandar India semakin besar setiap tahun apabila lebih ramai penduduk tiba. Kekurangan air menjejaskan hampir 40 peratus penduduk bandar India. Bandar seperti Chennai mengalami kekurangan air yang serius sehingga memaksa penduduk bergantung pada lori tangki air persendirian yang mahal. Masalah ini bukan sekadar berkaitan bekalan, malah turut melibatkan pengagihan, kualiti dan penggunaan yang cekap. Banyak bandar kehilangan 30 hingga 50 peratus bekalan air akibat paip bocor dan infrastruktur yang lemah.

Kesesakan pengangkutan merugikan bandar-bandar India berbilion rupee setiap tahun akibat kehilangan produktiviti dan penggunaan bahan api. Sistem pengangkutan awam yang lemah memaksa orang ramai bergantung pada kenderaan persendirian, lalu menyebabkan kesesakan dan pencemaran. Kesesakan trafik merugikan India sebanyak $22 bilion setahun akibat kehilangan produktiviti. Bandar kehilangan 4 hingga 8 peratus produktiviti setiap tahun akibat ketidakcekapan pengangkutan. Di banyak kawasan metropolitan India, purata masa perjalanan harian melebihi 90 minit.

Perumahan merupakan satu lagi cabaran kritikal. Hampir 65 juta warga India tinggal di kawasan setinggan, sering kali tanpa akses kepada perkhidmatan asas seperti air bersih, sanitasi atau penjagaan kesihatan. India berdepan salah satu krisis perumahan paling serius di dunia, khususnya bagi golongan berpendapatan rendah. Kawasan setinggan di seluruh bandar India menempatkan kira-kira 120 juta orang dalam keadaan terlalu sesak, dengan kepadatan purata mencecah 40 orang atau lebih bagi setiap seribu meter persegi, berbanding saranan standard sebanyak 8 hingga 10 orang.

Bandar-bandar India terus berdepan masalah air dan sanitasi walaupun mengalami pembandaran. Kira-kira 50 peratus kawasan bandar India tidak mempunyai bekalan air 24 jam yang boleh diharap. Penyusutan air bawah tanah amat serius di banyak kawasan metropolitan. Kualiti air kekal rendah, dengan pencemaran mikrob lazim berlaku dalam air paip. Kira-kira 40 peratus isi rumah bandar tidak mempunyai sambungan pembetungan yang sempurna. Pengurusan kumbahan tangki septik hampir tidak wujud di kebanyakan bandar, manakala kumbahan yang tidak dirawat mencemari air bawah tanah dan air permukaan.

Krisis Bandar yang Berterusan

Krisis bandar India yang berlarutan boleh dikaitkan dengan enam faktor utama yang dikenal pasti oleh para penyelidik. Pertama, aliran semula jadi air sering diabaikan, seperti yang berlaku di Chennai, Bengaluru, Gurugram dan Mumbai. Kedua, bandar tidak mempunyai pelan khusus dan bersepadu untuk jalan raya serta sistem saliran, yang sering dianggap sebagai isu infrastruktur berasingan. Ketiga, keupayaan kewangan dan teknikal badan tempatan bandar masih lemah, dengan purata 37 peratus kekosongan jawatan di seluruh negeri utama dan keadaan seorang jurutera menguruskan beberapa pekan.

Keempat, terlalu banyak agensi yang mengendalikan jalan raya dan saliran menyebabkan pertindihan tugas serta kekeliruan. Delhi mempunyai sembilan agensi sedemikian tanpa akauntabiliti bersepadu. Kelima, ketiadaan perancangan wilayah yang diselaraskan menghalang sistem saliran daripada bersambung dengan lancar serta menyukarkan pengurusan trafik merentasi kawasan bandar. Akhir sekali, kekurangan penyertaan rakyat melambatkan penerapan langkah pembetulan dan pencegahan yang dapat membina daya tahan di peringkat komuniti.

Masalah struktur ini ditambah pula dengan kekurangan data yang serius. Banci terakhir India, yang dijalankan lebih 15 tahun lalu, mencatatkan 30 peratus penduduk tinggal di bandar. Secara tidak rasmi, hampir separuh negara itu kini dianggap mempunyai ciri bandar, manakala banci seterusnya ditangguhkan sehingga 2026. Seperti yang ditanya Ankur Bisen, "Bagaimanakah kita hendak mula menyelesaikan sesuatu masalah jika tiada data tentang skala dan sifat pembandaran?"

Langkah ke Arah Perubahan Bandar

Walaupun cabaran ini begitu besar, pakar dan penggubal dasar mencadangkan beberapa langkah ke hadapan. Pelan tindakan menyeluruh untuk bandar berdaya tahan merangkumi penyediaan pelan khusus dan bersepadu bagi jalan raya serta perkhidmatan berkaitan, di peringkat badan tempatan bandar dan wilayah. Pelaksanaan sistem pengurusan trafik yang inovatif dapat mengurangkan kesesakan dan tempoh perjalanan. Pemuliharaan kawasan tadahan air dan pelaksanaan penuaian air hujan dalam tempoh yang ditetapkan amat penting. Strategi tambahan termasuk menebus guna kawasan rendah yang menjadi tempat pembuangan sampah untuk membentuk takungan air baharu, serta membangunkan jalan lingkar air bagi mengehadkan aliran air dari luar.

Langkah penting lain termasuk mewujudkan sistem amaran awal melalui Pusat Arahan dan Kawalan Bersepadu, memastikan penyelenggaraan berkala jalan raya dan longkang air ribut, serta menjalankan audit keselamatan dan struktur infrastruktur secara berkala. Kekurangan tenaga kerja perlu ditangani dengan mengisi kekosongan jawatan dan mengurangkan kebergantungan berlebihan pada penyumberan luar. Latihan berkala kakitangan perlu dijadikan amalan institusi, manakala penyertaan rakyat perlu digalakkan untuk melindungi laluan pejalan kaki, memulihara kawasan tadahan air, mematuhi peraturan penuaian air hujan dan menyelenggara sistem saliran.

Pembaharuan kewangan kekal penting. Banyak badan tempatan bandar bergelut untuk mencapai kemampanan kewangan kerana terlalu bergantung pada geran kerajaan negeri dan mempunyai keupayaan terhad untuk menjana pendapatan. Pembaharuan termasuk melaksanakan sistem cukai harta yang adil dan cekap, mengoptimumkan fi pengguna bagi perkhidmatan bandar serta menerbitkan bon perbandaran untuk mengumpulkan dana bagi projek infrastruktur. Perkongsian awam-swasta boleh memanfaatkan kecekapan dan sumber sektor swasta sambil memastikan pengawasan serta akauntabiliti awam.

Sesetengah pakar mencadangkan penyelesaian yang lebih radikal, termasuk mewujudkan bandar persendirian yang dikendalikan di bawah undang-undang dan prinsip khusus untuk mencapai matlamat kualiti hidup. Bandar-bandar ini akan beroperasi dalam sempadan Perlembagaan India, tetapi undang-undang perbandarannya berbeza daripada undang-undang yang terpakai di tempat lain. Operasinya lebih menyerupai perusahaan perniagaan berbanding perbandaran, dengan kuasa menentukan fungsi, cara menjana hasil dan perbelanjaan masing-masing.

Kitaran Kesedaran

Kekurangan data dan kegagalan melaksanakan rangka kerja yang digariskan dalam pindaan ke-74 Perlembagaan mencerminkan kemerosotan demokrasi akar umbi India. Pakar berasa hairan kerana tiada bantahan besar terhadap keadaan bandar, seperti reaksi orang ramai terhadap rasuah beberapa tahun lalu. India mungkin perlu melalui satu "kitaran kesedaran" secara semula jadi sebelum keadaan bandar bertambah baik dengan ketara.

Ankur Bisen memberikan contoh Great Stink di London pada 1858, yang mendorong kerajaan membina sistem pembetungan baharu untuk bandar itu dan menandakan berakhirnya wabak taun yang besar. "Kebiasaannya, apabila perkara seperti ini berlaku dan isu mencapai tahap kritikal, barulah isu itu mendapat perhatian politik," kata Bisen.

Kekecewaan penduduk di bandar-bandar utama menunjukkan bahawa tahap kritikal itu mungkin semakin hampir. Di Bengaluru, penduduk dan usahawan bilionair sama-sama meluahkan kemarahan kerana muak dengan kesesakan trafik dan timbunan sampah. Di Mumbai, penduduk mengadakan bantahan yang jarang berlaku terhadap masalah lubang jalan yang semakin buruk. Ketika musim sejuk tahunan yang suram di Delhi, kabut asap toksik menyebabkan kanak-kanak dan warga emas tercungap-cungap, sehingga doktor menasihati sesetengah orang supaya meninggalkan bandar itu. Malah, lawatan pemain bola sepak Lionel Messi dibayangi sorakan peminat yang membantah mutu udara ibu negara yang buruk.

Penilaian jujurnya ialah India sebahagiannya bersedia menghadapi masa depan, tetapi amat tidak bersedia dari segi pelaksanaan. India mempunyai wawasan, skala dan keupayaan berinovasi. Namun, negara itu kekurangan perancangan bandar yang terselaras, keterangkuman dan pemikiran jangka panjang. Bandar pintar tanpa kebolehdiaman tidak akan mampu menyokong cita-cita demografi dan ekonomi India. Masa depan India bukan hanya ditentukan oleh jumlah bandar yang menjadi "pintar", tetapi juga jumlah bandar yang menjadi selesa didiami, saksama dan berdaya tahan.

Kesimpulan Utama

• Penduduk bandar India dijangka mencecah 814 juta menjelang 2050, sekali gus mewujudkan cabaran infrastruktur yang besar
• Punca utama krisis bandar ialah kekurangan tadbir urus, dengan badan tempatan yang lemah dan tidak mempunyai kuasa seperti datuk bandar di China
• Penduduk Bengaluru meningkat daripada 790,308 orang pada 1951 kepada 14 juta kini; bandar itu berdepan kekurangan air yang serius dan trafik paling buruk di India
• Seramai 283,000 warga India yang kaya meninggalkan negara itu pada 2023, dan 430,000 lagi dijangka berhijrah menjelang 2028 akibat kemerosotan kualiti hidup
• Misi Bandar Pintar hanya meliputi 100 bandar, yang mewakili 30 peratus penduduk bandar
• Kerugian akibat pencemaran mencecah 6 peratus KDNK di Delhi, manakala pencemaran udara menyebabkan 7 peratus kematian di bandar-bandar utama
• Kekurangan air menjejaskan 40 peratus penduduk bandar, dengan banyak bandar kehilangan 30 hingga 50 peratus bekalan akibat kebocoran
• Seramai 120 juta orang tinggal di kawasan setinggan dengan kepadatan purata lebih 40 orang bagi setiap seribu meter persegi
• Kesesakan trafik merugikan India sebanyak $22 bilion setahun akibat kehilangan produktiviti
• Tekanan haba dijangka mengurangkan produktiviti India bersamaan 34 juta pekerjaan sepenuh masa menjelang penghujung dekad ini