Belia Korea Melihat Anak Membawa Kebahagiaan, tetapi Bimbang Beban Kewangan

Kisah Dua Persepsi

Golongan muda Korea Selatan mempunyai pandangan paradoks tentang keibubapaan yang mencerminkan krisis demografi negara itu yang semakin meruncing. Menurut tinjauan antarabangsa menyeluruh oleh Institut Kesihatan dan Hal Ehwal Sosial Korea, warga Korea berusia 20 hingga 49 tahun lebih kuat percaya berbanding rakan sebaya mereka di Jerman, Jepun, Perancis dan Sweden bahawa anak membawa kegembiraan dan kepuasan hidup yang besar. Namun, pada masa sama, mereka melaporkan kebimbangan paling mendalam tentang beban kewangan membesarkan keluarga.

Perbezaan ini menggambarkan generasi yang tersepit antara nilai budaya yang meraikan kehidupan berkeluarga dengan realiti ekonomi yang menjadikan kehidupan sedemikian semakin sukar ditanggung. Kajian itu meninjau 2,500 orang dewasa di setiap satu daripada lima negara berkenaan, sekali gus menyediakan data perbandingan kukuh yang menonjolkan kedudukan unik Korea dalam landskap kesuburan global.

Apabila ditanya sama ada mempunyai anak akan meningkatkan kegembiraan dan kepuasan hidup, responden Korea paling kuat bersetuju pada kadar 74.3%, mengatasi Perancis pada 67.9%, Sweden pada 64.9%, Jerman pada 62.7% dan Jepun pada 57.5%. Dapatan ini menunjukkan bahawa bertentangan dengan sesetengah tanggapan, golongan muda Korea tidak menolak keibubapaan kerana perubahan nilai atau keutamaan gaya hidup. Sebaliknya, mereka berdepan halangan struktur yang menghalang mereka daripada merealisasikan hasrat berkeluarga.

Kebimbangan ekonomi dalam kalangan responden Korea juga ketara. Sebanyak 92.7% bersetuju bahawa keibubapaan menambah beban kewangan, jauh mengatasi kadar di Jerman iaitu 77.6%, Perancis 75.5%, Jepun 73.2% dan Sweden 65.2%. Statistik ini merupakan antara gambaran paling jelas tentang bagaimana kebimbangan kewangan membentuk keputusan reproduktif di Korea moden.

Jurang antara Perkahwinan dengan Kelahiran Anak

Salah satu pola paling mendedahkan dalam data tinjauan muncul apabila hasrat untuk berkahwin dibandingkan dengan hasrat untuk mempunyai anak. Dalam kalangan responden yang belum berkahwin, Korea mencatatkan hasrat untuk berkahwin tertinggi pada 52.9%, diikuti Sweden pada 50.2%, Jerman pada 46.5%, Perancis pada 38.2% dan Jepun pada 32%. Ini menunjukkan bahawa golongan muda Korea tidak meninggalkan institusi perkahwinan itu sendiri.

Bagaimanapun, apabila semua responden ditanya tentang hasrat untuk mempunyai anak, kedudukan negara berubah dengan ketara. Sweden mendahului pada 43.2%, diikuti Perancis pada 38.8%, Jerman pada 38.6%, Korea pada 31.2% dan Jepun pada 20.3%. Kemerosotan ketara antara hasrat berkahwin dengan hasrat mempunyai anak, khususnya di Korea, menunjukkan ramai yang merancang untuk berkahwin teragak-agak untuk mempunyai anak kerana kos dan cabaran yang dirasakan.

Walaupun dalam kalangan mereka yang menyatakan hasrat untuk mempunyai anak, Korea mencatatkan purata bilangan anak dirancang paling rendah, iaitu 1.74. Jerman dan Sweden berkongsi kedudukan tertinggi pada 2.35, diikuti Perancis pada 2.11 dan Jepun pada 1.96. Angka ini jauh di bawah kadar penggantian 2.1 kelahiran bagi setiap wanita yang diperlukan untuk mengekalkan kestabilan penduduk tanpa imigrasi.

Penyelidik dari Institut Kesihatan dan Hal Ehwal Sosial Korea mengaitkan dapatan ini secara langsung dengan cabaran demografi Korea. Pasukan penyelidik menyatakan dalam laporan mereka bahawa "dapatan ini menunjukkan kaitan antara beban ekonomi dengan kadar kesuburan keseluruhan Korea yang rendah," sambil menambah bahawa keadaan boleh diperbaik jika persepsi negatif terhadap kelahiran anak dikurangkan dan sokongan institusi yang nyata diperkukuh.

Jurang antara perkahwinan dengan kelahiran anak ini mencerminkan pola khusus dalam masyarakat Korea, apabila pasangan berkahwin tetapi menangguhkan atau tidak mempunyai anak akibat kekangan kewangan. Data menunjukkan bahawa keutamaan budaya terhadap pembentukan keluarga kekal kukuh, namun tekanan ekonomi mengubah cara keutamaan itu diterjemahkan kepada saiz keluarga sebenar.

Kecemasan Demografi

Korea Selatan berdepan cabaran demografi yang mungkin paling serius di dunia. Negara itu mencatatkan kadar kesuburan terendah di dunia selama beberapa tahun, dengan kadar kesuburan keseluruhan menjunam kepada 0.72 pada 2023. Angka ini menunjukkan kemerosotan dahsyat daripada kadar penggantian 2.1, yang kali terakhir dicapai Korea pada awal 1980-an.

Kesan trend ini jauh melangkaui angka penduduk semata-mata. Unjuran terkini oleh Institut Penduduk Semenanjung Korea untuk Masa Depan memberi amaran bahawa jumlah penduduk Korea Selatan boleh menjunam kepada hanya 15% daripada paras semasa menjelang 2125 jika trend sekarang berterusan. Dalam senario terburuk, jumlah penduduk akan menyusut daripada 51.68 juta hari ini kepada 7.53 juta dalam tempoh satu abad, iaitu lebih rendah daripada jumlah penduduk Seoul sahaja pada masa ini.

Unjuran paling optimistik sekalipun menunjukkan kemerosotan besar, dengan jumlah penduduk dijangka menyusut kepada sekurang-kurangnya 15.73 juta. Unjuran median meletakkan jumlah penduduk pada 11.15 juta menjelang 2125, iaitu kemerosotan hampir 80% daripada paras semasa. Kadar kemerosotan meningkat dari semasa ke semasa, dengan penyusutan 30% diunjurkan menjelang 2075, diikuti kemerosotan lebih 50% dalam tempoh 50 tahun seterusnya.

Kemerosotan demografi ini mengubah struktur penduduk Korea daripada bentuk piramid yang dahulunya lebar kepada bentuk terbalik, apabila warga emas tanggungan jauh mengatasi jumlah penduduk usia bekerja. Menjelang 2100, unjuran paling buruk menunjukkan terdapat 140 warga emas bagi setiap 100 orang usia bekerja, berbanding nisbah semasa 30 warga emas bagi setiap 100 orang usia bekerja.

Kesan ekonominya amat besar. Tabung Kewangan Antarabangsa menganggarkan bahawa setiap kemerosotan 1% dalam jumlah penduduk Korea mengurangkan penggunaan sebenar sebanyak 1.6%, lalu mencetuskan kitaran kemerosotan kegiatan ekonomi dan hasil cukai, ketika keperluan perbelanjaan untuk penjagaan warga emas meningkat mendadak.

Kos Perumahan dan Kestabilan Pekerjaan

Penyelidikan tentang faktor ekonomi yang menentukan kadar kesuburan di Korea mengenal pasti faktor khusus yang mendorong tanggapan tentang beban kewangan. Kajian oleh Nam dan Hwang yang diterbitkan pada 2023 menggunakan eksperimen tinjauan untuk menganalisis bagaimana pelbagai faktor ekonomi mempengaruhi keputusan berkahwin dan mempunyai anak dalam kalangan orang dewasa Korea.

Dapatan mereka menunjukkan kos perumahan mengurangkan hasrat untuk berkahwin dan mempunyai anak dengan ketara, manakala perbelanjaan pendidikan dan perubatan kurang memberi kesan langsung. Dapatan ini selari dengan kebimbangan lebih luas dalam masyarakat Korea tentang harga hartanah yang melonjak di bandar utama, khususnya Seoul, yang menyukarkan golongan dewasa muda memiliki rumah tanpa kekayaan keluarga yang besar.

Kestabilan pekerjaan turut muncul sebagai faktor penting. Kajian itu mendapati pekerja tetap, kakitangan sektor awam dan pegawai kerajaan lebih berhasrat untuk berkahwin, menunjukkan bahawa jaminan pekerjaan merendahkan halangan untuk membina keluarga. Dalam pasaran buruh Korea yang kompetitif, pekerjaan sementara dan tidak tetap semakin lazim, sekali gus menyebabkan ramai golongan muda tidak berasa bersedia untuk berkeluarga.

Yang paling mendedahkan, kajian itu mendapati wanita bekerja menginginkan bilangan anak yang jauh lebih rendah, sekali gus menonjolkan cabaran khusus yang dihadapi wanita Korea dalam mengimbangi kerjaya dengan keluarga. Hal ini mencerminkan ketidaksamaan struktur di tempat kerja Korea, apabila wanita sering berdepan kesan buruk terhadap kerjaya kerana menjadi ibu.

Beban kos perumahan mengurangkan dengan ketara hasrat seseorang untuk berkahwin dan mempunyai anak, manakala kesan perbelanjaan pendidikan dan perubatan tidak dapat dipastikan. Dalam kalangan individu bekerja, pekerja tetap, kakitangan sektor awam dan pegawai kerajaan, hasrat untuk berkahwin lebih tinggi, menunjukkan bahawa kestabilan pekerjaan merendahkan halangan untuk berkahwin.

Dapatan ini menunjukkan bahawa krisis kesuburan Korea bukan sekadar berpunca daripada perubahan budaya, tetapi juga struktur ekonomi khusus yang menjadikan pembentukan keluarga tidak menentu dari segi kewangan. Kos perumahan yang tinggi, ditambah dengan ketidaktentuan pasaran buruh, mewujudkan halangan besar untuk menjadi ibu bapa.

Keterbatasan Insentif Kewangan

Kerajaan Korea Selatan melaksanakan pelbagai dasar untuk menangani krisis kesuburan, terutamanya melalui insentif kewangan langsung. Program seperti bonus bayi menyediakan bayaran wang kepada ibu bapa apabila anak dilahirkan. Namun, penyelidikan menunjukkan pendekatan ini mempunyai keterbatasan asas.

Satu kajian yang diterbitkan dalam jurnal Demography, yang menganalisis program bonus bayi Korea, mendapati lebih 74% daripada perbelanjaan program itu disalurkan kepada kelahiran inframarginal, iaitu kelahiran anak yang tetap akan berlaku walaupun tanpa insentif kewangan. Para penyelidik menganggarkan bahawa kadar manfaat program itu perlu kira-kira 15 kali lebih besar untuk memberi kesan bermakna terhadap trajektori demografi Korea.

Ketidakcekapan ini berpunca daripada sifat insentif sedemikian. Kebanyakan mereka yang mempunyai anak tetap akan berbuat demikian tanpa mengira bayaran kerajaan yang agak kecil, bermakna wang itu lebih berfungsi sebagai pindahan kepada ibu bapa sedia ada berbanding insentif kepada bakal ibu bapa. Golongan yang mungkin dipengaruhi insentif kewangan hanyalah sebahagian kecil daripada penduduk.

Kami menunjukkan bahawa dengan menggunakan andaian dan model pilihan binari yang sama seperti dalam kajian terdahulu, kami boleh menganggarkan keseluruhan taburan tanpa syarat bagi harga tempahan kesuburan, iaitu pampasan minimum yang perlu diterima seseorang untuk mendorongnya mempunyai anak. Anggaran kami menunjukkan bahawa kadar manfaat dan belanjawan program itu perlu berkali-kali ganda lebih besar (kira-kira 15 kali) untuk mengembalikan kadar kesuburan Korea Selatan ke paras yang diingini.

Satu kajian baharu dari Universiti Brunel London turut meneliti bagaimana dasar percukaian mungkin secara tidak sengaja menyumbang kepada kemerosotan kesuburan. Penyelidikan itu menekankan bahawa meskipun dasar cukai bertujuan menggalakkan kelahiran anak, reka bentuk dan pelaksanaannya sering gagal menangani faktor sosioekonomi kompleks yang mempengaruhi keputusan keluarga.

Kesimpulan daripada rangkaian penyelidikan ini jelas: insentif kewangan biasa tidak mampu mengatasi halangan struktur terhadap pembentukan keluarga di Korea masa kini. Menangani krisis kesuburan memerlukan perubahan lebih mendalam terhadap cara masyarakat Korea mengatur pekerjaan, perumahan dan kehidupan berkeluarga.

Konteks Global dan Perspektif PBB

Kesukaran Korea menangani isu kesuburan mencerminkan trend global yang lebih luas, meskipun negara itu merupakan kes yang ekstrem. Laporan Keadaan Penduduk Dunia 2025 oleh Tabung Penduduk Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mendapati kekangan kewangan, bukannya ketidaksuburan atau penolakan terhadap keibubapaan, mendorong penurunan kadar kelahiran di seluruh dunia.

Laporan itu, yang meninjau 14 negara yang mewakili satu pertiga daripada penduduk dunia, mendapati kira-kira 40% responden menyatakan halangan ekonomi sebagai sebab utama mereka mempunyai anak yang lebih sedikit daripada yang diinginkan. Di Korea Selatan khususnya, tiga daripada lima responden melaporkan kekangan kewangan sebagai halangan untuk mempunyai anak, berbanding hanya 19% di Sweden.

Laporan PBB itu mencabar tanggapan bahawa penurunan kadar kesuburan berpunca daripada perubahan nilai atau penolakan terhadap kehidupan berkeluarga. Sebaliknya, isu ini digambarkan sebagai krisis keupayaan reproduktif, apabila orang ramai tidak mampu membina keluarga yang diinginkan akibat kekangan ekonomi, kekurangan penjagaan kesihatan berkualiti dan ketidaksamaan gender.

Dapatan tinjauan menunjukkan bahawa dunia bukan berdepan krisis penurunan kadar kelahiran, tetapi krisis keupayaan reproduktif. Kira-kira 40 peratus responden menyatakan halangan ekonomi seperti kos membesarkan anak, ketidakjaminan pekerjaan dan perumahan mahal sebagai sebab utama mereka mempunyai anak yang lebih sedikit daripada yang diinginkan.

Natalia Kanem, pengarah eksekutif UNFPA, menegaskan bahawa "kadar kesuburan menurun sebahagian besarnya kerana ramai berasa tidak mampu membina keluarga yang diinginkan." Perspektif ini mengalihkan tumpuan tindak balas dasar daripada langkah paksaan kepada peluasan pilihan sebenar bagi bakal ibu bapa.

Perbandingan dengan Sweden amat memberi pengajaran. Sweden mempunyai antara sistem cuti ibu bapa paling murah hati di dunia, dengan lelaki dan wanita masing-masing berhak mendapat 480 hari cuti bergaji bagi setiap anak, namun kadar kesuburannya kekal di bawah paras penggantian. Ini menunjukkan bahawa sistem kebajikan yang menyeluruh sekalipun tidak dapat mengatasi sepenuhnya halangan ekonomi dan sosial terhadap keibubapaan dalam ekonomi maju.

Kesaksamaan Gender dan Keseimbangan Kerja-Kehidupan

Tabung Kewangan Antarabangsa mengenal pasti ketidaksamaan gender sebagai faktor utama dalam cabaran kesuburan yang dihadapi Korea dan Jepun. Wanita di negara-negara ini berdepan pertukaran antara kerjaya dengan keluarga yang amat sukar, sekali gus memberi kesan besar terhadap keputusan kesuburan.

Penyelidikan IMF menunjukkan wanita di Jepun dan Korea melakukan kira-kira lima kali lebih banyak kerja rumah dan penjagaan tanpa gaji berbanding lelaki, iaitu lebih dua kali ganda purata OECD bagi jurang gender dalam kerja tanpa gaji. Pembahagian kerja domestik yang tidak seimbang ini menjadikan keibuan amat mahal dari segi kemajuan kerjaya dan masa peribadi.

Selain itu, struktur pasaran buruh di Korea memberi kesan buruk yang tidak seimbang kepada ibu bekerja. Fenomena pasaran buruh bersegmen menyebabkan ramai wanita memegang jawatan sementara dengan gaji rendah dan peluang kemajuan yang terhad. Wanita yang meninggalkan alam pekerjaan ketika membesarkan anak sering hanya dapat kembali ke jawatan tidak tetap yang lebih rendah mutunya, sekali gus menjadi faktor kuat yang menghalang mereka daripada mempunyai anak.

Wanita di Jepun dan Korea berdepan cabaran amat besar untuk mengimbangi kerjaya dengan keluarga. Ramai wanita muda melihat rakan sebaya mereka mengalami kelewatan kenaikan pangkat selepas berkahwin dan melahirkan anak, berdepan masalah membahagikan tanggungjawab kerja rumah, serta kesukaran mendapatkan penjagaan anak yang mencukupi. Beban kewangan membesarkan anak turut mempengaruhi keputusan pasangan sama ada untuk menambah ahli keluarga.

IMF menyatakan bahawa pengurangan jurang gender ini boleh meningkatkan kadar kesuburan dan pertumbuhan ekonomi. Dasar yang mengurangkan jurang antara lelaki dengan wanita di Korea dari segi jumlah jam bekerja kepada purata OECD menjelang 2035 boleh meningkatkan KDNK per kapita sebanyak 18%, sambil menyokong kadar kesuburan yang lebih tinggi dengan menjadikan pembentukan keluarga lebih selari dengan aspirasi kerjaya wanita.

Perubahan budaya di tempat kerja merupakan satu lagi bahagian penting dalam penyelesaian. Waktu kerja yang panjang, jadual tidak fleksibel dan pilihan kerja jarak jauh yang terhad di Korea menjadikan usaha mengimbangi kerjaya dengan penjagaan anak amat sukar. Peluasan aturan kerja fleksibel boleh membolehkan lelaki dan wanita menyertai kehidupan berkeluarga dengan lebih menyeluruh sambil terus menyumbang dalam kerjaya masing-masing.

Kesan Fiskal dan Pilihan Dasar

Kemerosotan demografi menimbulkan cabaran fiskal serius bagi kerajaan Korea. IMF mengunjurkan perbelanjaan untuk pencen, penjagaan kesihatan dan penjagaan jangka panjang akan meningkat sebanyak 30 hingga 35% daripada KDNK menjelang 2050 akibat penuaan penduduk. Tanpa langkah pengimbang, hutang kerajaan boleh mencecah 90 hingga 130% daripada KDNK menjelang 2050, berbanding kurang daripada 50% pada masa ini.

Unjuran ini menegaskan betapa mendesaknya krisis kesuburan perlu ditangani bukan sahaja sebagai isu sosial, tetapi juga sebagai keperluan ekonomi. Namun, penyelesaian biasa seperti meningkatkan imigrasi berdepan keterbatasan politik dan praktikal, manakala insentif kewangan untuk kelahiran anak terbukti tidak cekap.

IMF mengesyorkan pendekatan pelbagai aspek yang merangkumi pembaharuan struktur untuk mengekalkan potensi pertumbuhan melalui penggunaan kecerdasan buatan, penyertaan tenaga kerja yang lebih tinggi dan peruntukan sumber yang lebih cekap. Langkah ini akan mewujudkan ruang fiskal lebih besar untuk menyokong penduduk yang semakin menua walaupun kadar kesuburan kekal rendah.

Pembaharuan fiskal sendiri boleh membantu menyediakan ruang dalam belanjawan untuk perbelanjaan berkaitan penuaan yang diperlukan. Penambahan hasil melalui pembaharuan cukai, pengurangan perbelanjaan tidak cekap dan peningkatan kecekapan kerajaan semuanya boleh menyumbang kepada kemampanan fiskal sambil membebaskan sumber untuk dasar sokongan keluarga.

Yang paling penting, IMF menekankan perlunya rangka kerja fiskal jangka panjang yang jelas dan boleh dipercayai, dengan mengambil kira tekanan perbelanjaan berkaitan penuaan. Rangka kerja sedemikian akan menjadikan dasar fiskal lebih boleh dijangka dan telus, sambil membolehkan tindak balas yang sewajarnya terhadap cabaran demografi.

Institut Penduduk Semenanjung Korea untuk Masa Depan mencadangkan beberapa hala tuju dasar khusus, termasuk memperluas sokongan untuk mengurangkan beban melahirkan dan membesarkan anak, membudayakan keseimbangan kerja-kehidupan secara praktikal, menaikkan usia persaraan, menggalakkan pekerjaan berterusan dan memperbaharui dasar imigrasi. Yang paling utama, institut itu menekankan perlunya menyusun semula ekonomi berasaskan produktiviti, bukan pertumbuhan penduduk.

Maksud Nilai Tradisional

Dapatan tinjauan tentang nilai tradisional memberikan sudut pandang menarik yang melengkapi penjelasan ekonomi semata-mata tentang kadar kesuburan rendah. Kajian Nam dan Hwang mendapati penerimaan terhadap nilai patriarki, seperti keperluan mempunyai anak lelaki, dikaitkan dengan hasrat berkahwin dan mempunyai anak yang lebih tinggi, serta bilangan anak yang diinginkan yang lebih ramai.

Pada masa yang sama, rasa bertanggungjawab untuk menyediakan sokongan kewangan kepada anak dikaitkan dengan hasrat berkahwin dan mempunyai anak yang lebih rendah. Ini menunjukkan bahawa jangkaan tentang tanggungjawab kewangan ibu bapa, bukan kos sebenar semata-mata, mempengaruhi keputusan kesuburan.

Pengaruh nilai didapati lebih kuat terhadap wanita berbanding lelaki dalam kajian itu, menunjukkan bahawa sikap wanita terhadap peranan gender tradisional dan tanggungjawab keluarga khususnya membentuk hasil kesuburan. Dapatan ini selari dengan bukti bahawa peningkatan pendidikan dan aspirasi kerjaya wanita Korea bertembung dengan jangkaan tradisional tentang keibuan.

Dapatan ini menunjukkan bahawa perubahan budaya turut membentuk keputusan kesuburan seiring dengan perubahan ekonomi. Ketika masyarakat Korea menjadi lebih saksama dalam sesetengah aspek tetapi masih mengekalkan jangkaan tradisional tentang keibubapaan dalam aspek lain, timbul ketegangan yang menyukarkan pembentukan keluarga.

Tindak balas dasar yang berkesan mesti menangani struktur ekonomi dan jangkaan budaya yang mewujudkan ketegangan ini. Pemberian insentif kewangan semata-mata tanpa menangani corak sosial yang lebih mendalam berkemungkinan tidak akan mengubah trajektori kesuburan dengan bermakna.

Kesimpulan

Tinjauan Institut Kesihatan dan Hal Ehwal Sosial Korea mendedahkan hakikat asas krisis kesuburan Korea: golongan muda Korea mahukan anak tetapi tidak mampu menanggungnya dalam struktur ekonomi dan sosial semasa. Jurang antara aspirasi tinggi terhadap kehidupan berkeluarga dengan kekangan praktikal untuk merealisasikannya mencerminkan kegagalan dasar dan susunan sosial, bukannya penolakan terhadap nilai kekeluargaan.

• Responden Korea mencatatkan kepercayaan tertinggi bahawa anak membawa kegembiraan (74.3%) dalam kalangan lima negara yang ditinjau, tetapi juga kebimbangan tertinggi tentang beban kewangan (92.7%)
• Korea mencatatkan hasrat berkahwin tertinggi dalam kalangan responden belum berkahwin (52.9%) tetapi berada di tempat keempat dari segi hasrat mempunyai anak (31.2%), dengan purata saiz keluarga dirancang paling rendah, iaitu 1.74 anak
• Kadar kesuburan Korea Selatan sebanyak 0.72 merupakan yang terendah di dunia, dengan unjuran menunjukkan jumlah penduduk boleh merosot sebanyak 85% dalam tempoh satu abad akan datang
• Kos perumahan dan kestabilan pekerjaan ialah faktor ekonomi utama yang mempengaruhi keputusan kesuburan, manakala insentif kewangan seperti bonus bayi terbukti sebahagian besarnya tidak berkesan
• Ketidaksamaan gender dalam kerja domestik dan kesan buruk terhadap kerjaya ibu merupakan halangan besar kepada pembentukan keluarga
• PBB melaporkan bahawa kekangan kewangan, bukannya perubahan nilai, mendorong kemerosotan kesuburan global yang digambarkan sebagai krisis keupayaan reproduktif
• Penyelidikan IMF menunjukkan pengurangan jurang gender boleh meningkatkan kadar kesuburan dan pertumbuhan ekonomi, sementara pembaharuan fiskal menangani kos penuaan penduduk