Penyelidikan Mendokumentasikan Sekurang-kurangnya 39 Rumah Pelacuran Industri di Jepun Semasa Perang

Rekod perlombongan mendedahkan sistem eksploitasi seksual

Sekurang-kurangnya 39 kemudahan yang digambarkan sebagai rumah pelacuran industri beroperasi di seluruh Jepun semasa perang, menurut penyelidikan terhadap premis yang melayani lelaki Korea yang dikerah bekerja di lombong dan industri lain. Satu laporan berasingan mengenai penyelidikan Muzium Korea menyebut jumlahnya 57. Perbezaan itu tidak dijelaskan, tetapi kedua-dua dapatan menggambarkan rangkaian yang meliputi Hokkaido hingga Kyushu, dengan wanita Korea ditempatkan di premis yang digunakan untuk mengawal pekerja dan menghalang mereka daripada melarikan diri.

Satu dokumen yang mendedahkan perkara ini ialah kertas kerja tahun 1945 yang dikemukakan kepada cawangan Kyushu persatuan kawalan arang batu semasa perang. Kertas itu mencadangkan kira-kira 10 wanita bagi setiap 1,000 buruh Korea dan menggambarkan rumah pelacuran khas sebagai tempat untuk melepaskan keinginan seksual. Kertas itu mengaitkan kehadiran wanita Korea dengan usaha menghalang pekerja daripada melarikan diri dan meningkatkan pengeluaran.

Dapatan ini berkaitan dengan kemudahan dalam industri awam, bukannya rumah pelacuran yang dikendalikan untuk anggota tentera Jepun. Menurut penyelidik, perbezaan itu penting untuk mengenal pasti pihak yang mengaturnya: jabatan buruh syarikat, persatuan industri dan pihak berkuasa awam semuanya muncul dalam rekod dokumentari.

Penyelidikan Muzium Korea turut mengenal pasti jurang besar. Walaupun dokumen dan keterangan bekas pekerja lelaki mengesahkan kewujudan kemudahan ini, maklumat tentang wanita yang terlibat jauh lebih sedikit. Ramai wanita yang digambarkan sebagai pelayan ialah remaja. Perekrutan mereka, keadaan kerja dan kehidupan mereka selepas itu hanya didokumentasikan secara separa.

Mengapa lombong mendominasi dapatan

Rancangan mobilisasi buruh kerajaan Jepun dilaksanakan antara 1939 hingga 1945, ketika Semenanjung Korea berada di bawah pemerintahan kolonial Jepun. Dianggarkan 700,000 orang awam Korea dibawa secara paksa ke Jepun. Lombong arang batu, lombong logam dan industri lain yang membekalkan ekonomi perang bergantung kuat pada tenaga kerja mereka.

Statistik bekas Kementerian Kesihatan dan Kebajikan menunjukkan kira-kira 75% pekerja Korea yang dikerah antara tahun fiskal 1939 hingga tahun fiskal 1942 ditempatkan di lombong arang batu dan tapak perlombongan lain. Jumlah itu bersamaan kira-kira tiga daripada setiap empat pekerja dalam tempoh berkenaan. Peratusan itu tidak boleh terus digunakan bagi anggaran 700,000 orang yang dibawa ke Jepun sepanjang tempoh perang yang lebih luas.

Ramai pekerja melarikan diri daripada keadaan yang keras. Menurut muzium itu, kerajaan menggalakkan syarikat perlombongan menggunakan restoran Korea dan premis seumpamanya sebagai langkah untuk menghalang pekerja daripada meninggalkan tempat kerja. Oleh itu, kemudahan yang dipersembahkan sebagai tempat rekreasi atau layanan tetamu sebenarnya memenuhi tujuan industri: mengekalkan tenaga kerja yang kebebasannya telah pun disekat.

Lokasi yang dikenal pasti termasuk lombong arang batu di seluruh Hokkaido dan Prefektur Fukuoka, serta Lombong Arang Batu Hashima milik Mitsubishi di Prefektur Nagasaki. Keterangan saksi turut meletakkan kemudahan seumpamanya di Prefektur Nagano dan Prefektur Kyoto. Dapatan ini menunjukkan amalan tersebut tidak terhad kepada satu kawasan perlombongan, walaupun bukti yang ada tidak mengesahkan bahawa setiap lombong menggunakan kemudahan sedemikian.

Penemuan Muzium Korea

Muzium Korea, melalui Kumpulan Penyelidikan Sejarah Wanita Korea, menyiasat bagaimana restoran Korea dan premis lain dikaitkan dengan pengurusan buruh semasa perang. Kenyataan pamerannya pada 2017 menyebut bahawa bukti dokumentari mendedahkan penglibatan kakitangan buruh syarikat dan mobilisasi melalui pihak berkuasa awam.

Pameran itu berlangsung dari 30 Ogos hingga 28 Disember 2017. Dalam usaha menyiapkannya, penyelidik menjalankan kerja lapangan di enam lokasi di Jepun dan mendapatkan keterangan saksi. Muzium itu menyifatkan pameran berkenaan sebagai yang pertama membincangkan rumah pelacuran dalam industri, sambil mengakui bahawa keterangan saksi terhad dan dokumen yang masih ada tidak banyak.

Kenyataan muzium itu menerangkan bahawa wanita yang sudah bekerja di restoran Korea di Jepun, serta wanita yang baru tiba dari Korea, dikerah ke premis yang bertujuan menghalang pekerja daripada melarikan diri dan meningkatkan prestasi kerja. Huraian ini mengaitkan perniagaan sedia ada dengan tuntutan industri semasa perang, bukannya menggambarkan setiap kemudahan sebagai institusi yang baru dibina.

Bekas pengarah muzium Yuichi Higuchi membezakan premis ini daripada rumah pelacuran tentera dan mentakrifkannya sebagai rumah pelacuran industri. Istilah itu mengenal pasti kaitannya dengan kawalan di tempat kerja. Ia tidak bermaksud bahawa istilah halus “rumah pelacuran” itu menggambarkan pengalaman wanita berkenaan dengan tepat.

Penyelidikan ini berkembang melalui beberapa peringkat. Satu laporan menyebut penyiasatan selama enam tahun yang berakhir dengan penerbitan sebuah buku, manakala dapatan sekurang-kurangnya 39 kemudahan berasaskan penyelidikan dokumen dan kerja lapangan selama sedekad yang disemak melalui temu bual pakar. Tempoh penyelidikan yang berbeza itu tidak harus dianggap sama.

Panduan kerajaan dan penglibatan syarikat

Garis panduan Februari 1942 yang dikeluarkan bersama oleh Kementerian Kesihatan dan Kementerian Hal Ehwal Dalam Negeri membincangkan layanan serta latihan untuk pekerja Korea yang dibawa ke Jepun. Garis panduan itu menyatakan bahawa majikan boleh mengatur rumah pelacuran khas mengikut keadaan setempat. Peruntukan itu meletakkan urusan praktikal di tangan majikan, sambil memasukkan kemudahan tersebut dalam dasar buruh rasmi.

Kertas kerja industri arang batu tahun 1945 menghuraikan tujuan yang dimaksudkan dengan lebih jelas. Kertas itu mencadangkan kira-kira 10 wanita bagi setiap 1,000 buruh Korea, bersamaan seorang wanita bagi setiap 100 lelaki. Ini ialah nisbah kakitangan yang dicadangkan, bukannya bukti bahawa setiap kemudahan mengikutinya atau asas untuk mengira jumlah keseluruhan wanita yang terlibat.

Kertas itu menyatakan bahawa kehadiran wanita dari Semenanjung Korea akan memudahkan urusan. Antara tujuan yang dinyatakan ialah menghalang pekerja daripada melarikan diri dan menggalakkan pengeluaran. Jika dibaca bersama garis panduan kementerian dan dapatan muzium tentang penglibatan jabatan buruh syarikat, kertas itu menunjukkan bagaimana akses seksual dibincangkan sebagai alat pengurusan tenaga kerja.

Premis yang didokumentasikan mempunyai pelbagai bentuk. Sesetengah restoran Korea di kawasan yang mempunyai ramai penduduk Korea telah ditukar fungsi, manakala syarikat menggalakkan penubuhan premis lain. Kepelbagaian ini membantu menjelaskan mengapa penyelidik perlu meneliti rekod perniagaan, dokumen pentadbiran dan keterangan saksi secara bersama. Nama sesebuah perniagaan sahaja tidak membuktikan apa yang berlaku di dalamnya.

Mengapa jumlahnya berbeza

Penyelidikan yang disemak melalui temu bual pakar mengenal pasti sekurang-kurangnya 39 rumah pelacuran industri di seluruh negara. Laporan berasingan tentang buku kumpulan muzium itu menyebut bahawa 57 telah disahkan. Maka, jumlah yang dilaporkan berbeza sebanyak 18 lokasi, dan angka yang satu tidak harus menggantikan angka yang lain tanpa penjelasan.

Tiada penjelasan yang memastikan sama ada perbezaan itu berpunca daripada penemuan baharu, takrif yang berlainan, skop geografi yang berbeza atau piawaian pengesahan lokasi yang tidak sama. Kesimpulan paling wajar ialah sekurang-kurangnya 39 lokasi dikenal pasti dalam satu penyiasatan, manakala satu laporan penyelidikan berasingan memberikan jumlah yang lebih besar.

Satu lagi laporan mengenal pasti 17 lokasi di Hokkaido, yang disifatkan sebagai wilayah dengan jumlah terbanyak. Angka itu menegaskan kepentingan pulau tersebut dalam penyiasatan, tetapi tidak boleh dinyatakan dengan yakin sebagai bahagian daripada mana-mana jumlah seluruh negara tanpa mengetahui sama ada ketiga-tiga angka itu menggunakan senarai lokasi yang sama.

Jumlah kemudahan juga tidak menunjukkan bilangan wanita yang dieksploitasi. Satu lokasi mungkin mempunyai beberapa bangunan, dan jumlah pekerja boleh berubah dari semasa ke semasa. Bukti yang masih ada tidak menetapkan jumlah keseluruhan wanita di seluruh negara, tempoh perkhidmatan mereka atau bilangan yang masih remaja.

Hokkaido menghubungkan restoran, lombong dan pihak berkuasa

Ahli sejarah serantau Hideko Nishida, yang berpangkalan di Ebetsu, Hokkaido, menelusuri hubungan antara restoran Korea, industri arang batu dan pentadbiran tempatan. Menurut Nishida, Sapporo mempunyai kira-kira 50 restoran Korea yang dikenali sebagai bar Korea pada 1938, yang berfungsi sebagai tempat penjualan khidmat seks.

Pada 1939, persatuan industri perlombongan arang batu Hokkaido meminta kerajaan prefektur memberi kebenaran untuk membuka 26 restoran Korea baharu dengan tujuan yang dinyatakan sebagai menyediakan layanan kepada pekerja Korea. Permohonan itu memberikan contoh nyata sebuah pertubuhan industri yang meminta kebenaran pentadbiran untuk menubuhkan premis berkaitan tenaga kerjanya.

Laporan akhbar tempatan sezaman yang diteliti Nishida turut menyebut sebuah pertubuhan yang dibentuk oleh pengusaha bar untuk menangani perkara termasuk penularan jangkitan kelamin. Balai polis tempatan mengiktiraf pertubuhan itu. Rekod ini menunjukkan wujudnya hubungan dengan pihak berkuasa awam, walaupun ia tidak menjelaskan keadaan setiap wanita yang bekerja di premis tersebut.

Kira-kira 50 perniagaan di Sapporo dan 26 premis yang dimohon ialah dua kategori bukti yang berbeza. Angka pertama merujuk kepada jumlah premis sedia ada di sebuah bandar; angka kedua ialah permohonan untuk membuka premis baharu. Kedua-duanya tidak boleh dijumlahkan begitu sahaja atau disamakan dengan jumlah rumah pelacuran industri yang disahkan.

Kesan fizikal juga sedang diteliti. Lawatan lapangan pada pertengahan Julai membawa Nishida ke sebuah tapak yang dilaporkan sebagai rumah pelacuran industri di Ashibetsu, berhampiran bekas Lombong Arang Batu Takane No. 2, yang dibeli oleh Mitsui Mining pada 1944. Siasatan itu menggambarkan sebuah bangunan deret yang masih berdiri di sebuah penempatan kecil. Struktur yang masih ada memberikan petunjuk lokasi, tetapi dengan sendirinya tidak dapat menggambarkan semula kehidupan wanita berkenaan.

Keterangan lelaki masih ada, sejarah wanita kekal tidak lengkap

Laporan suruhanjaya kerajaan Korea Selatan pada 2008 yang menyiasat mobilisasi paksa dan menyokong mangsa mengandungi rujukan kepada rumah pelacuran industri daripada kira-kira 50 orang. Edisi bahasa Jepun diterbitkan pada Disember 2024, menjadikan keterangan itu mudah diakses oleh lebih ramai pembaca Jepun.

Keterangan tersebut menyebut kemudahan di Hokkaido, Nagano, Kyoto dan Fukuoka, antara kawasan lain. Di operasi perlombongan Yubari milik Hokkaido Colliery and Steamship, tiga bangunan dilaporkan terletak berhampiran asrama pekerja Korea sekitar 1940. Laporan media tempatan ketika itu menyebutnya sebagai rumah rehat.

Butiran itu mengaitkan kemudahan tersebut secara langsung dengan tempat tinggal pekerja. Ia juga menunjukkan bagaimana label umum yang kedengaran menyenangkan boleh mengaburkan peranan sebenar sesebuah premis. Keterangan lelaki menggambarkan akses kepada wanita dalam persekitaran yang diatur di sekitar kerja perlombongan.

Namun, kira-kira 50 orang yang menyebut kemudahan tersebut tidak bermaksud terdapat 50 rumah pelacuran yang berasingan. Beberapa saksi mungkin menceritakan tempat yang sama. Keterangan mereka membantu mengesahkan lokasi dan amalan, tetapi tidak dapat menggantikan kisah wanita tentang perekrutan, paksaan atau keadaan harian mereka.

Sayoko Oba, ketua kumpulan penyelidikan sejarah wanita Korea di muzium itu, berkata keterangan saksi mendedahkan tanggapan bahawa wanita Korea patut ditempatkan untuk berkhidmat kepada pekerja Korea. Beliau mentafsirkan tanggapan itu sebagai diskriminasi berasaskan jantina dan etnik.

Penyelidik Yang Yuha, generasi kedua penduduk Korea di Jepun, mengemukakan tafsiran berkaitan: dasar itu mencerminkan jangkaan bahawa wanita Korea patut berkhidmat kepada lelaki Korea, di samping kebimbangan untuk mengekalkan kemurnian etnik Jepun. Itu ialah tafsiran Yang tentang rasional dasar berkenaan, bukannya kesimpulan yang terbukti bagi setiap premis.

Dapatan bahawa ramai pelayan ialah gadis remaja menjadikan ketiadaan sejarah peribadi mereka lebih penting. Pengelasan pentadbiran yang menyifatkan wanita sebagai pelacur persendirian tidak menjelaskan sama ada mereka bersetuju, bagaimana mereka tiba atau sama ada mereka boleh pergi. Rekod lebih kukuh membuktikan tujuan institusi yang bersifat eksploitatif berbanding keadaan setiap wanita.

Garis masa dasar dan penyelidikan

Bukti ini merangkumi keputusan pentadbiran semasa perang serta penyelidikan yang dijalankan beberapa dekad kemudian. Mengasingkan tarikh-tarikh tersebut membantu membezakan peristiwa di kemudahan berkenaan daripada penerbitan dan penyiasatan sejarahnya.

• 1938: Nishida mengenal pasti kira-kira 50 bar Korea di Sapporo yang dikaitkan dengan penjualan khidmat seks.
• 1939: Rancangan mobilisasi buruh kerajaan Jepun bermula, dan persatuan industri arang batu Hokkaido memohon kebenaran untuk 26 restoran Korea.
• Sekitar 1940: Tiga bangunan dilaporkan berhampiran tempat penginapan pekerja Korea di operasi perlombongan Yubari.
• Februari 1942: Garis panduan bersama Kementerian Kesihatan dan Kementerian Hal Ehwal Dalam Negeri membenarkan majikan mengatur rumah pelacuran khas mengikut keadaan setempat.
• 1944: Mitsui Mining membeli Lombong Arang Batu Takane No. 2 di Ashibetsu.
• 1945: Kertas kerja yang dikemukakan kepada cawangan persatuan kawalan arang batu Kyushu mencadangkan kira-kira 10 wanita bagi setiap 1,000 buruh Korea.
• 2008: Suruhanjaya kerajaan Korea Selatan menerbitkan keterangan yang mengandungi kira-kira 50 rujukan kepada rumah pelacuran industri.
• Ogos hingga Disember 2017: Muzium Korea mengadakan pamerannya selepas kerja lapangan di enam lokasi di Jepun.
• Disember 2024: Edisi bahasa Jepun laporan suruhanjaya Korea Selatan diterbitkan.

Tiada tarikh penerbitan seterusnya, pendengaran atau keputusan rasmi dikenal pasti. Usaha yang masih perlu dilakukan berkaitan sejarah: menyelaraskan jumlah kemudahan, menelusuri kisah wanita dan menentukan tanggungjawab syarikat serta pihak berkuasa tertentu. Laporan menyebut usaha mendapatkan jawapan substantif daripada syarikat yang berkaitan dengan bekas tapak lombong tidak berhasil, menjadikan rekod dan penjelasan korporat sebagai perkara penyiasatan yang masih belum terjawab.

Perkara Penting

• Satu penyiasatan mengenal pasti sekurang-kurangnya 39 rumah pelacuran industri; laporan berasingan menyebut 57, tanpa penjelasan tentang perbezaannya.
• Kemudahan itu melayani lelaki Korea yang dikerah bekerja dalam industri semasa perang dan digunakan untuk menghalang mereka daripada melarikan diri serta mengekalkan pengeluaran.
• Garis panduan kementerian pada Februari 1942 meletakkan urusan praktikal di tangan majikan.
• Kertas kerja industri arang batu pada 1945 mencadangkan kira-kira 10 wanita bagi setiap 1,000 buruh Korea.
• Muzium Korea mendokumentasikan penglibatan jabatan buruh syarikat dan mobilisasi melalui pihak berkuasa awam.
• Ramai wanita yang digambarkan sebagai pelayan ialah remaja, tetapi kisah peribadi mereka dan jumlah keseluruhan yang terlibat masih tidak diketahui.
• Bukti membezakan kemudahan industri daripada rumah pelacuran tentera, sambil mengenal pasti eksploitasi seksual dalam pengurusan buruh semasa perang.