Pekerja India Dakwa Diperdagangkan dan Tidak Dibayar di Malaysia Ketika Jurang Perlindungan Berterusan

Gaji dijanjikan, pasport hilang dan tiada jalan pulang

Tiga lelaki dari Muzaffarnagar di Uttar Pradesh, India, berkata mereka direkrut untuk bekerja di Malaysia dengan gaji RM2,127.33 sebulan, sebelum dipindahkan antara syarikat, tidak dibayar gaji dan hilang kawalan ke atas pasport masing-masing. Kisah mereka menggambarkan kerja mengangkat beban berat, syif sehingga 17 jam dan dokumen pengenalan palsu yang digunakan untuk menempatkan pekerja India dalam pekerjaan menggunakan kewarganegaraan lain.

Ramjaan, 37, berkata perekrut India bernama Isha merampas pasportnya pada 23 Januari 2026, malam dia tiba di Malaysia. Selepas melarikan diri daripada dakwaan eksploitasi di sebuah syarikat logistik di Johor, dia bersembunyi. Dia tidak boleh berbahasa Inggeris atau Melayu dan bimbang jika mendekati pihak berkuasa tanpa dokumen, dia akan ditahan dan bukannya dilindungi.

Ramjaan menceritakan bagaimana ketidakupayaannya menjelaskan keadaan yang dihadapinya membuatkan dia takut untuk mendapatkan bantuan:

Saya takut kalau-kalau ditangkap sebagai pendatang tanpa izin. Bagaimana saya hendak menjelaskan keadaan saya dalam bahasa Hindi?

Danis, 29, dan Babbar, 37, menceritakan pengalaman serupa yang melibatkan perekrut sama. Mereka dijanjikan kerja membungkus kacang, permit kerja, kediaman di Malaysia dan gaji bulanan bersamaan kira-kira 50,000 rupee India. Mereka berkata, realitinya ialah kerja tanpa gaji dalam sektor logistik, pertanian dan perniagaan lain.

Dakwaan ini belum diputuskan oleh mahkamah dalam mana-mana penghakiman yang dikenal pasti dalam laporan berkenaan. Sebuah syarikat menafikan salah laku. Namun begitu, kisah mereka menggambarkan beberapa risiko yang turut didokumenkan secara berasingan oleh badan rasmi: rampasan pasport, perekrutan memperdaya, pemindahan tanpa persetujuan, hutang perekrutan dan ketakutan terhadap penguatkuasaan imigresen.

Masalah utamanya lebih besar daripada soal sama ada pekerja boleh meninggalkan tempat kerja yang mendera mereka. Persoalannya ialah sama ada mereka boleh mendapatkan perlindungan, menuntut gaji dan pulang ke negara asal tanpa terlebih dahulu dilayan sebagai pesalah imigresen.

Pekerja ceritakan beban berat dan pemindahan berulang

Danis berkata mereka mengangkat kotak seberat antara 30 hingga 50 kilogram tanpa peralatan perlindungan. Kisah mereka menggambarkan sakit belakang kronik, makanan tidak mencukupi dan pemindahan antara majikan selepas mereka menuntut gaji atau meminta pasport dipulangkan.

Danis, yang berkata dia tiba di Kuala Lumpur pada 23 Januari 2026, menceritakan keadaan kerja yang dialaminya:

Kami menanggung sakit belakang kronik dan bertahan dengan satu hidangan sehari sambil bekerja sehingga 17 jam setiap syif. Kami langsung tidak menerima gaji walaupun sudah menuntutnya, sebaliknya dipindahkan antara majikan tanpa persetujuan kami,

Dia berkata ini pengalaman kedua kerja paksa berikatan hutang yang dialaminya, selepas dieksploitasi di sebuah tanur bata di India semasa pandemik COVID. Kerja paksa berikatan hutang berlaku apabila hutang digunakan untuk memaksa seseorang terus bekerja dalam keadaan yang tidak boleh ditinggalkannya secara bebas. Pinjaman perekrutan boleh mewujudkan tekanan itu sebelum seseorang pekerja tiba di negara destinasi.

Babbar berkata dia dipindahkan sebanyak tiga kali sepanjang lima bulan di Malaysia. Dia bekerja di sebuah perniagaan penghantaran ekspres yang digunakan oleh platform beli-belah dalam talian utama, sebuah syarikat pemborong buah-buahan dan sebuah perniagaan yang memasang serta menyelenggara kenderaan komersial. Dalam kisah ketiga-tiga lelaki itu, mereka berkata dipindahkan antara tiga hingga lima syarikat.

Dakwaan pemindahan itu penting kerana usaha menentukan pihak yang bertanggungjawab boleh menjadi sukar apabila perekrut, pengendali tempat kerja dan majikan yang dikatakan merupakan pihak berbeza. Mengenal pasti pihak yang mengawal pekerja, menyimpan dokumen mereka dan berhutang gaji kepada mereka akan menjadi perkara utama dalam sebarang siasatan.

Pasport palsu dan rakaman yang dikemukakan sebagai persetujuan

Babbar berkata seorang perekrut di gudang buah-buahan memberinya pasport Nepal palsu sebelum menempatkannya di kemudahan kenderaan komersial. Danis berkata dia juga menerima pasport Nepal palsu sebelum ditugaskan di tempat kerja yang sama.

Babbar menceritakan penjelasan yang diberikan perekrut kepadanya:

Dia memberitahu saya orang India dilarang bekerja di sana, sebab itu pasport palsu diperlukan,

Kenyataan itu ialah penjelasan yang didakwa diberikan perekrut, bukannya pengesahan bahawa sekatan undang-undang sedemikian wujud. Kisah pekerja itu tidak membuktikan siapa yang menghasilkan dokumen berkenaan atau sama ada pihak di syarikat penerima tahu dokumen itu palsu.

Babbar juga mendakwa orang tengah memaksa pekerja merakam video dengan skrip yang menyatakan tempat kerja dan penginapan mereka selamat, selepas mereka menghubungi keluarga atau pihak berkuasa untuk mendapatkan bantuan. Rakaman sedemikian boleh memberi gambaran kepada pegawai bahawa pekerja bersetuju, sedangkan ancaman atau penderaan disembunyikan.

Nirmal Gorana, penyelaras Jawatankuasa Kempen Kebangsaan India bagi Penghapusan Kerja Paksa Berikatan Hutang, berkata rakaman sedemikian boleh menjejaskan siasatan:

kerana pihak berkuasa mungkin percaya pekerja selamat sedangkan mereka tidak

Sebuah syarikat yang dihubungi mengenai dakwaan itu berkata pihaknya tidak mempunyai rekod menggaji warga asing dan telah bekerjasama dengan Suruhanjaya Tinggi India serta Pejabat Tenaga Kerja. Syarikat itu menolak dakwaan penggajian haram, pencurian gaji, rampasan pasport dan amalan pemerdagangan manusia yang ditujukan kepadanya.

Syarikat itu turut berkata agensi kerajaan berpuas hati dengan penjelasan dan dokumennya. Itu ialah keterangan syarikat berkenaan tentang maklum balas rasmi, bukannya dapatan bebas yang mengesahkan semua dakwaan tidak berasas. Dakwaan pekerja dan penafian syarikat menjadikan rekod penggajian, aturan perekrutan dan pengendalian dokumen sebagai perkara yang masih belum terjawab.

Garis masa amaran dan dakwaan eksploitasi

Kisah pekerja itu menyusuli beberapa tahun penyelidikan institusi dan amaran rasmi mengenai kegagalan perekrutan dan perlindungan di Malaysia. Tarikh-tarikh itu juga menunjukkan tindak balas kerajaan yang dicadangkan sedang dibangunkan sebelum ketibaan Ramjaan dan Danis yang dilaporkan.

• Mac hingga Ogos 2022: Penyelidik menemu bual 40 pekerja migran tanpa dokumen untuk kajian Pertubuhan Antarabangsa bagi Migrasi tentang bagaimana pekerja kehilangan status sah di Malaysia.
• 17 Oktober 2024: ODI menerbitkan penyelidikan oleh Pilar Domingo dan Andika Wahab berdasarkan kerja lapangan di Kuala Lumpur, Selangor dan Sabah.
• 20 dan 21 November 2025: Kementerian Sumber Manusia Malaysia mengadakan bengkel untuk menyemak draf Pelan Tindakan Kebangsaan mengenai Kerja Paksa bagi 2026 hingga 2030.
• 21 November 2025: Pakar bebas hak asasi manusia PBB memberi amaran mengenai eksploitasi berterusan terhadap pekerja migran Bangladesh.
• 23 Januari 2026: Ramjaan dan Danis berkata mereka tiba di Malaysia. Ramjaan berkata pasportnya diambil pada malam itu.
• Mac 2026: Babbar berkata dia dibawa ke Malaysia.
• 1 September: Babbar dilaporkan pulang ke India selepas kira-kira lima bulan di Malaysia. Kisah itu menyatakan kepulangannya berlaku selepas ketibaannya pada Mac 2026, tetapi tidak menyebut secara berasingan tahun bagi tarikh tersebut.

Babbar pulang dengan hutang yang dilaporkan berjumlah RM6,124, bersamaan 150,000 rupee India menurut kisah berkenaan, serta pasport Nepal palsu. Hanya seorang daripada tiga lelaki itu dilaporkan pulang ke negara asal. Tiada tarikh pendengaran, tempoh akhir operasi menyelamat atau aturan kepulangan yang disahkan bagi dua lelaki lain dikenal pasti.

Bagaimana eksploitasi boleh menyebabkan status tanpa dokumen

Kajian IOM mengenai Malaysia meneliti 40 pekerja tanpa dokumen, termasuk lapan wanita, menerusi temu bual yang dijalankan dari Mac hingga Ogos 2022. Peserta terdiri daripada 14 orang dari Bangladesh, tujuh dari Indonesia dan 19 dari Nepal. Penyelidik turut menjalankan 10 temu bual dengan pihak berkepentingan dan dua perbincangan kumpulan fokus.

Kesemua 40 peserta memasuki Malaysia melalui saluran sah sebelum menjadi tanpa dokumen. Kemasukan secara sah tidak semestinya bermakna mereka mempunyai kebenaran untuk bekerja: laluan masuk termasuk visa berkaitan kerja, visa pelancong dan visa pelajar. Namun, dapatan itu mencabar anggapan bahawa status tanpa dokumen sentiasa bermula dengan penyeberangan sempadan secara tidak sah.

Perincian kajian itu mengaitkan 24 kes dengan pekerja yang meninggalkan pekerjaan kerana eksploitasi, perekrutan tidak beretika atau pelanggaran hak lain. Jumlah itu ialah 60% daripada keseluruhan sampel dan 24 daripada 26 orang yang menjadi tanpa dokumen selepas meninggalkan majikan. Dua daripada 26 orang itu menyatakan pekerjaan lain sebagai sebab utama mereka berhenti.

Satu petikan memberikan angka lebih luas, iaitu 26 pekerja melarikan diri daripada eksploitasi, manakala jadual dan penjelasan lebih khusus membezakan 24 kes berhenti kerja akibat eksploitasi daripada dua kes berhenti untuk pekerjaan lain. Perincian lebih tepat itu merupakan asas perbandingan yang lebih kukuh.

Laporan itu menghuraikan permit kerja dan visa yang terikat kepada majikan serta sektor tertentu, dengan pertukaran kerja secara amnya membatalkan kebenaran imigresen kecuali dalam keadaan yang dibenarkan. Ini mewujudkan perangkap: terus bekerja boleh bermakna penderaan berterusan, manakala berhenti boleh menyebabkan status sah hilang.

Laporan itu turut menghuraikan hukuman di bawah Seksyen 15(4) Akta Imigresen kerana tinggal lebih masa, termasuk denda maksimum RM10,000, penjara sehingga lima tahun atau kedua-duanya. Hukuman itu berkaitan kesalahan imigresen, bukannya dapatan automatik bahawa seseorang yang meminta bantuan telah melakukan kesalahan tersebut.

Pasport, hutang dan halangan untuk meminta bantuan

Setiap pekerja dalam sampel IOM melaporkan bahawa majikan atau agensi perekrutan menyimpan pasport mereka. Seramai 36 daripada 40 pekerja berkata mereka tiada saluran untuk melaporkan masalah atau mendapatkan bantuan kerana takut kehilangan pekerjaan, ditangkap atau ditahan. Kesukaran bahasa dan status imigresen menyukarkan mereka mendapatkan bantuan daripada pihak luar.

Separuh daripada sampel, iaitu 20 pekerja, melaporkan mereka tidak mampu meneruskan bayaran hutang bulanan kerana gaji tidak mencukupi, potongan atau gangguan semasa pandemik. Kos perekrutan dan penghijrahan mencecah AS$5,000. Kajian itu mengaitkan hutang berkenaan dengan tekanan untuk terus tinggal di Malaysia walaupun dieksploitasi.

Dapatan ini tidak boleh dianggap sebagai anggaran kadar kejadian di peringkat nasional kerana kajian itu meneliti sekumpulan kecil pekerja tanpa dokumen. Namun, dapatan itu menerangkan mekanisme yang hampir sama dengan dakwaan pekerja India: pasport yang ditahan mengehadkan kebebasan untuk berhenti, gaji yang tidak dibayar menghalang pembayaran balik hutang dan ketakutan ditangkap menghalang aduan.

Kajian berasingan ODI mengenai Malaysia, yang diterbitkan pada 17 Oktober 2024, mencapai kesimpulan berkaitan melalui temu bual dan perbincangan dengan 78 pihak berkepentingan. Penulisnya, Pilar Domingo dan Andika Wahab, menjalankan kerja lapangan di Kuala Lumpur, Selangor dan Sabah.

Mereka mendapati undang-undang perlindungan dilemahkan dalam amalan oleh kepentingan ekonomi dan politik yang menguntungkan kumpulan berkuasa. Migran sering mengelak daripada mendapatkan perlindungan rasmi kerana tidak mempercayai institusi atau takut akan kesannya. Kajian itu mengesyorkan dasar yang diselaraskan, peningkatan keupayaan agensi dan kerjasama dengan NGO serta perniagaan, di samping memberi pekerja suara yang lebih besar dalam keputusan yang memberi kesan kepada mereka.

Rekod penilaian rasmi mengenai pemerdagangan manusia

Penilaian pemerdagangan manusia 2025 oleh Jabatan Negara AS mengekalkan Malaysia dalam Tahap 2. Penetapan itu bermakna kerajaan belum memenuhi sepenuhnya piawaian minimum untuk menghapuskan pemerdagangan manusia, tetapi sedang berusaha dengan bersungguh-sungguh ke arah itu. Ia bukan dapatan bahawa setiap majikan atau agensi perekrutan terlibat dalam pemerdagangan manusia.

Penilaian itu merekodkan 160 mangsa pemerdagangan manusia yang disahkan daripada 635 bakal mangsa yang dikenal pasti. Daripada mangsa yang disahkan, 126 dieksploitasi melalui kerja paksa, iaitu kira-kira 79% daripada jumlah keseluruhan. Pihak berkuasa memulakan 122 siasatan dan pendakwaan kes pemerdagangan buruh terhadap 64 individu yang disyaki menjadi pemerdagang buruh.

Perbandingan dengan tempoh pelaporan sebelumnya menunjukkan perkembangan bercampur. Jumlah siasatan pemerdagangan meningkat daripada 157 kepada 188, manakala pendakwaan turun daripada 117 kepada 72 dan sabitan turun daripada 40 kepada 26. Pendakwaan kes pemerdagangan buruh menurun daripada 77 kepada 64, walaupun sabitan bagi kerja paksa meningkat daripada 13 kepada 16. Angka-angka itu melibatkan kumpulan kes yang berbeza, maka ia bukan kadar sabitan.

Penilaian itu mengenal pasti rasuah, proses saringan mangsa yang tidak sekata, kekurangan jurubahasa dan penyelarasan yang tidak mencukupi sebagai kelemahan berterusan. Laporan itu menyatakan sesetengah mangsa dikenakan hukuman atas perbuatan menyalahi undang-undang yang berpunca secara langsung daripada pemerdagangan manusia kerana pegawai gagal mengenal pasti mereka dengan sewajarnya.

Satu laporan berasingan menyatakan tiada agensi pekerjaan didakwa di bawah Akta Agensi Pekerjaan Swasta 1981 dalam tempoh penilaian yang dinyatakan bermula 1 April 2025 hingga 31 Mac 2026. Tempoh itu melangkaui tahun yang dinyatakan dalam penilaian 2025 yang dipautkan dan tidak dapat diselaraskan dengan teks rasmi yang dibentangkan di sini. Oleh itu, dakwaan pendakwaan agensi itu wajar dianggap sebagai dapatan yang dilaporkan secara berasingan, bukan digabungkan dalam statistik 2025.

Pakar PBB kenal pasti amalan serupa yang menjejaskan warga Bangladesh

Dalam kenyataan November 2025, pakar bebas yang dilantik oleh Majlis Hak Asasi Manusia PBB berkata ribuan pekerja yang direkrut menerusi Bangladesh Overseas Employment and Services masih terkandas di Bangladesh atau menghadapi risiko dieksploitasi di Malaysia.

Antara pakar itu ialah Tomoya Obokata, Pelapor Khas mengenai bentuk perhambaan kontemporari, Gehad Madi, Pelapor Khas mengenai hak asasi manusia migran, dan anggota Kumpulan Kerja mengenai perniagaan dan hak asasi manusia. Mereka memetik maklumat tentang yuran perekrutan yang melebihi caj rasmi lebih lima kali ganda, rampasan pasport, janji kerja palsu dan penempatan semula tanpa persetujuan.

Mereka turut menghuraikan laporan bahawa pekerja ditekan supaya menandatangani atau merakam pengakuan palsu bahawa mereka hanya membayar yuran perekrutan rasmi. Pengakuan itu berkaitan yuran dan bukannya keselamatan tempat kerja, namun caranya menyerupai dakwaan Babbar: kenyataan yang dikemukakan sebagai sukarela mungkin diperoleh melalui tekanan.

Pakar-pakar itu menggesa siasatan bebas, pembayaran ganti rugi, pelepasan hutang dan pemeriksaan yang lebih mantap. Mereka turut mencadangkan perkhidmatan hak buruh diasingkan daripada penguatkuasaan imigresen supaya pekerja boleh melaporkan penderaan tanpa mendedahkan diri kepada risiko penangkapan sewenang-wenangnya, penahanan atau penghantaran pulang.

Satu kes berasingan yang dilaporkan menggambarkan kesan terhadap nyawa manusia. Petani Bangladesh Shofiqul Islam meminjam AS$4,400 untuk bekerja dalam sektor pembinaan di Malaysia, tetapi didakwa ditinggalkan oleh Petrazehra Bhd selepas tiba. Syarikat itu dilaporkan diluluskan untuk merekrut 1,500 warga Bangladesh walaupun tidak mempunyai pendapatan selama dua tahun. Islam jatuh sakit dan meninggal dunia pada awal 2024 selepas kehilangan pekerjaan dan dibebani hutang.

Pelan baharu, tetapi penyelesaian segera masih belum dimuktamadkan

Kemas kini pelan kerja paksa Pertubuhan Buruh Antarabangsa menghuraikan pembangunan Pelan Tindakan Kebangsaan mengenai Kerja Paksa Malaysia bagi 2026 hingga 2030. Pelan itu menyusuli pelan pertama yang meliputi 2021 hingga 2025 dan menyasarkan penghapusan kerja paksa menjelang 2030.

Bengkel Kementerian Sumber Manusia pada 20 dan 21 November 2025 meneliti cadangan untuk memperbaik tadbir urus perekrutan, penguatkuasaan, perlindungan mangsa dan akses kepada penyelesaian, melalui penyelarasan di Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak.

Rafea'ah Binti Nahar, timbalan setiausaha Bahagian Dasar kementerian itu, menyatakan piawaian yang ingin dicapai melalui pelan berkenaan:

Pelan tindakan yang akan dibangunkan bagi 2026–2030 mesti bersifat proaktif, berkesan dan komited terhadap aspirasi negara untuk menghapuskan kerja paksa menjelang 2030,

ILO mengaitkan usaha itu dengan kewajipan Malaysia di bawah Konvensyen Kerja Paksa, 1930 dan Protokol 2014. Pada peringkat yang dihuraikan, draf yang disemak masih perlu diedarkan kepada kementerian dan agensi sebelum dikemukakan kepada Kabinet. Kemas kini itu tidak menetapkan tarikh kelulusan muktamad.

Bagi pekerja India itu, keperluan segera lebih khusus: menghubungi pihak berkuasa dengan selamat, khidmat jurubahasa, dokumen pengenalan diri, gaji dan aturan kepulangan. Gorana dan keluarga Babbar berkata bantuan untuk tiket pulang dinafikan walaupun ada jaminan selepas mereka meminta bantuan menerusi portal sokongan konsular MADAD India.

Aduan polis, termasuk Laporan Maklumat Pertama, dilaporkan dibuat di Meerut dan Muzaffarnagar terhadap Isha serta individu sekutunya yang dinamakan sebagai Nadeem, Talib, Tayyab dan Dilshad. Laporan Maklumat Pertama secara rasmi merekodkan maklumat mengenai kesalahan yang didakwa berlaku; ia bukan bukti kesalahan. Lelaki yang dinamakan dalam aduan itu dilaporkan masih bebas.

Gorana berkata organisasinya sedang berhubung dengan lebih 20 pekerja India yang didakwa diperdagangkan untuk kerja paksa berikatan hutang di Malaysia oleh Isha dan perekrut lain. Tiada jadual masa yang disahkan bagi operasi menyelamat, pampasan atau penyelesaian aduan dikenal pasti. Cadangan dasar menangani banyak risiko yang dihuraikan pekerja, tetapi kisah mereka tidak membuktikan perlindungan itu sudah sampai kepada mereka.

Perkara Utama

• Tiga pekerja India mendakwa mereka dipaksa bekerja tanpa gaji, pasport dirampas dan dipindahkan antara syarikat Malaysia tanpa persetujuan.
• Babbar dan Danis berkata mereka diberikan pasport Nepal palsu. Sebuah syarikat menafikan salah laku.
• Kajian IOM mendapati kesemua 40 peserta memasuki Malaysia melalui saluran sah sebelum menjadi tanpa dokumen; 24 orang meninggalkan majikan kerana eksploitasi atau pelanggaran hak.
• Penilaian AS 2025 mengekalkan Malaysia dalam Tahap 2 dan merekodkan 126 mangsa kerja paksa yang disahkan.
• Pakar bebas PBB menggesa siasatan, pelepasan hutang dan perlindungan daripada hukuman imigresen apabila pekerja melaporkan penderaan.
• Pelan kerja paksa Malaysia yang dicadangkan bagi 2026 hingga 2030 menyasarkan kawalan perekrutan dan penyelesaian untuk mangsa yang lebih kukuh, sementara aturan kepulangan dan hasil perundangan bagi pekerja itu masih belum dimuktamadkan.