Peralihan Korea Selatan kepada Sifar Bersih Boleh Menyebabkan KDNK 2050 Sehingga 10.2% Lebih Rendah daripada Asas, Dapatan BOK

Beban awal yang lebih kecil boleh membawa kejutan lebih besar pada 2050

Korea Selatan memerlukan kira-kira 840 trilion won untuk pelaburan bekalan tenaga sehingga 2050 bagi mencapai neutraliti karbon, menurut kajian Bank of Korea yang meletakkan masa perbelanjaan dan penggunaan teknologi sebagai inti cabaran ekonomi. Unjurannya menunjukkan KDNK pada 2050 akan berada 10.2% di bawah laluan pertumbuhan asas jika pengurangan pelepasan dibuat secara beransur-ansur, berbanding 8.2% di bawah asas jika pengurangan dipercepatkan lebih awal.

BOK Issue Note bank pusat mengenai kesan ekonomi laluan peralihan kepada neutraliti karbon, yang diterbitkan pada 28 Oktober 2026, meneliti dua laluan menuju matlamat sama: pelepasan sifar bersih pada 2050. Kim Jae-yoon dan Yeon Jeong-in, pengurus di Pejabat Pertumbuhan Mampan bank itu, menyediakan analisis tersebut.

Kedua-dua laluan membawa kos besar kepada pengeluaran keluli, simen, bahan kimia dan penjanaan kuasa. Tindakan lebih awal meningkatkan tekanan pada pertengahan tempoh peralihan, manakala pengurangan beransur-ansur menyebabkan pelarasan ekonomi lebih ketara menjelang 2050. Kelewatan lima tahun dalam pembangunan teknologi perindustrian akan meningkatkan unjuran kekurangan KDNK di bawah laluan beransur-ansur kepada 17.3%.

Unjuran asas mengandaikan purata pertumbuhan ekonomi tahunan sebanyak 1% antara 2025 hingga 2050. Kekurangan yang diunjurkan mengukur sejauh mana saiz ekonomi akan lebih kecil berbanding laluan rujukan itu. Kajian menganggarkan kos perubahan sistem tenaga dan pengeluaran perindustrian; manfaat daripada pengurangan kerosakan iklim tidak termasuk dalam pengiraan tersebut.

Dua laluan, matlamat akhir yang sama

Sumbangan Ditentukan Negara Korea Selatan bagi 2035, atau NDC, menyediakan dua titik akhir yang digunakan dalam perbandingan itu: pengurangan pelepasan sebanyak 53% hingga 61% daripada paras 2018. NDC ialah sumbangan yang dinyatakan sesebuah negara kepada usaha antarabangsa untuk mengehadkan perubahan iklim.

Laluan pengurangan linear bank itu mencapai paras lebih rendah dalam julat tersebut, iaitu 53%, melalui pengurangan beransur-ansur. Laluan pengurangan awal mempercepatkan pengurangan dari 2030 untuk mencapai 61% pada 2035. Kedua-duanya mencapai pengurangan 40% pada 2030 dan sifar bersih pada 2050. Sifar bersih bermaksud mengimbangi baki pelepasan dengan penyingkiran karbon.

Pencapaian utama ialah:

• 2030: Kedua-dua laluan mengurangkan pelepasan sebanyak 40% daripada paras 2018.
• 2035: Laluan linear mencapai pengurangan 53%, manakala tindakan awal mencapai 61%.
• 2045 hingga 2050: Laluan linear mengalami peningkatan tekanan ekonomi paling ketara.
• 2050: Kedua-dua laluan mencapai sifar bersih, dengan kesan berbeza terhadap KDNK dan harga.
• 2060: Kekurangan KDNK mengecil apabila teknologi yang menghasilkan lebih sedikit pelepasan digunakan dengan lebih meluas.

Oleh itu, perbandingan ini bergantung pada bila kilang menggantikan peralatan, bila bekalan kuasa lebih bersih tersedia dan seberapa pantas perniagaan dapat menyesuaikan diri. Pencapaian sasaran pelepasan yang sama boleh menghasilkan kesan ekonomi berbeza apabila perubahan itu berlaku pada kadar berlainan.

Perubahan kesan terhadap pertumbuhan dari semasa ke semasa

KDNK diunjurkan berada 1.7% di bawah asas pada 2030 di bawah kedua-dua laluan. Selepas itu, pengurangan pelepasan lebih awal mewujudkan beban awal yang lebih besar: kekurangan itu mencecah 2.5% pada 2035 dan 3.5% pada 2040 di bawah tindakan awal, berbanding 2.1% dan 2.7% di bawah laluan linear.

Menjelang 2045, KDNK di bawah laluan awal berada 6.1% di bawah asas, berbanding 4.7% di bawah pengurangan beransur-ansur. Kedudukan itu berubah dengan ketara dalam tempoh lima tahun berikutnya. Pada 2050, kekurangan di bawah laluan linear mencecah 10.2%, manakala di bawah laluan awal mencecah 8.2%, iaitu perbezaan 2 mata peratusan.

Kedua-dua jurang itu kemudian mengecil. Menjelang 2060, KDNK diunjurkan berada 2.2% di bawah asas di bawah tindakan awal dan 2.5% di bawah asas di bawah laluan linear. Penggunaan teknologi pengurangan pelepasan yang lebih meluas membantu meredakan tekanan selepas 2050.

Bagi tempoh 2025 hingga 2060, anggaran pengurangan purata pertumbuhan tahunan ialah 0.06 mata peratusan di bawah tindakan awal dan 0.07 mata peratusan di bawah pengurangan beransur-ansur. Mata peratusan mengukur perbezaan antara dua kadar: pengurangan pertumbuhan 1% sebanyak 0.07 mata peratusan akan menjadikan pertumbuhan 0.93%.

Bank of Korea berkata purata ini tidak menggunakan kadar diskaun, yang melaraskan pemberat kos yang berlaku pada masa berlainan. Tindakan lebih awal memerlukan lebih banyak perbelanjaan dalam tempoh terdekat, maka perbandingan jumlah kos ekonomi juga perlu mengambil kira bila wang perlu dibelanjakan.

Harga karbon menjelaskan sebahagian besar tekanan

Harga karbon ialah pemacu utama hasil kajian. Harga itu mengenakan kos terhadap pelepasan gas rumah hijau, menjadikan pengeluaran yang menggunakan bahan api fosil lebih mahal dan memberi sebab kewangan kepada syarikat untuk menggunakan proses lebih bersih.

Model itu meletakkan harga karbon pada kira-kira $7 setan pada 2025 dan $169 pada 2030 di bawah kedua-dua laluan. Semua angka harga karbon dinyatakan dalam dolar 2010, supaya kuasa beliannya diukur pada asas yang sama.

Menjelang 2040, harga itu mencecah $543 setan di bawah pengurangan awal, berbanding $444 di bawah laluan linear. Oleh itu, tindakan lebih awal meminta perniagaan menanggung kos pelepasan yang lebih tinggi dengan lebih cepat. Tekanan itu juga menggalakkan pelaburan awal dalam peralatan dan proses yang mengeluarkan kurang karbon.

Menjelang 2050, susunannya berubah. Laluan linear memerlukan harga karbon $1,488 setan, lebih tinggi daripada $1,352 di bawah laluan awal. Tindakan beransur-ansur meninggalkan lebih banyak pelarasan untuk tahun-tahun terakhir, apabila had pelepasan yang lebih ketat bertembung dengan penggunaan teknologi yang lebih perlahan.

Harga pengeluar menunjukkan corak serupa. Indeks Harga Pengeluar, yang menjejaki harga yang diterima pengeluar dan bukannya harga yang dibayar secara langsung oleh isi rumah, meningkat 1.3% melebihi asas pada 2030 di bawah kedua-dua laluan. Menjelang 2050, kenaikan itu mencecah 6.5% di bawah pengurangan linear dan 5.1% di bawah pengurangan awal. Inflasi harga pengeluar tahunan purata diunjurkan meningkat sebanyak 0.04 mata peratusan sehingga 2060.

Keluli dan simen berdepan kejutan perindustrian paling berat

Sektor pembuatan menanggung beban jauh lebih besar berbanding ekonomi secara keseluruhan. Sekitar 2050, nilai ditambah sektor pembuatan boleh berada 26% hingga 32% di bawah asas, manakala harga pengeluar dalam sektor itu boleh meningkat 13.4% hingga 16.8%. Nilai ditambah ialah sumbangan sesebuah industri selepas menolak barangan dan perkhidmatan yang dibelinya daripada perniagaan lain.

Keluli menunjukkan hasil pemodelan paling ketara. Kejutan nilai ditambahnya mencecah 151.1% di bawah asas dalam pengurangan linear dan 124.5% di bawah asas dalam pengurangan awal. Angka ini ialah anggaran daripada model input-output, yang menjejaki kos dan pembelian antara industri. Peratusan itu menggambarkan kejutan nilai ditambah yang dikira oleh model, iaitu ukuran berbeza daripada tan keluli yang dihasilkan atau keuntungan syarikat.

Harga pengeluar keluli meningkat 90.7% di bawah laluan linear dan 72.5% di bawah tindakan awal. Kenaikan itu menjadikan kos bahan asas perindustrian sebagai saluran utama yang membawa kesan peralihan kepada perniagaan lain.

Nilai ditambah simen jatuh 71.0% di bawah asas dalam pengurangan linear dan 58.9% di bawah asas dalam pengurangan awal, manakala harga pengeluar simen masing-masing meningkat 60.1% dan 48.7%. Pembuatan bahan kimia berdepan pengurangan nilai ditambah sehingga 42.2% dan kenaikan harga pengeluar sehingga 24.2%.

Pengeluar kereta dan syarikat pembinaan pula berdepan harga keluli, simen dan input lain yang lebih mahal. Nilai ditambah mereka masing-masing boleh jatuh sehingga 39.4% dan 25.0%. Penapisan minyak dan penjanaan kuasa juga berdepan tekanan langsung apabila kos pelepasan meningkat.

Kira-kira 840 trilion won, dengan jadual perbelanjaan berbeza

Jumlah pelaburan bekalan tenaga antara 2026 hingga 2050 ialah 839.4 trilion won di bawah pengurangan awal, berbanding 843.3 trilion won di bawah laluan linear. Perbezaannya ialah 3.9 trilion won, kurang daripada 0.5% daripada jumlah masing-masing. Perbezaan yang lebih penting ialah masa pelaburan itu perlu dibuat.

Purata pelaburan bekalan tenaga tahunan meningkat kepada kira-kira 26 trilion won sekitar 2030, lebih dua kali ganda paras semasa yang dinyatakan dalam kajian. Di bawah tindakan awal, pelaburan tahunan memuncak pada anggaran 45.7 trilion won sepanjang 2031 hingga 2035. Di bawah pengurangan linear, kemuncaknya berlaku pada 2046 hingga 2050, iaitu 43.4 trilion won.

Jumlah itu hanya meliputi bekalan tenaga. Penggantian peralatan perindustrian dan perubahan dalam pengangkutan memerlukan pelaburan tambahan di seluruh ekonomi. Peralihan tenaga merangkumi kuasa boleh baharu dan teknologi seperti penangkapan dan penyimpanan karbon, yang mengumpulkan karbon dioksida dan menyimpannya agar tidak memasuki atmosfera.

Kim Jae-yoon, pengurus dalam pasukan analisis risiko iklim bank itu, berkata pengurangan lebih awal boleh menghasilkan turun naik ekonomi yang lebih kecil, sambil menegaskan andaian pelaburan yang mencabar di sebalik hasil itu. Pelarasan yang diunjurkan lebih lancar bergantung pada pembiayaan, pembinaan dan penggunaan teknologi yang tersedia pada waktunya.

Oleh itu, bank itu tidak membuat kesimpulan bahawa mana-mana laluan lebih unggul. Perbelanjaan lebih awal boleh mengurangkan kejutan sekitar 2050, tetapi menuntut lebih banyak kapasiti pelaburan dalam tempoh terdekat.

Kelewatan teknologi lima tahun meningkatkan kos dengan ketara

Kajian itu mengandaikan teknologi yang diperlukan untuk mengurangkan pelepasan dibangunkan dan digunakan mengikut jadual. Andaian ini amat penting bagi keluli, petrokimia dan simen, yang mana banyak teknologi teras masih dalam pembangunan.

Di bawah laluan linear, kelewatan lima tahun dalam pembangunan teknologi perindustrian meningkatkan unjuran kekurangan KDNK 2050 daripada 10.2% kepada 17.3%. Kerugian tambahan itu ialah 7.1 mata peratusan, menunjukkan betapa besarnya kesan ketersediaan alternatif yang boleh digunakan apabila had pelepasan semakin ketat.

Kilang yang berdepan kos karbon lebih tinggi memerlukan kaedah praktikal untuk mengubah cara pengeluaran barangan. Apabila peralatan atau proses yang sesuai lewat tersedia, perniagaan perlu menanggung kos lebih tinggi untuk tempoh lebih lama sambil tetap mematuhi peraturan yang semakin ketat.

Para penyelidik mengesyorkan agar sokongan fiskal, termasuk sumber daripada Dana Tindak Balas Iklim, disalurkan kepada sektor yang amat sukar mengurangkan pelepasan. Dapatan mereka meletakkan pembangunan dan penggunaan teknologi perindustrian sebagai aspek utama peralihan, setara dengan penetapan harga karbon.

Projek baharu AI dan semikonduktor menambah permintaan

Model itu tidak merangkumi permintaan elektrik tambahan yang dijangka daripada tiga projek mega kerajaan berkaitan semikonduktor, kecerdasan buatan fizikal dan pusat data AI. Projek itu boleh meningkatkan permintaan elektrik pada 2040 sebanyak 253.4 terawatt-jam berbanding unjuran sedia ada sebanyak 654.4 terawatt-jam.

Jumlah permintaan akan meningkat kepada 907.8 terawatt-jam, iaitu kenaikan 38.7%. Terawatt-jam ialah unit untuk mengukur jumlah elektrik yang besar. Dalam peralihan ini, cabaran praktikalnya ialah membekalkan tenaga tambahan itu sambil terus mengurangkan pelepasan.

Permintaan lebih tinggi memerlukan penjanaan tambahan tanpa pelepasan karbon serta infrastruktur berkaitan. Kim berkata kos peralihan tenaga dan kuasa boleh meningkat sepanjang 2030 hingga 2035 akibatnya.

AI juga boleh meningkatkan produktiviti dan kecekapan tenaga dalam jangka panjang, sekali gus berpotensi mengurangkan kos peralihan. Kajian itu tidak memasukkan keperluan elektrik tambahan dan kemungkinan peningkatan kecekapan tersebut dalam anggaran utamanya, menjadikannya ketidakpastian besar dalam perancangan.

Kerosakan iklim dan risiko kewangan melengkapkan gambaran

Penyelidikan risiko iklim Bank of Korea pada November 2024 meneliti bahagian lain dalam pengiraan ekonomi: kerosakan akibat perubahan iklim. Kajian itu menganggarkan bahawa ketiadaan tindakan akan mengurangkan purata pertumbuhan tahunan sebanyak 0.30 mata peratusan antara 2024 hingga 2100, berbanding 0.14 mata peratusan jika tindak balas aktif mengehadkan kenaikan suhu global kepada 1.5 darjah.

Dalam kajian terdahulu itu, KDNK pada 2100 diunjurkan berada 21.0% di bawah asas tanpa tindakan dan 10.2% di bawah asas dengan tindak balas aktif. Angka 10.2% dalam kajian itu merujuk kepada tahun dan senario yang berbeza daripada anggaran peralihan 2050 dalam kajian terbaharu.

Penyelidikan terbaharu itu turut memetik anggaran terdahulu yang meletakkan manfaat pertumbuhan daripada pengurangan kerosakan iklim pada kira-kira 0.3 mata peratusan setahun. Anggaran tersebut menggunakan andaian dan tempoh yang berbeza, maka pengiraan gabungan memerlukan penyelarasan model dan skop liputannya.

Bagi pembuat dasar, cabaran segera ialah menguruskan kegiatan ekonomi yang lebih lemah seiring peningkatan kos pengeluaran. Bank itu menggesa pemantauan terhadap ketegangan antara kestabilan harga dengan kestabilan ekonomi serta pengukuhan pengurusan risiko sektor kewangan. Perniagaan yang berdepan kos penggantian peralatan tinggi dan margin keuntungan lebih kecil juga boleh meningkatkan risiko kepada pemberi pinjaman mereka.

Oleh itu, pilihan Korea Selatan melibatkan lebih daripada menetapkan tarikh akhir pelepasan. Masa pelaburan perindustrian, kesiapsiagaan teknologi baharu dan bekalan elektrik lebih bersih akan menentukan cara kos itu memberi kesan kepada kilang, firma pembinaan dan ekonomi lebih luas.

Perkara Utama

• KDNK 2050 diunjurkan berada 10.2% di bawah asas di bawah pengurangan pelepasan beransur-ansur dan 8.2% di bawah asas di bawah pengurangan lebih awal.
• Kedua-dua laluan mencapai pengurangan pelepasan 40% menjelang 2030 dan sifar bersih menjelang 2050.
• Jumlah pelaburan bekalan tenaga sehingga 2050 kira-kira 840 trilion won, dengan perbelanjaan lebih tertumpu pada peringkat awal di bawah pengurangan lebih pantas.
• Keluli, simen, bahan kimia dan penjanaan kuasa berdepan tekanan langsung yang kuat, dengan kos turut merebak kepada sektor automotif dan pembinaan.
• Kelewatan lima tahun dalam pembangunan teknologi perindustrian meningkatkan unjuran kekurangan KDNK 2050 bagi laluan linear kepada 17.3%.
• Permintaan elektrik tambahan daripada projek utama semikonduktor dan AI tidak termasuk dalam anggaran utama.
• Kajian itu menganggarkan kos peralihan, manakala pengurangan kerosakan iklim diteliti dalam penyelidikan lain.