Mahkamah Agung India Pertahankan Hak Kanak-kanak Mengakses Internet, Arah Sistem Nasional untuk Memadam Bahan Penderaan

Kebebasan internet dan perlindungan kanak-kanak mesti bergerak seiring

Mahkamah Agung India mengiktiraf hak kanak-kanak untuk mengakses dan menggunakan internet, sambil mengarahkan penubuhan sistem nasional bagi mengesan dan memadam bahan eksploitasi dan penderaan seksual kanak-kanak. Perintah bertarikh 15 Oktober 2026 itu menggabungkan perlindungan perlembagaan untuk pengguna muda dengan tarikh akhir pelaporan, alat pengesanan bersama dan tanggungjawab lebih tegas bagi platform dalam talian.

Perintah setebal 136 halaman dalam kes Just Rights for Children Alliance & Anr. v. S. Harish & Ors. mengarahkan kerajaan pusat mewujudkan Pangkalan Data Senarai Hash dan URL Kebangsaan. Bahan penderaan yang disahkan akan dikenal pasti merentas platform menggunakan pengecam digital dan alamat internet, dengan pengesahan akhir oleh sekurang-kurangnya tiga penganalisis manusia terlatih sebelum sesuatu entri ditambah.

Hakim J.B. Pardiwala dan K. Vinod Chandran menolak sekatan menyeluruh terhadap akses internet kanak-kanak. Mereka menyokong perlindungan seperti pengawasan ibu bapa, akaun peribadi dan had terhadap mesej daripada orang dewasa yang tidak dikenali, sambil meletakkan tanggungjawab terhadap bahan penderaan pada pihak yang menghasilkan dan menyebarkannya serta platform yang gagal mengambil tindakan.

Panel hakim menjelaskan pendirian mereka tentang hak dan perlindungan kanak-kanak:

Keselamatan dan kebebasan anak-anak kita tidak bercanggah antara satu sama lain. Anak-anak kita berhak menikmati kedua-duanya.

Keputusan itu dibuat susulan permohonan yang mendakwa terdapat kegagalan serius dalam kalangan perantara dalam talian untuk menangani bahan eksploitasi dan penderaan seksual kanak-kanak, yang dikenali sebagai CSEAM. Perantara ialah perkhidmatan yang mengehos atau menghantar maklumat yang dibekalkan pengguna, termasuk platform media sosial. Kerajaan mesti mengemukakan afidavit yang menjelaskan kemajuannya sebelum pendengaran seterusnya pada 10 Disember 2026.

Apakah hak perlembagaan yang diiktiraf mahkamah?

Mahkamah Agung berasaskan hak akses internet pada Perkara 21 Perlembagaan India, yang melindungi kehidupan dan kebebasan diri, dibaca bersama Perkara 19(1)(a), yang melindungi kebebasan bersuara dan berekspresi. Panel hakim menyatakan bahawa kanak-kanak menikmati hak ini tanpa mengira usia.

Kebebasan berekspresi merangkumi penerimaan maklumat dan idea serta perkongsiannya. Bagi kanak-kanak, ini boleh bermaksud mendapatkan bahan pembelajaran, mengetahui tentang kesihatan atau berkomunikasi dengan orang yang memahami keadaan mereka.

Mahkamah menyentuh keadaan kanak-kanak di kawasan terpencil, yang mungkin hanya mempunyai internet sebagai sumber pembelajaran dan maklumat. Mahkamah turut mengiktiraf kepentingannya bagi kanak-kanak berkeperluan khas yang menjalin persahabatan dalam talian dengan mereka yang senasib.

Dua penghakiman terdahulu membentuk asas hujah tersebut. Dalam Anuradha Bhasin v. Union of India, yang diputuskan pada 10 Januari 2020, mahkamah melindungi kebebasan bersuara dan kegiatan perniagaan yang dijalankan melalui internet, tetapi tidak memutuskan sama ada akses internet itu sendiri merupakan hak asasi. Dalam Pragya Prasun & Ors. v. Union of India pada April 2025, mahkamah mengiktiraf akses digital sebagai sebahagian daripada hak untuk hidup di bawah Perkara 21.

Perintah Oktober itu secara jelas menerapkan perlindungan perlembagaan tersebut kepada kanak-kanak. Pendekatan praktikalnya adalah untuk mengekalkan akses mereka sambil mewajibkan kerajaan dan platform menjadikan perkhidmatan yang digunakan lebih selamat.

Mengapa panel hakim menolak sekatan menyeluruh?

Hakim memberi amaran bahawa kanak-kanak mungkin tetap melayari internet walaupun undang-undang melarang mereka berbuat demikian. Ada yang mungkin beralih ke laman web yang kurang dikawal selia atau menyembunyikan aktiviti mereka daripada ibu bapa, sekali gus menyukarkan pengesanan pertemuan berbahaya.

Kanak-kanak yang berdepan ancaman, manipulasi atau eksploitasi seksual juga mungkin takut dihukum kerana melanggar had umur. Mahkamah berkata ketakutan itu boleh menghalang mereka daripada memberitahu ibu bapa, penjaga atau orang dewasa lain yang dipercayai.

Panel hakim menyifatkan sekatan menyeluruh sebagai "langkah yang belum terbukti keberkesanannya dan terbukti tidak seimbang" serta berkata tiada bidang kuasa yang meyakinkan mahkamah bahawa langkah sedemikian menjadikan kanak-kanak lebih selamat. Sebaliknya, tumpuan diberikan kepada pemadaman bahan berbahaya dan kewajipan pihak yang bertanggungjawab.

Pengesahan umur juga menimbulkan kebimbangan privasi. Mahkamah memberi amaran bahawa usaha menentukan umur setiap pengguna mungkin memerlukan pengumpulan berterusan dan pemantauan maklumat peribadi sensitif, sekali gus mendedahkan pengguna kepada pengawasan dan penyalahgunaan data mereka.

Alternatif yang dicadangkan merangkumi keizinan, bimbingan dan pengawasan ibu bapa, serta mod khas kanak-kanak bagi akaun media sosial. Akaun kanak-kanak boleh ditetapkan sebagai peribadi secara lalai, menyekat hubungan daripada orang dewasa yang tidak dikenali dan menapis iklan serta kandungan.

Bagi kanak-kanak di bawah usia remaja, panel hakim membayangkan kaedah munasabah dan seimbang untuk mengesahkan keizinan ibu bapa. Kerajaan pusat akan menentukan aturan terperinci. Sekatan bersasar terhadap perkhidmatan yang sememangnya berbahaya, termasuk laman web kandungan dewasa, masih dibolehkan menurut pendekatan mahkamah.

Mengapa mahkamah kembali meneliti kegagalan platform

Permohonan itu menyusuli penghakiman Mahkamah Agung pada 23 September 2024 berhubung bahan penderaan seksual kanak-kanak dan tanggungjawab perantara. Penghakiman tersebut mewajibkan platform melaporkan bahan sedemikian kepada Unit Polis Khas Juvenil atau polis tempatan di bawah Akta Perlindungan Kanak-kanak daripada Kesalahan Seksual, yang dikenali sebagai POCSO.

Platform yang gagal memenuhi kewajipan pelaporan itu berisiko kehilangan perlindungan di bawah Seksyen 79 Akta Teknologi Maklumat. Perlindungan ini, yang lazim disebut perlindungan pelabuhan selamat, mengehadkan tanggungjawab undang-undang perantara terhadap bahan yang disiarkan pengguna apabila syarat undang-undang dipenuhi.

Prosiding terbaharu meneliti dakwaan bahawa iklan berbayar mengarahkan pengguna kepada bahan penderaan melalui laman web luar dan pautan lencongan. Angka yang dikemukakan kepada mahkamah menyebut 84 iklan yang disiarkan di India. Daripada 55 iklan yang dilaporkan melalui sistem aduan sebuah platform, 43 dinilai tidak melanggar piawaian pengiklanannya.

Ini bermakna kira-kira 78% daripada iklan yang dilaporkan diterima di bawah piawaian tersebut. Angka itu mendedahkan jurang antara keputusan pengiklanan platform dengan tanggungjawabnya untuk menangani bahan yang memudahkan eksploitasi kanak-kanak.

Campur tangan mahkamah berkembang melalui beberapa peringkat:

• 23 September 2024: Mahkamah Agung mengeluarkan penghakiman terdahulu tentang bahan penderaan dan kewajipan pelaporan.
• 14 Ogos 2026: Mahkamah merekodkan kebimbangan tentang kegagalan serius perantara mematuhi kewajipan.
• 15 Oktober 2026: Panel hakim mengeluarkan kerangka baharu untuk pengesanan, pelaporan, pemadaman dan perlindungan kanak-kanak.
• 10 Disember 2026: Mahkamah dijadualkan meneliti kemajuan pelaksanaan.

Lebih dua tahun selepas penghakiman terdahulu, panel hakim berkata "tiada kemajuan yang boleh dianggap sebagai kemajuan". Tindak balasnya melangkaui pemadaman bahan satu demi satu, dengan menangani cara platform berkongsi maklumat dan mengurus aduan.

Bagaimana pangkalan data nasional itu berfungsi

Pangkalan Data Senarai Hash dan URL Kebangsaan bertujuan menangani kelemahan asas: pemadaman bahan penderaan daripada satu perkhidmatan tidak secara automatik memaklumkan perkhidmatan lain yang memuatkan kandungan sama.

Hash ialah pengecam digital yang dijana daripada sesuatu fail. Platform boleh membandingkan pengecam untuk mengenal pasti bahan yang sudah dikenal pasti sebagai bahan penderaan. Penghashan persepsi membantu mengenal pasti imej atau video serupa walaupun seseorang telah mengubah saiz atau formatnya. URL ialah alamat internet yang membolehkan sistem mengenal pasti pautan kepada bahan yang dihoskan di tempat lain.

Mahkamah mengarahkan agar pangkalan data itu hanya menyimpan hash dan URL, bukan bahan penderaan itu sendiri. Entri mesti melalui beberapa peringkat pengesahan, dengan penilaian bebas akhir oleh sekurang-kurangnya tiga penganalisis manusia terlatih. Penyerahan mesti dibuat melalui saluran yang disulitkan.

Pangkalan data itu boleh dibangunkan dalam Portal Sahyog kerajaan atau diwujudkan secara berasingan. Sahyog kini membantu menyalurkan aduan dan notis pemadaman; sistem yang dicadangkan akan menambah senarai rujukan bersama untuk mengesan bahan penderaan yang disahkan merentas perkhidmatan.

Laporan penganalisis yang ditandatangani, jejak audit dan audit bebas bertujuan memastikan keputusan dapat dijejaki. Kerangka itu juga mewajibkan adanya cara untuk mencabar padanan yang salah atau alamat yang tersalah tanda, serta memadam entri yang tersilap dengan segera. Penggunaannya terhad kepada pengesanan dan pemadaman CSEAM.

Panel hakim turut mengenal pasti batasan dalam Peraturan 4(4) Peraturan Teknologi Maklumat: peruntukannya tertumpu pada bahan yang pernah dipadam daripada sistem perantara yang sama. Kerajaan diminta menggubal garis panduan untuk pemadanan hash persepsi dan penyenaraian URL, menyemaknya secara berkala serta meminda peraturan jika perlu.

Dua jam untuk pelaporan, pemadaman segera bagi padanan yang diketahui

Kerangka itu membezakan bahan yang baru dikenal pasti daripada bahan yang sudah disahkan dalam pangkalan data bersama. Setiap kategori mempunyai proses yang berbeza.

Bagi bahan yang asal usulnya tidak diketahui, sama ada dikesan melalui alat platform atau aduan, perantara mesti menjalankan pengesahan dan pemeriksaan yang diwajibkan. Perantara mesti melaporkannya kepada pihak berkuasa polis berkaitan dan badan yang mengurus pangkalan data dalam tempoh dua jam selepas bahan dipadam atau aduan diselesaikan.

Bahan yang diketahui asal usulnya telah dikenal pasti melalui entri pangkalan data. Platform yang menemui padanan mesti segera menyekat dan memadamnya tanpa menunggu proses pengesahan tersendiri. Pemadaman ini mesti disertakan dalam laporan mingguan terkumpul kepada pihak berkuasa pangkalan data.

Notis pemadaman mesti menerangkan asas tindakan supaya individu yang terjejas tahu sama ada keputusan itu boleh dicabar kepada perantara atau pihak berkuasa pangkalan data. Aduan memulakan penilaian; sesuatu bahan hanya boleh dimasukkan ke dalam pangkalan data selepas melalui proses pengesahan yang ditetapkan mahkamah.

Gabungan langkah ini bertujuan mempercepat pemadaman padanan yang disahkan sambil memastikan semakan manusia dilakukan apabila bahan mula-mula dimasukkan ke dalam sistem bersama. Dengan itu, platform akan menggunakan senarai bersama yang telah disahkan, dan bukan berulang kali memulakan proses dari awal.

Aduan mesti lebih mudah dibuat dan dijejaki

Perkhidmatan dalam talian mesti menyediakan kategori pelaporan CSEAM yang berasingan dan dinamakan dengan jelas, yang boleh dicapai pengguna dalam dua langkah. Pelaporan mesti mengekalkan kerahsiaan identiti dan tidak mewajibkan pemberian butiran peribadi.

Setiap laporan mesti diakui penerimaannya dalam tempoh 24 jam dan diberikan nombor rujukan. Platform juga perlu mempunyai pegawai pengendalian aduan khusus yang terlatih, dan aduan CSEAM tidak boleh ditutup tanpa semakan pegawai sedemikian.

Mahkamah menggesa penggunaan format pelaporan seragam yang boleh dibaca mesin. Dalam amalan, platform perlu menghantar maklumat dalam struktur yang konsisten supaya sistem komputer kerajaan dan polis dapat memprosesnya, bukannya menggunakan dokumen yang tidak serasi dan perlu disusun secara manual berulang kali.

Kanak-kanak dan pengadu lain akan mendapat saluran yang lebih jelas untuk melaporkan penderaan dan menjejaki aduan. Polis dan pihak berkuasa pangkalan data akan menerima maklumat yang lebih seragam, manakala kakitangan terlatih bertanggungjawab menyemak cara platform mengendalikan aduan.

Pengiklanan, langganan dan penalti kewangan

Mahkamah Agung menyatakan bahawa CSEAM di bawah Akta Teknologi Maklumat dan peraturannya merangkumi lebih daripada gambaran visual. Bagi tujuan tanggungjawab kawal selia ini, ia termasuk bahan elektronik yang boleh membolehkan atau membantu eksploitasi kanak-kanak.

Iklan yang mengarahkan pengguna kepada bahan penderaan, atau mempromosikan alat untuk memanipulasi imej menjadi kandungan penderaan, termasuk dalam kerangka tersebut. Mahkamah merujuk Seksyen 67B(d) Akta Teknologi Maklumat dan Peraturan 3(1)(b), yang meletakkan promosi sedemikian dalam lingkungan tanggungjawab undang-undang platform.

Akses berbayar dan langganan turut diteliti. Panel hakim mengarahkan perantara mencegah bahan penderaan dan bahan terlarang daripada ditawarkan atau diedarkan melalui akses berbayar, termasuk secara tidak langsung. Hasil daripada kandungan sedemikian hendaklah dirampas dan diserahkan.

Kerajaan pusat diminta mempertimbangkan penalti kewangan yang setimpal berdasarkan keseriusan, tempoh dan pengulangan pelanggaran, serta saiz dan perolehan perantara. Panel hakim berpandangan bahawa kemungkinan kehilangan perlindungan Seksyen 79 terlalu jauh dan drastik untuk mencegah kegagalan rutin dengan berkesan.

Cadangan kewangan itu mengaitkan penguatkuasaan dengan kegiatan perniagaan yang mengelilingi penderaan. Iklan boleh mengarahkan pengguna kepadanya, langganan boleh menjana pendapatan daripadanya, dan kegagalan berulang untuk memadamnya boleh menyebabkan saluran tersebut terus beroperasi.

Sekolah, sokongan untuk mangsa dan pendengaran seterusnya

Mahkamah mengarahkan agar keselamatan digital dan pendidikan seks yang sesuai dengan usia kanak-kanak dimasukkan dalam kurikulum teras Majlis Kebangsaan bagi Penyelidikan dan Latihan Pendidikan serta Majlis Negeri bagi Penyelidikan dan Latihan Pendidikan.

Pelajaran harus membantu kanak-kanak mengenali sentuhan yang selamat dan tidak selamat, memahami persetujuan dan rasa hormat, melindungi maklumat peribadi serta mengenal pasti pemerasan seksual. Kesedaran harus bermula di sekolah rendah, dengan kanak-kanak belajar kepada siapa mereka boleh mendapatkan bantuan apabila sesuatu berlaku.

Panel hakim turut menyentuh kaunseling dan bantuan psikologi untuk mangsa. Kerangka itu menggabungkan pemadaman bahan penderaan dengan sokongan kepada kanak-kanak yang mengalami kemudaratan serta pendidikan yang membantu orang lain mengenali bahaya lebih awal.

Satu kes berasingan yang mencadangkan had umur media sosial masih dibicarakan di Mahkamah Agung. Pada 16 Oktober, Ketua Hakim Negara Surya Kant dan Hakim Joymalya Bagchi meminta maklum balas kerajaan berhubung petisyen oleh Sekolah Antarabangsa Emerald Heights di Indore dan pengarahnya.

Petisyen itu mencadangkan model berperingkat: tiada akaun media sosial bagi mereka yang berumur bawah 13 tahun, keizinan dan pengawasan ibu bapa bagi mereka yang berumur 13 hingga 16 tahun, serta perlindungan tambahan bagi mereka yang berumur 16 hingga 18 tahun. Petisyen mengenai had umur itu disenaraikan untuk 7 Disember 2026, dengan sekatan yang dicadangkan menunggu pertimbangan.

Pendengaran Disember itu melibatkan prosiding yang berbeza. Petisyen sekolah memohon peraturan bagi akaun kanak-kanak; pendengaran pada 10 Disember dalam kes bahan penderaan akan meneliti pelaksanaan kerangka pengesanan dan perlindungan. Bersama-sama, kedua-dua prosiding itu membawa keputusan khusus tentang reka bentuk platform, privasi dan penguatkuasaan ke hadapan kerajaan dan mahkamah.

Perkara Utama

• Mahkamah Agung mengiktiraf akses dan penggunaan internet sebagai hak asasi yang dinikmati kanak-kanak tanpa mengira usia.
• Perintah 15 Oktober 2026 menolak sekatan menyeluruh sambil menyokong pengawasan ibu bapa dan perlindungan yang sesuai dengan usia kanak-kanak.
• Pangkalan data nasional mesti mengandungi hash dan URL yang disahkan, dengan penilaian akhir oleh sekurang-kurangnya tiga penganalisis manusia terlatih.
• Padanan pangkalan data yang disahkan mesti dipadam serta-merta; laporan tertentu yang melibatkan bahan yang baru dikenal pasti tertakluk pada had masa dua jam.
• Platform mesti mengakui penerimaan aduan CSEAM dalam tempoh 24 jam dan menyediakan pegawai pengendalian aduan terlatih.
• Mahkamah menangani akses berbayar kepada bahan penderaan, kemungkinan penalti kewangan, pendidikan di sekolah dan sokongan untuk mangsa.
• Kerajaan pusat mesti melaporkan kemajuan pelaksanaan sebelum pendengaran pada 10 Disember 2026.