Pada usia 74 tahun, guru Vietnam jadikan meja dapur papan matematik yang ditonton jutaan orang

Seorang guru kampung kembali ke bilik darjah

Bùi Thị Mỹ, bekas guru berusia 74 tahun daripada masyarakat etnik Mường di Vietnam, memberikan kelas matematik percuma dari dapur di kampung Xuân Tiến, komune Xuân Du, wilayah Thanh Hóa. Papannya ialah permukaan meja kayu yang ditegakkan. Anak bongsunya merakam beliau menggunakan telefon. Beberapa video mendapat ratusan ribu tontonan, dan satu daripadanya melepasi 3 juta tontonan.

Setiap kelas berlangsung selama 45 minit penuh, seperti satu waktu persekolahan. Mỹ menulis dengan kapur, menerangkan setiap langkah dan membayangkan murid duduk di sebalik telefon. Lebih tiga dekad selepas meninggalkan tugas mengajar secara rasmi pada 1990 kerana keluarganya menghadapi kesempitan kewangan, beliau menemui cara lain untuk berdiri di hadapan kelas.

Anaknya, Bùi Văn Dũng, yang lahir pada 1995, memuat naik rakaman itu ke akaun Facebook bernama "Bùi Mỹ". Projek itu bermula sebagai cara untuk menyimpan pelajaran ibunya dan berkongsi dengan kenalan mereka. Hampir dua bulan selepas rakaman dimulakan, jumlah penonton sudah jauh melepasi lingkungan kampung mereka.

Mỹ sendiri tidak menggunakan media sosial. Beliau menggunakan telefon untuk membuat dan menerima panggilan, manakala Dũng menguruskan rakaman dan muat naik. Sebab beliau kembali mengajar lebih mudah daripada yang digambarkan oleh jumlah tontonan: beliau merindui tugas itu, kanak-kanak dan rentak biasa menerangkan sesuatu masalah sehingga difahami.

Telefon di atas kotak plastik

Peralatan rakaman Dũng terdiri daripada sebuah telefon yang disandarkan pada kotak plastik. Dia menegakkan permukaan meja lama di sudut dapur supaya ibunya boleh menulis di situ. Sebuah pembesar suara kecil diletakkan berdekatan, sementara kayu api turut memenuhi ruang yang dijadikan bilik darjah sementara itu.

Mỹ, ketika menjelaskan bagaimana dapur itu dijadikan ruang mengajar, menceritakan penyelesaian anaknya:

Di rumah tiada papan hitam, jadi anak saya menegakkan permukaan meja kayu dan meletakkannya di sudut dapur supaya saya boleh menulis dengan kapur dan mengajar.

Mỹ biasanya memulakan kelas sekitar 8 pagi, bergantung pada kesihatan dan tanggungjawab rumah tangganya. Ada kalanya beliau mengajar tanpa kasut. Tiada deretan meja atau murid yang menunggu untuk mengangkat tangan, tetapi beliau mengikuti rutin bilik darjah yang diingatinya.

Pada mulanya, Dũng merakam pelajaran itu untuk suka-suka dan sebagai kenangan. Hanya sekumpulan kecil yang menontonnya. Apabila rakaman itu tersebar, kegiatan keluarga yang bersifat peribadi bertukar menjadi kepulangan terbuka Mỹ kepada dunia pengajaran; beliau menyumbangkan ilmu, manakala anaknya mengendalikan teknologi.

Apa yang diajar, langkah demi langkah

Pelajaran Mỹ merangkumi penambahan dan penolakan pecahan, penolakan perpuluhan, penyelesaian persamaan linear dengan satu anu serta identiti algebra yang biasa. Persamaan linear dengan satu anu ialah soalan yang memerlukan murid mencari nilai nombor yang hilang. Identiti algebra pula ialah peraturan yang menunjukkan dua ungkapan mempunyai nilai yang sama.

Satu rakaman yang mendapat banyak tontonan membincangkan penambahan pecahan dengan mencari penyebut sepunya, iaitu topik yang diajar dalam Darjah 6. Penyebut ialah nombor di bawah garis pecahan. Menyamakan penyebut membolehkan murid menambah kuantiti yang dinyatakan dalam bahagian bersaiz sama.

Mỹ menulis langkah demi langkah sebelum menyelesaikan penambahan itu. Urutan pengajarannya biasanya bermula dengan contoh, mengulang semula pengetahuan terdahulu dan kemudian beralih kepada bahan baharu. Pelajaran berkembang melalui jalan kerja yang ditunjukkan, bukannya terus melompat kepada jawapan.

Mỹ, ketika menjelaskan mengapa beliau memperuntukkan masa satu waktu persekolahan penuh bagi setiap pelajaran, menerangkan pendekatannya dengan ringkas:

Jika dibuat sambil lewa, murid tidak akan memahami pelajaran.

Pengajarannya turut bergantung pada ingatan. Beliau berkata ilmu itu kekal dalam ingatannya dengan begitu kuat sehingga apabila berdiri di hadapan papan, semuanya kembali tanpa perlu menyediakan rancangan pengajaran bertulis. Bagi penonton, tarikannya merangkumi penerangan matematik serta pemandangan seorang guru yang sabar menulis sambil bercakap.

Penonton yang semakin ramai mencetuskan kebimbangan

Mỹ dan Dũng terkejut dengan perhatian yang diterima. Video yang bermula dengan beberapa penonton yang mereka kenali mendapat ratusan ribu tontonan, dan satu daripadanya melepasi 3 juta. Jumlah penonton yang semakin ramai turut membuat mereka bimbang tentang kesesuaian pelajaran yang dipelajari berdekad-dekad lalu dengan sistem persekolahan hari ini.

Dũng, yang merakam dan menerbitkan video itu, menjelaskan kebimbangan mereka tentang perubahan kurikulum:

Saya dan ibu sama-sama risau. Pendidikan sudah berubah sekarang, dan kami tidak tahu sama ada pelajaran ibu masih sesuai dan tepat untuk kurikulum semasa.

Mỹ turut memberitahu penonton bahawa beliau sedang mengulang kaji ilmu yang dipelajari dan diajarnya dahulu. Tujuannya adalah untuk mengingati kembali kehidupan kerjanya dan menikmati pengalaman mengajar sekali lagi. Keluarga itu belum menetapkan jadual tetap bagi rakaman akan datang; sesi bergantung pada kesihatan Mỹ dan kerja-kerja di rumah.

Bùi Thị Tuyết, ketua kampung Xuân Tiến dan salah seorang bekas murid Mỹ, berkata kanak-kanak masih mendapati penerangannya membantu walaupun pendekatannya berbeza daripada pelajaran mereka sekarang. Penilaiannya berdasarkan pengalaman bertahun-tahun menyaksikan kanak-kanak kampung mendapatkan bantuan bekas guru mereka, jauh sebelum video itu menarik perhatian ramai.

Dari latihan perguruan ke bilik darjah

Mỹ dilahirkan pada 1952. Bapanya meninggal dunia ketika beliau masih kecil, dan ibunya membesarkan beliau serta menanggung persekolahannya. Selepas menamatkan Darjah 7, beliau memasuki sekolah latihan perguruan Ngọc Lặc 7+3 pada 1972, dengan pengkhususan dalam matematik dan fizik.

Nama program itu menggambarkan strukturnya: pelajar yang menamatkan Darjah 7 mengikuti lagi tiga tahun pengajian mata pelajaran dan latihan mengajar. Mỹ menamatkan pengajian pada 1975 dan ditempatkan di sekolah menengah rendah Cát Vân di bekas daerah Như Xuân. Beliau kemudian berpindah ke sekolah menengah rendah di Xuân Du.

Mỹ menyifatkan kerjaya mengajarnya di bilik darjah sebagai berlangsung selama 15 tahun, selaras dengan tempoh dari tamat pengajian pada 1975 hingga meninggalkan tugas pada 1990. Tempoh perkhidmatannya di Xuân Du turut disebut sebagai 18 tahun, menyebabkan tempoh tepat penempatannya itu tidak dapat dipastikan.

Peringkat utama perjalanan hidupnya ialah:

• 1952: Mỹ dilahirkan dan kemudian dibesarkan oleh ibunya selepas kematian bapanya.
• 1972: Beliau memasuki latihan perguruan di Ngọc Lặc selepas menamatkan Darjah 7.
• 1975: Beliau menamatkan pengajian dalam bidang matematik dan fizik, lalu mula mengajar di Như Xuân.
• 1990: Beliau meninggalkan tugas mengajar secara rasmi dan menerima bayaran pemberhentian sekali gus kerana kesusahan keluarga.
• Lebih tiga dekad kemudian: Beliau dan Dũng mula merakam pelajaran di rumah; projek itu berjalan hampir dua bulan apabila mendapat perhatian meluas.

Sebab beliau terpaksa berhenti mengajar

Gaji bulanan Mỹ sebagai guru ketika Vietnam melaksanakan sistem catuan dan subsidi negara ialah 45 đồng. Beliau terpaksa berjalan kaki ke pekan Yên Cát untuk mengambil beras dan kupon catuan yang digunakan bagi mendapatkan keperluan asas.

Suaminya, seorang bekas anggota tentera, kerap jatuh sakit. Keluarga itu dikatakan mempunyai tujuh orang anak, sedangkan Mỹ mengingati bahawa beliau mempunyai lima orang anak ketika meninggalkan tugas mengajar pada 1990. Menyara dan menjaga keluarga memerlukan usaha tambahan di luar tugas sekolahnya.

Mỹ kadangkala membawa pisau apabila pergi ke sekolah supaya beliau boleh mencari kayu api di hutan selepas mengajar. Di rumah, beliau mengikat kayu, memasak dan menyediakan rancangan pengajaran, ada kalanya berjaga sehingga 10 malam atau tengah malam. Beliau membawa kayu ke pasar untuk ditukar dengan beras, ubi keledek dan jagung.

Menjelang 1990, keperluan isi rumah terlalu sukar ditampung dengan gajinya. Beliau memohon untuk berhenti dan menerima faedah pemberhentian dalam satu bayaran supaya dapat menumpukan perhatian pada usaha mencari nafkah.

Mỹ, ketika mengenang perkara yang dirinduinya selepas berhenti, menggambarkan kehilangan itu melalui suara murid-muridnya:

Saya merindui murid-murid, hari-hari berdiri di hadapan kelas dan saat mereka bertanya kepada saya.

Beliau kadangkala bermimpi kembali ke sekolah untuk mengajar. Setiap tahun, beliau menantikan 20 November, Hari Guru Vietnam, sebagai peluang untuk mengunjungi bekas rakan sekerja. Beliau juga terus terlibat dalam persatuan bekas guru.

Kanak-kanak kampung tidak pernah berhenti datang

Tuyết berkata Mỹ pernah dikenali sebagai guru matematik yang disegani di kampung. Selepas meninggalkan jawatan di sekolah, beliau terus membantu kanak-kanak kampung tanpa mengenakan bayaran. Murid-murid membawa soalan ke rumahnya, mengekalkan hubungan kecil tetapi berterusan antara bekas guru itu dengan bilik darjah.

Tuyết mengenang bahawa ada kalanya kanak-kanak tiba sejurus selepas Mỹ pulang daripada menangkap ketam. Sebelum sempat menukar pakaian, beliau akan mula menerangkan kerja sekolah mereka. Mengajar disesuaikan dengan kerja-kerja yang perlu dilakukan untuk meneruskan kehidupan keluarga.

Tuyết, sebagai ketua kampung, menjelaskan sebab kanak-kanak masih mencari Mỹ untuk mendapatkan bantuan:

Ada soalan yang tidak difahami oleh kanak-kanak, jadi mereka bergegas datang bertanya kepadanya. Walaupun cara mengajarnya agak berbeza daripada sekarang, ramai kanak-kanak masih mudah memahaminya.

Bagi Tuyết, rakaman itu turut mengembalikan kenangan zaman persekolahannya. Suara dan cara Mỹ berdiri di hadapan papan begitu dikenali. Guru yang kini ditonton ramai dalam talian itu ialah orang yang sama, yang sudah bertahun-tahun menjadi tempat keluarga di kampung mendapatkan bantuan.

Pengiktirafan di sebalik kesusahan yang berterusan

Keluarga Mỹ masih menghadapi kesulitan kewangan yang serius. Menurut Tuyết, keluarga itu beralih daripada kategori hampir miskin pada tahun sebelumnya kepada kategori isi rumah miskin dalam penilaian semasa. Mỹ juga menjaga seorang cucu kecil yang bapanya meninggal dunia akibat penyakit dan ibunya telah pergi.

Ketua kampung itu berkata Mỹ terus mengajar kanak-kanak tanpa bayaran meskipun berdepan kesusahan tersebut. Pelajaran dalam taliannya melanjutkan amalan berkongsi ilmu secara percuma, walaupun rakaman itu pada mulanya dibuat terutamanya supaya beliau dapat menikmati kerjayanya semula.

Kepulangan Mỹ mengubah jangkauan pengajarannya lebih daripada kaedah asasnya. Permukaan meja menggantikan papan sekolah, telefon menggantikan murid di hadapannya dan Dũng menyampaikan pelajaran itu kepada penonton. Beliau masih memulakan kelas dengan contoh, menulis langkah-langkah penyelesaian dan memberi masa kepada murid untuk mengikutinya.

Bagi bekas murid, video itu mengembalikan seorang guru yang dikenali ke hadapan mata mereka. Bagi Mỹ, ganjaran yang disebutnya ialah peluang untuk mengajar. Kerjaya yang terhenti kerana keperluan menyara keluarga kini diteruskan dari rumah yang sama, tempat tanggungjawab itu masih perlu dipikul.

Perkara Utama

• Bùi Thị Mỹ, 74, memberikan kelas matematik percuma dari dapurnya di Thanh Hóa, dengan menggunakan permukaan meja kayu yang ditegakkan sebagai papan tulis.
• Anak bongsunya, Bùi Văn Dũng, merakam dan memuat naik pelajaran itu ke Facebook. Satu video melepasi 3 juta tontonan.
• Pelajaran berlangsung kira-kira 45 minit dan merangkumi pecahan, perpuluhan, persamaan serta identiti algebra.
• Mỹ meninggalkan tugas mengajar secara rasmi pada 1990 kerana kesusahan keluarga, tetapi terus membantu kanak-kanak kampung tanpa bayaran.
• Beliau dan anaknya mengingatkan bahawa pengajarannya berdasarkan latihan yang diterimanya berdekad-dekad lalu, sedangkan kurikulum sekolah telah berubah.
• Ketua kampung Bùi Thị Tuyết berkata keluarga Mỹ masih miskin dan beliau menjaga seorang cucu kecil.