Lonjakan Digital India Bergantung pada Titik Sempit Kabel Dasar Laut yang Berisiko

Jajaran sepanjang enam kilometer menyalurkan sebahagian besar trafik data India ke arah barat

Ekonomi digital India yang berkembang pesat bergantung pada infrastruktur yang mengejutkan kerana begitu tertumpu. Di sekitar Versova, kawasan kejiranan padat penduduk di pesisir Laut Arab, Mumbai, sekurang-kurangnya 13 daripada 18 kabel dasar laut antara benua negara itu tiba di pesisir dalam lingkungan kira-kira enam kilometer antara satu sama lain.

Secara keseluruhan, kabel-kabel ini membawa sehingga 95% lebar jalur antarabangsa India ke Eropah, Afrika dan Asia Barat. Tumpuan ini menjadikan satu zon pesisir sebagai pintu masuk utama bagi perbankan, pengkomputeran awan, komunikasi kerajaan, perkhidmatan dalam talian dan perniagaan antarabangsa.

Kabel dasar laut ialah himpunan gentian optik yang dipasang merentasi dasar laut. Kabel ini menghantar maklumat dalam bentuk denyutan cahaya dan membawa kira-kira 99% trafik komunikasi global. Walaupun satelit mendapat banyak perhatian umum, kabel ialah lebuh raya tersembunyi yang menjadikan penggunaan internet berkapasiti tinggi mampu milik dan pantas.

Anwesha Sen dari Takshashila Institution berkata, penumpuan ini menyebabkan India terdedah kepada satu titik kegagalan geografi.

Rangkaian ini menghadapi kerentanan kritikal akibat penumpuan geografi yang ketara. Jika beberapa kabel itu terputus serentak, sama ada secara tidak sengaja atau sengaja, sebahagian besar lebar jalur India ke arah barat, menuju Asia Barat, Afrika dan Eropah, akan terjejas.

Kerosakan kabel tidak semestinya memutuskan hubungan negara itu daripada internet global. Rangkaian direka untuk mengalihkan trafik melalui titik pendaratan lain, termasuk Chennai dan Kochi. Namun, gangguan itu tetap boleh membawa kos yang tinggi. Laluan lebih panjang dan pilihan alternatif yang sesak boleh meningkatkan masa yang diperlukan untuk data bergerak, iaitu kelewatan yang dikenali sebagai kependaman. Peningkatan kecil sekalipun boleh menjejaskan dagangan saham, pembayaran digital, aplikasi awan dan beban kerja kecerdasan buatan.

Mengapa kelembapan boleh sama pentingnya dengan gangguan sepenuhnya

Perkhidmatan dalam talian moden dibina berasaskan pertukaran data yang berterusan dan pantas. Bank menggunakan sambungan antarabangsa untuk memproses urus niaga dan berkomunikasi dengan sistem di luar negara. Bursa saham bergantung pada ketepatan masa. Syarikat awan memindahkan data antara pelayan, pelanggan dan lokasi sandaran. Rangkaian kerajaan pula memerlukan sambungan stabil untuk pentadbiran dan perkhidmatan awam.

Kecerdasan buatan menambah satu lagi tekanan. Latihan model besar melibatkan pemindahan set data yang amat besar antara pusat data, manakala aplikasi AI sering memerlukan pertukaran pantas antara hab pengkomputeran dengan pengguna. Laluan kabel yang rosak boleh memaksa trafik ini melalui laluan lebih panjang, sekali gus mengurangkan prestasi atau meningkatkan kos operasi.

Penggunaan internet di India meningkat dengan amat pesat, dibantu oleh data mudah alih yang murah, penggunaan telefon pintar yang meluas dan perkhidmatan digital yang semakin berkembang. Menjelang penghujung 2025, negara itu mempunyai lebih daripada satu bilion pelanggan jalur lebar. Menurut angka industri, India menggunakan kira-kira satu perlima data dunia, namun hanya disambungkan kepada sekitar 3% sistem kabel dasar laut global.

Jurang ini menunjukkan ketidakseimbangan asas. India semakin menjadi pengguna dan pengeluar utama perkhidmatan digital tanpa memiliki bahagian setara dalam rangkaian fizikal yang menghubungkannya dengan pasaran lain.

Aruna Sundararajan, pengerusi Broadband India Forum, berkata India perlu memperluas pintu masuk pesisirnya beberapa kali ganda. Stesen pendaratan kabel ialah kemudahan tempat kabel antarabangsa bersambung dengan rangkaian gentian daratan, pusat data dan pengendali telekomunikasi. Stesen ini menentukan tempat kapasiti global memasuki negara dan sejauh mana mudahnya kapasiti itu disalurkan ke kawasan pedalaman.

Kabel yang semakin usang menambah satu lagi lapisan risiko

Penumpuan geografi hanyalah satu daripada kebimbangan. Kertas kajian Takshashila Institution mendapati 11 daripada 18 kabel antarabangsa India berusia lebih 20 tahun. Sistem dasar laut lazimnya direka untuk beroperasi kira-kira 25 tahun, walaupun sistem tertentu mungkin terus berfungsi selepas tempoh itu dengan penyelenggaraan dan naik taraf.

Amajit Gupta, ketua pegawai eksekutif kumpulan dan pengarah urusan syarikat infrastruktur digital Lightstorm, menyifatkan usia kabel yang mendarat di India sebagai perkara yang wajar dibimbangkan. Peralatan lama boleh menjadi lebih mahal untuk diselenggara dan mungkin menawarkan kapasiti yang lebih rendah berbanding sistem baharu yang dibina untuk memenuhi permintaan data hari ini.

Kerosakan kabel jauh lebih kerap berlaku berbanding serangan yang disengajakan. Di seluruh dunia, dianggarkan 150 hingga 200 kerosakan berlaku setiap tahun. Aktiviti menangkap ikan, sauh kapal, tanah runtuh bawah air, ribut dan kegagalan peralatan menjadi punca kebanyakan insiden. Gangguan yang disengajakan tetap membimbangkan, terutamanya di kawasan kabel berkumpul berhampiran pesisir, namun kegiatan maritim rutin merupakan bahaya yang lebih kerap berlaku.

Gangguan di Laut Merah menunjukkan bagaimana masalah serantau boleh menjejaskan rangkaian antarabangsa. Apabila kabel di rantau itu rosak, sebahagian trafik dialihkan ke timur melalui Singapura sebelum diteruskan ke Amerika Syarikat. Pengalihan laluan mengekalkan sambungan, tetapi turut mewujudkan laluan lebih panjang dan menambah tekanan pada laluan alternatif.

Pendedahan India kepada laluan di sekitar Laut Merah menjadikan kepelbagaian laluan amat bernilai. Lebih banyak titik pendaratan di pantai timur dan barat akan memberi pengendali pilihan tambahan apabila sesuatu koridor rosak atau sesak.

India tidak mempunyai kapal pembaikan kabel domestik

Kapasiti pembaikan merupakan antara kelemahan paling ketara negara itu. India kini tidak mempunyai kapal khusus domestik untuk membaiki kabel dasar laut. Apabila kabel putus di perairan India, kapal biasanya perlu dibawa masuk dari luar negara, sering kali dari Dubai atau Singapura, sebelum mendapat kebenaran beroperasi di perairan India.

Proses itu boleh menambah beberapa minggu kepada kerja pembaikan. Kelewatan bukan bermula apabila juruteknik tiba di kabel yang rosak. Pengendali perlu mengenal pasti kerosakan, menugaskan kapal yang sesuai, mengatur peralatan dan mendapatkan lesen yang diperlukan terlebih dahulu. Cuaca dan keadaan laut boleh memanjangkan tempoh itu lagi.

Sen berkata, kapal pembaikan asing dan proses pelesenan mewujudkan kerentanan berulang. Gupta berhujah bahawa masalah utamanya bukan keupayaan mengalihkan trafik, tetapi kekurangan kapasiti pembaikan tempatan.

Setiap kerosakan kabel di perairan India bergantung pada kapal pembaikan asing dari Dubai atau Singapura. Selepas kapal asing ditugaskan, kapal itu perlu mendapatkan lesen untuk beroperasi di perairan India, sekali gus menambah beberapa minggu kepada proses yang sememangnya panjang.

Kapal pembaikan domestik tidak akan menghapuskan setiap kelewatan. Namun, kapal sedemikian boleh memberi India akses lebih pantas kepada kru pakar dan peralatan ketika kecemasan. Pengaturan serantau yang lebih luas melibatkan kapal pembaikan, kabel gantian, kru terlatih dan prosedur yang diluluskan lebih awal juga boleh mengurangkan tempoh gangguan.

Pusat data berkembang lebih pantas daripada perancangan kabel

India sedang membangunkan kapasiti pengkomputeran yang diperlukan untuk perkhidmatan awan dan AI. Angka kerajaan menunjukkan kapasiti pusat data terpasang meningkat daripada kira-kira 375 megawatt pada 2020 kepada sekitar 1,575 megawatt hari ini. Anggaran industri mencadangkan kapasiti itu mungkin melebihi 4.5 gigawatt menjelang 2030.

Pusat data menggunakan tenaga elektrik yang banyak dan memerlukan rangkaian yang boleh dipercayai untuk bertukar maklumat dengan pengguna, platform kandungan dan kemudahan lain. Pusat baharu mungkin siap beroperasi sebelum kapasiti kabel antarabangsa yang diperlukan untuk menyokongnya tersedia.

Projek kabel dasar laut mengambil masa yang lama. Perancangan boleh memakan masa tiga hingga empat tahun, diikuti tempoh sehingga dua tahun untuk pembuatan dan pemasangan kabel, bergantung pada laluan. Ini menimbulkan masalah penyelarasan masa bagi negara yang pelaburan AI dan awannya berkembang pesat.

Sundararajan berkata kapasiti kabel perlu dirancang seiring dengan pembangunan pusat data, bukannya ditambah kemudian. Gupta mengemukakan pandangan yang sama, dengan berkata industri perlu mendahului permintaan dan bukannya menunggu sehingga kesesakan berlaku.

Isu ini juga melangkaui kabel itu sendiri. Kapasiti antarabangsa perlu disambungkan kepada laluan gentian daratan, infrastruktur tenaga dan pusat data. Stesen pendaratan di kawasan terpencil hanya memberi manfaat terhad jika sambungan daratan tidak mampu membawa trafiknya ke pusat pengkomputeran dan komersial utama.

Mengapa kelulusan boleh mengambil masa bertahun-tahun

Keupayaan teknikal India bukan satu-satunya isu. Projek kabel dasar laut mungkin memerlukan kelulusan daripada agensi yang bertanggungjawab terhadap telekomunikasi, pertahanan, keselamatan dalam negeri, perkapalan, pelabuhan, alam sekitar dan pentadbiran negeri.

Sundararajan berkata sehingga 16 agensi mungkin terlibat, manakala satu stesen pendaratan sahaja boleh memerlukan kira-kira 50 kelulusan daripada sekurang-kurangnya 16 kementerian. Syarikat mungkin perlu melalui proses berasingan untuk pembinaan, tinjauan marin, pemasangan kabel, operasi, penyelenggaraan dan kapal pembaikan.

Proses yang berpecah-pecah itu boleh mengekang pelaburan dan melambatkan pembaikan kecemasan. Ia juga boleh menyukarkan syarikat memilih lokasi pendaratan baharu, kerana setiap lokasi mungkin memerlukan set kebenaran dan penilaian teknikal yang baharu.

Broadband India Forum menggesa Jabatan Telekomunikasi bertindak sebagai agensi utama melalui sistem sehenti. Wakil industri juga mahu beberapa tapak pendaratan di kedua-dua pantai dan wilayah kepulauan dikenal pasti serta diluluskan lebih awal, dengan syarat standard bagi pembinaan dan penyelenggaraan.

India sudah menetapkan sistem kabel dasar laut sebagai infrastruktur telekomunikasi kritikal. Status itu boleh menyokong kelulusan lebih pantas, prosedur pembaikan kecemasan dan perlindungan undang-undang bagi koridor kabel. Zon perlindungan boleh mengehadkan aktiviti menurunkan sauh dan menangkap ikan menggunakan pukat tunda berhampiran tapak pendaratan serta laluan kabel yang diketahui.

Laluan baharu mula menyebarkan risiko

India tidak berdiam diri. Empat sistem kabel dasar laut baharu sedang ditauliahkan, manakala tiga lagi dirancang. Satu projek utama ialah I-2SEA, sambungan yang dirancang antara India, Malaysia dan Singapura, diterajui konsortium yang merangkumi Lightstorm serta rakan industri lain.

Sistem itu dijangka menggunakan dua titik pendaratan di India, iaitu Machilipatnam dan South Chennai. Laluan Machilipatnam akan menyediakan sambungan lebih pendek ke Hyderabad, tempat permintaan untuk pengkomputeran awan dan AI semakin meningkat. Titik pendaratan kedua akan menambah kapasiti dan kepelbagaian geografi di luar Mumbai.

Projek lain juga menunjukkan kemunculan hab baharu. Visakhapatnam muncul sebagai pintu masuk berpotensi di pantai timur, dengan rancangan yang melibatkan syarikat teknologi antarabangsa, pengendali telekomunikasi dan pembangun pusat data. Sambungan baharu boleh menghubungkan India dengan lebih langsung ke Asia Tenggara, Australia, Timur Tengah dan Afrika.

Syarikat telekomunikasi seperti Airtel dan Jio sedang memperluas portfolio kabel mereka, sementara syarikat teknologi utama melabur secara langsung dalam sistem antarabangsa. Ini mencerminkan perubahan global yang lebih luas. Google, Meta, Microsoft dan Amazon beralih daripada sekadar pembeli besar kapasiti kabel kepada penyokong dan, dalam sesetengah kes, pemilik sistem kabel sendiri.

Perubahan ini pada mulanya didorong oleh trafik video dan penstriman, kemudian oleh perkhidmatan awan dan AI. Penyedia perkhidmatan awan berskala besar mahukan kawalan langsung ke atas laluan yang menghubungkan pusat data mereka, yang boleh meningkatkan perancangan kapasiti dan mengurangkan kebergantungan pada rangkaian pihak ketiga.

Teknologi boleh membantu memantau dasar laut

Kepelbagaian fizikal akan kekal sebagai pertahanan utama, namun teknologi pemantauan mungkin mengurangkan kemungkinan kerosakan tidak disedari. Distributed Acoustic Sensing menggunakan gentian optik di dalam kabel sebagai sensor panjang. Perubahan corak cahaya boleh mendedahkan getaran yang disebabkan kapal, sauh atau kenderaan bawah air.

Sistem sedemikian boleh memberi amaran kepada pengendali apabila kapal bergerak terlalu hampir dengan koridor kabel. Sistem ini tidak dapat mencegah setiap kemalangan, dan pengesanan tidak menggantikan kapasiti pembaikan, tetapi amaran awal boleh membolehkan pihak berkuasa atau pengendali kapal bertindak sebelum kabel terputus.

Keselamatan juga bergantung pada peta yang tepat, pemeriksaan berkala dan kerjasama antara pengendali telekomunikasi, pelabuhan, komuniti nelayan dan pihak berkuasa maritim. Kabel ditanam berhampiran sesetengah pesisir, manakala kabel di perairan lebih dalam terletak terus di dasar laut. Persekitaran berbeza memerlukan langkah perlindungan yang berbeza.

Negara itu juga memerlukan kemahiran industri khusus. Pengilang India berpengalaman menghasilkan gentian optik daratan, namun sektor dasar laut memerlukan peralatan loji basah yang lebih canggih, termasuk kabel berperisai, pengulang dan komponen lain yang direka untuk beroperasi di bawah air selama beberapa dekad. Armada pembaikan domestik dan pengeluaran tempatan yang lebih kukuh boleh mengurangkan kebergantungan pada pembekal luar negara.

Bolehkah India menjadi hab kabel serantau?

India mempunyai saiz pasaran, permintaan data dan pelaburan teknologi yang diperlukan untuk menarik lebih banyak kabel antarabangsa. Lokasinya memberi potensi sambungan ke Eropah, Timur Tengah, Afrika, Asia Tenggara dan Australia. Kumpulan besar perniagaan digital serta industri pusat data yang berkembang turut menambah daya tarikannya.

Singapura menunjukkan rupa sebuah hab kabel yang diselaraskan dengan baik. Negara kota itu mempunyai banyak kabel yang bertumpu di sebilangan kecil tapak pendaratan, disokong oleh peraturan yang boleh dijangka, rangkaian daratan yang kukuh dan akses pantas kepada perkhidmatan pembaikan. India mempunyai garis pantai yang jauh lebih panjang dan lebih banyak ruang untuk pengagihan geografi, namun perlu mewujudkan keadaan yang membolehkan syarikat memanfaatkan kelebihan itu.

Kesalinghubungan secara sejarahnya tertumpu di sekitar Mumbai kerana infrastruktur sedia ada, pelanggan dan kepakaran teknikal sudah pun terkumpul di situ. Logik komersial yang sama kini mewujudkan kelemahan keselamatan. Pintu masuk pesisir baharu memerlukan rangkaian sambungan balik yang kukuh, bekalan elektrik yang boleh dipercayai, pekerja mahir dan peraturan yang jelas untuk menarik pengendali keluar daripada hab sedia ada.

Bagi India, keutamaan praktikalnya jelas: tambah stesen pendaratan, sebarkan stesen itu ke pelbagai wilayah, ganti kabel yang usang, lindungi laluan, permudah kelulusan dan bangunkan kapasiti pembaikan domestik. Langkah-langkah ini juga akan menyokong cita-cita negara dalam pengkomputeran awan, perkhidmatan awam digital dan AI.

Kesimpulan

• Sekurang-kurangnya 13 daripada 18 kabel dasar laut antara benua India mendarat dalam lingkungan kira-kira enam kilometer berhampiran Versova di Mumbai.
• Kabel-kabel itu membawa sehingga 95% lebar jalur antarabangsa India ke Eropah, Afrika dan Asia Barat.
• India menggunakan kira-kira 20% data global, tetapi menempatkan sekitar 3% kabel dasar laut dunia.
• Sebelas daripada 18 kabel antarabangsa India berusia lebih 20 tahun.
• Kebanyakan kerosakan kabel di seluruh dunia berpunca daripada sauh, kegiatan menangkap ikan, bahaya alam atau kegagalan peralatan.
• India bergantung pada kapal pembaikan asing yang perlu mendapatkan kebenaran untuk bekerja di perairan India.
• Projek baharu seperti I-2SEA dan rancangan titik pendaratan di Machilipatnam, South Chennai dan Visakhapatnam bertujuan menyebarkan kesalinghubungan.
• Kelulusan lebih pantas, koridor kabel yang dilindungi dan kapasiti pembaikan domestik penting untuk mengurangkan risiko.