Kajian Perkahwinan Kanak-kanak di Tajikistan Catat Penurunan, Namun Keluarga Masih Melihat Pilihan Terhad untuk Anak Perempuan

Semakin sedikit anak perempuan berkahwin awal, namun tekanan berterusan

Di Tajikistan, 8.8% wanita berusia 20 hingga 24 tahun berkahwin sebelum ulang tahun ke-18 mereka, walaupun 96% ibu bapa dan penjaga yang ditinjau berkata perkahwinan kanak-kanak harus dihentikan dalam komuniti mereka. Kajian kebangsaan yang diterbitkan UNICEF pada Oktober 2026 mengenal pasti jurang di sebalik angka tersebut: 58% ibu bapa dan penjaga masih percaya perkahwinan ialah pilihan terbaik yang tersedia untuk anak perempuan.

Dapatan kajian mengaitkan kekurangan pilihan lain itu dengan pendidikan yang terhenti, keibuan pada usia muda dan hasil kesihatan kanak-kanak yang lebih buruk. Perkahwinan kanak-kanak dikaitkan dengan pengurangan 11% dalam tahap pendidikan wanita. Kanak-kanak yang ibunya melahirkan mereka sebelum usia 18 tahun mempunyai kemungkinan terbantut sebelum ulang tahun kelima kira-kira empat kali lebih tinggi.

UNICEF dan Pusat Penyelidikan Strategik di bawah Presiden Republik Tajikistan menjalankan kajian itu dengan sokongan Pejabat Penyelaras Residen PBB, UNDP, UNFPA, UN Women dan Program Makanan Sedunia. Kajian itu menggabungkan data tinjauan kebangsaan, analisis ekonomi dan penyelidikan kualitatif untuk meneliti sebab amalan itu berterusan serta hasil yang boleh dicapai dengan menamatkannya.

Laporan kajian kebangsaan UNICEF mentakrifkan perkahwinan kanak-kanak sebagai ikatan rasmi atau tidak rasmi sebelum usia 18 tahun. Takrif itu penting kerana upacara keagamaan atau ikatan yang tidak didaftarkan boleh menyebabkan seorang anak perempuan berkahwin walaupun tanpa sijil perkahwinan sivil.

Kajian itu menganggarkan potensi keuntungan ekonomi tahunan sebanyak $19.4 juta daripada usaha menamatkan perkahwinan kanak-kanak. Namun, dapatan utamanya melangkaui soal wang: penentangan terhadap amalan itu tidak semestinya bermakna keluarga yakin anak perempuan boleh terus bersekolah, mendapat pekerjaan yang baik dan menentukan masa depan sendiri.

Apakah yang sebenarnya diukur oleh penurunan itu

Tinjauan Demografi dan Kesihatan 2023 mendapati 8.8% wanita berusia 20 hingga 24 tahun berkahwin sebelum usia 18 tahun, berbanding 10.7% wanita berusia 25 hingga 29 tahun dan 13.9% wanita berusia 30 hingga 34 tahun. Angka bagi kumpulan termuda itu 5.1 mata peratusan lebih rendah berbanding kumpulan tertua, kira-kira 37% lebih rendah berbanding 13.9%.

Angka ini membandingkan kumpulan umur, bukannya ukuran yang diambil dalam tiga tahun berasingan. Angka tersebut menunjukkan bahawa wanita yang mencapai usia dewasa lebih baru berkemungkinan lebih rendah untuk berkahwin semasa kanak-kanak. Namun, angka itu tidak menetapkan jumlah tahunan perkahwinan kanak-kanak pada masa ini atau menunjukkan bahawa amalan itu menurun secara sekata di semua daerah.

Kajian itu menyifatkan Tajikistan sebagai negara yang mempunyai antara kadar prevalens tertinggi di Asia Tengah. Perbandingan berguna di luar rantau itu ialah Afghanistan, dengan 28.7% wanita berusia 20 hingga 24 tahun berkahwin sebelum usia 18 tahun, menurut tinjauan yang dibincangkan dalam dapatan perkahwinan kanak-kanak di Afghanistan. Angka itu 19.9 mata peratusan lebih tinggi berbanding 8.8% di Tajikistan, walaupun tinjauan berkenaan meliputi tempoh dan keadaan negara yang berbeza.

Rekod jangka panjang Tajikistan juga perlu diteliti dengan cermat. Tinjauan UNFPA terdahulu memetik Tinjauan Demografi dan Kesihatan 2012, yang mendapati 15% wanita berusia 25 hingga 49 tahun berkahwin sebelum usia 18 tahun. Julat umur yang jauh lebih luas itu merangkumi sejarah perkahwinan wanita lebih berusia, maka angka tersebut tidak boleh dibandingkan secara langsung dengan angka terkini bagi wanita berusia 20 hingga 24 tahun.

Keluarga menolak perkahwinan kanak-kanak tetapi masih mengutamakan perkahwinan

Dapatan baharu itu menunjukkan bahawa menyedari keburukan sesuatu amalan dan memilih alternatif ialah dua perkara berbeza. Walaupun 89% ibu bapa dan penjaga menganggap perkahwinan kanak-kanak sebagai satu bentuk keganasan terhadap kanak-kanak, 31% bersetuju bahawa mendapatkan peluang perkahwinan yang baik boleh lebih penting daripada meneruskan pendidikan anak perempuan.

Hampir separuh percaya pendidikan anak lelaki harus diutamakan apabila sumber isi rumah terhad. Hal ini membantu menjelaskan bagaimana keluarga boleh menentang perkahwinan kanak-kanak pada prinsipnya, sambil membuat keputusan yang mengehadkan pilihan anak perempuan. Jika pendidikan terhenti dan pekerjaan dirasakan sukar dicapai, perkahwinan mungkin menjadi satu-satunya masa depan yang dianggap realistik oleh mereka.

Kajian itu mengenal pasti beberapa tekanan yang berlaku serentak: pengaruh anak perempuan yang terhad dalam keputusan perkahwinan, jangkaan yang mengutamakan keibuan berbanding pendidikan dan kerjaya, serta kebimbangan keluarga tentang keselamatan ekonomi, maruah dan reputasi. Kajian itu tidak mengenal pasti satu punca yang menjelaskan setiap perkahwinan.

Perbezaan itu mengubah tindak balas dasar yang diperlukan. Penerangan tentang mudarat hanya menangani sebahagian masalah apabila kebanyakan ibu bapa sudah berkata amalan itu harus dihentikan. Dapatan kajian menyokong usaha menjadikan persekolahan dan persediaan untuk bekerja sebagai pilihan yang benar-benar boleh dicapai, di samping usaha memberikan suara yang lebih kuat kepada anak perempuan dalam keputusan yang menjejaskan mereka.

Bukti terdahulu menunjukkan kemiskinan bukan satu-satunya penjelasan

Gambaran keseluruhan perkahwinan di Tajikistan oleh UNFPA menyifatkan kemiskinan, penghijrahan buruh lelaki, jangkaan sosial dan pengaruh agama sebagai faktor pendorong. Peserta temu bual mengaitkan penghijrahan ke Rusia dan Kazakhstan dengan kebimbangan ibu bapa bahawa anak perempuan mereka akan tidak berkahwin. Penjelasan itu diberikan semasa penyelidikan terdahulu tersebut, bukannya anggaran terukur tentang kesan penghijrahan.

Gambaran keseluruhan itu turut mencatat bagaimana perang saudara dari 1992 hingga 1997 mempengaruhi keputusan sesetengah keluarga. Responden mengenang perkahwinan sebagai kononnya perlindungan daripada rogol dan kerosakan reputasi anak perempuan. Ada yang menceritakan perkahwinan paksa dengan anggota kombatan. Kisah-kisah itu menjelaskan pengalaman tertentu tetapi tidak menetapkan kekerapan peristiwa tersebut di seluruh negara.

Dapatan tinjauan sejarah merumitkan tanggapan bahawa kemiskinan sahaja menentukan corak perkahwinan. Dalam Tinjauan Kluster Pelbagai Petunjuk 2005, 8.8% anak perempuan luar bandar berusia 15 hingga 19 tahun telah berkahwin atau berada dalam ikatan, berbanding 5.1% di kawasan bandar. Namun, angkanya ialah 4.4% dalam kalangan anak perempuan daripada satu perlima isi rumah termiskin, berbanding 9.2% bagi kuintil kekayaan keempat dan 6.3% bagi satu perlima isi rumah terkaya.

Angka-angka itu sudah lama dan mengukur status perkahwinan dalam kalangan remaja, bukannya perkahwinan sebelum usia 18 tahun dalam kalangan wanita dewasa. Namun begitu, angka tersebut menunjukkan sebab hubungan mudah antara pendapatan lebih rendah dengan kadar perkahwinan lebih tinggi tidak boleh dianggap pasti. Gambaran keseluruhan yang sama mengaitkan prevalens lebih rendah di beberapa kawasan dengan sokongan lebih kuat agar anak perempuan menamatkan pendidikan menengah.

Had umur undang-undang dengan pengecualian dan kelompangan

Tajikistan menaikkan umur minimum perkahwinan daripada 17 kepada 18 tahun pada Julai 2010. Gambaran keseluruhan UNFPA menjelaskan bahawa Kod Keluarga masih membenarkan mahkamah menurunkan had itu sebanyak setahun. Saranan kajian baharu supaya pengecualian undang-undang dimansuhkan menunjukkan bahawa kebenaran mahkamah masih menjadi kebimbangan dalam usaha mencegah perkahwinan sebelum usia 18 tahun.

Gambaran keseluruhan terdahulu itu juga menyatakan bahawa Artikel 168 dan 169 Kanun Jenayah melarang perkahwinan paksa anak perempuan bawah umur serta kontrak perkahwinan dengan anak perempuan berusia di bawah 18 tahun. Dokumen itu menggambarkan penguatkuasaan yang lemah dan menyatakan bahawa kes sering dihukum dengan denda. Pemerhatian itu perlu dibaca sebagai dapatan sejarah, bukannya penilaian semasa terhadap setiap mahkamah atau pendakwaan.

Ikatan yang tidak didaftarkan menimbulkan satu lagi masalah. Gambaran keseluruhan itu menerangkan bahawa pasangan menggunakan upacara keagamaan apabila mereka tidak dapat mendaftarkan perkahwinan sivil, sekali gus menyebabkan pengantin perempuan mempunyai sedikit hak undang-undang tanpa sijil pendaftaran. Kajian baharu itu turut mengenal pasti perkahwinan tidak formal dan tidak berdaftar sebagai faktor yang mengekalkan amalan tersebut.

Peristiwa utama dari segi undang-undang dan penyelidikan ialah:

• 2000 dan 2010: Banci merekodkan status perkahwinan dalam kalangan anak perempuan dan anak lelaki berusia 15 hingga 19 tahun, termasuk perkahwinan berdaftar dan tidak berdaftar.
• Julai 2010: Umur minimum perkahwinan dinaikkan daripada 17 kepada 18 tahun, dengan pengecualian mahkamah yang membenarkan pengurangan setahun.
• 2012: Tinjauan Demografi dan Kesihatan mendapati 15% wanita berusia 25 hingga 49 tahun berkahwin sebelum usia 18 tahun.
• 2023: Tinjauan Demografi dan Kesihatan merekodkan perkahwinan sebelum usia 18 tahun dalam kalangan 8.8% wanita berusia 20 hingga 24 tahun.
• 7 Oktober 2026: UNICEF menerbitkan pengumuman tentang kajian kebangsaan dan saranan baharu.

Terdapat percanggahan dalam gambaran keseluruhan terdahulu itu: naratifnya menyatakan 13.4% anak perempuan berusia 15 hingga 19 tahun berkahwin, menjadi balu atau bercerai pada 2010, manakala jadualnya mencatat 13.9%. Jumlah yang disenaraikan, iaitu 56,914 daripada 424,996 anak perempuan, menyokong angka kira-kira 13.4%. Angka yang sepadan bagi anak lelaki ialah 2.2%.

Kehilangan peluang pendidikan boleh berlanjutan selepas perkahwinan

Kajian baharu itu mengaitkan perkahwinan kanak-kanak dengan pengurangan 11% dalam tahap pendidikan wanita. Ini tidak bermakna kehadiran ke sekolah menurun sebanyak 11 mata peratusan. Angka itu menggambarkan tahap pendidikan lebih rendah dalam kalangan wanita yang berkahwin sebelum usia 18 tahun.

Menurut kajian itu, kebanyakan anak perempuan yang berkahwin sebelum usia 18 tahun menjadi ibu tidak lama kemudian. Perkahwinan dan penjagaan anak boleh menyebabkan mereka hampir tiada peluang untuk menyambung pelajaran, memperoleh kelayakan atau membina kemahiran. Kehilangan itu boleh berterusan sehingga dewasa melalui akses yang lebih terhad kepada pekerjaan dan pendapatan.

Gambaran keseluruhan UNFPA terdahulu menerangkan hubungan dua hala: anak perempuan mungkin meninggalkan pendidikan kerana berkahwin, atau berkahwin lebih awal kerana sudah meninggalkan sekolah. Dokumen itu mencatat kebimbangan tentang perbelanjaan sekolah, kemudahan yang tidak mencukupi dan kebimbangan keluarga tentang hubungan antara anak perempuan dengan rakan sekelas lelaki.

Saranan baharu itu menangani pencegahan dan pemulihan. Saranan tersebut menyeru usaha mengurangkan halangan pendidikan sebelum perkahwinan, selain membantu anak perempuan yang sudah berkahwin dan ibu remaja kembali ke sekolah. Menganggap perkahwinan sebagai pengakhiran pendidikan anak perempuan akan menyebabkan mereka yang sudah terjejas terpinggir daripada usaha menangani masalah ini.

Keibuan pada usia muda dan tumbesaran kanak-kanak

Tinjauan 2023 mendapati 1.2% wanita berusia 20 hingga 24 tahun melaporkan kelahiran pertama sebelum usia 18 tahun. UNICEF menyatakan kebanyakan kelahiran pada usia muda berlaku dalam perkahwinan. Kajian baharu itu menganggarkan kira-kira tiga daripada empat kelahiran sebelum usia 18 tahun dikaitkan dengan perkahwinan kanak-kanak.

Ukuran ini menjawab soalan yang berbeza. Angka 1.2% menggambarkan bahagian dalam kumpulan umur tertentu yang melahirkan anak buat kali pertama pada usia muda. Angka tiga daripada empat pula menggambarkan kekerapan kelahiran sebelum usia 18 tahun dikaitkan dengan perkahwinan kanak-kanak. Kedua-duanya tidak harus dikelirukan dengan ukuran perkahwinan sebanyak 8.8%.

Kajian itu turut mendapati wanita yang berkahwin sebelum usia 18 tahun mempunyai 12% lebih ramai anak sepanjang hayat berbanding wanita yang berkahwin kemudian. Ini mengaitkan perkahwinan awal dengan permulaan keibuan yang lebih muda serta kadar kesuburan sepanjang hayat yang lebih tinggi.

Kaitan yang dilaporkan dengan tumbesaran terbantut amat membimbangkan. Tumbesaran terbantut bermakna seseorang kanak-kanak terlalu rendah bagi usia mereka dan mencerminkan pertumbuhan terjejas yang dikaitkan dengan kekurangan zat makanan kronik serta keadaan buruk yang lain. Kanak-kanak yang ibunya melahirkan mereka sebelum usia 18 tahun mempunyai kemungkinan terbantut sebelum usia lima tahun kira-kira empat kali lebih tinggi. Kemungkinan ialah ukuran statistik, maka angka itu tidak harus dinyatakan semula sebagai kebarangkalian empat kali ganda tanpa mengetahui kadar asasnya.

Dapatan itu ialah satu perkaitan, bukannya bukti bahawa usia ibu sahaja menyebabkan tumbesaran terbantut. Namun begitu, dapatan tersebut menyokong tindak balas yang menghubungkan pencegahan perkahwinan dengan pemakanan dan perkhidmatan kesihatan reproduktif sulit untuk remaja yang berkahwin mahupun yang belum berkahwin.

Keganasan dan ketidakamanan selepas perkahwinan

Penyelidikan UNFPA terdahulu mendokumentasikan kerentanan anak perempuan dalam perkahwinan yang tidak seimbang. Sebuah pusat krisis di Khatlon melaporkan bahawa 55 daripada 361 wanita yang mendapatkan bantuan dalam enam bulan pertama 2012 ialah pasangan kanak-kanak, iaitu 15.2%. Enam daripada lapan wanita yang ditemu bual dan berkahwin semasa kanak-kanak melaporkan keganasan dalam perkahwinan mereka.

Angka ini bukan anggaran keganasan di seluruh negara. Pusat krisis memberi khidmat kepada mereka yang mendapatkan bantuan, manakala lapan temu bual membentuk kumpulan yang sangat kecil. Nilainya terletak pada dokumentasi kemudaratan yang tidak dapat digambarkan oleh peratusan perkahwinan nasional sahaja.

Gambaran keseluruhan itu turut menerangkan pilihan terhad selepas perceraian bagi anak perempuan yang belum menamatkan pendidikan atau memperoleh pengalaman kerja. Bersama dapatan baharu tentang persekolahan dan pembuatan keputusan, hal ini menunjukkan perlunya sokongan selepas perkahwinan, bukan pencegahan semata-mata.

Perkara yang termasuk dalam anggaran $19.4 juta

Pengumuman kajian UNICEF bertarikh 7 Oktober 2026 membahagikan anggaran keuntungan tahunan itu kepada $16.6 juta daripada pendidikan, produktiviti dan pendapatan masa depan wanita, serta $2.8 juta daripada pengurangan tumbesaran terbantut dalam kalangan kanak-kanak dan kesan berpanjangannya.

Kedua-dua komponen itu berjumlah $19.4 juta. Pendidikan dan pendapatan menyumbang kira-kira 86% daripada jumlah tersebut, manakala pengurangan tumbesaran terbantut menyumbang kira-kira 14%. Kadar kesuburan yang lebih rendah boleh menghasilkan penjimatan tambahan dengan mengurangkan tekanan terhadap perkhidmatan pendidikan dan kesihatan, tetapi pengumuman itu tidak memberikan jumlah berasingan bagi penjimatan tersebut.

Laporan itu menyifatkan pengiraan ekonominya sebagai anggaran kasar bagi kos terpilih. Angka itu bukan penjimatan belanjawan yang dijamin atau janji bahawa setiap manfaat akan muncul serta-merta. Huraian yang diterbitkan tidak menetapkan keseluruhan kos pelaksanaan langkah-langkah yang dicadangkan.

UNICEF turut mengingatkan agar pulangan ekonomi tidak dijadikan alasan utama untuk melindungi anak perempuan. Autonomi tubuh, keselamatan dan hak penting tanpa mengira produktiviti atau pendapatan masa depan. Menamatkan perkahwinan kanak-kanak ialah sasaran Matlamat Pembangunan Mampan yang jelas, namun laporan itu menyatakan pelaburan masih terhad.

Saranan melangkaui perubahan undang-undang

Kajian itu menyeru pengecualian yang membenarkan perkahwinan sebelum usia 18 tahun dimansuhkan, pendaftaran kelahiran dan perkahwinan diperkukuh, serta penguatkuasaan dan akauntabiliti institusi ditambah baik. Rekod kelahiran yang tepat membantu menentukan usia, manakala pendaftaran perkahwinan menangani ikatan yang mungkin sebaliknya tidak mendapat perlindungan rasmi.

Pendidikan, perlindungan sosial, latihan vokasional dan akses kepada pekerjaan yang baik merupakan satu lagi bahagian utama tindak balas. Langkah-langkah ini menangani percanggahan di sebalik dapatan kajian: keluarga mungkin mengecam perkahwinan kanak-kanak tetapi masih percaya perkahwinan menawarkan masa depan terbaik yang tersedia untuk anak perempuan mereka.

Kajian itu turut mengesyorkan penglibatan keluarga, pemimpin agama dan komuniti untuk mencabar jangkaan yang memudaratkan serta menyokong penyertaan anak perempuan dalam keputusan. Perkhidmatan kesihatan reproduktif sulit harus disediakan kepada remaja yang berkahwin dan belum berkahwin, manakala sokongan bagi anak perempuan yang sudah berkahwin perlu disesuaikan dengan keadaan setempat.

Pengumuman itu menggariskan saranan, bukannya jadual pelaksanaan yang disahkan. Tiada tarikh akhir untuk memansuhkan pengecualian undang-undang, tiada undian perundangan bertarikh dan tiada komitmen pembiayaan bagi langkah yang dicadangkan. Ujian nyata seterusnya ialah sama ada dapatan itu membawa kepada perubahan undang-undang, perkhidmatan dan akses pendidikan yang benar-benar dapat dimanfaatkan oleh anak perempuan.

Perkara Utama

• Dalam tinjauan 2023, 8.8% wanita berusia 20 hingga 24 tahun berkahwin sebelum usia 18 tahun, lebih rendah berbanding angka bagi kumpulan umur yang lebih tua.
• Walaupun 96% ibu bapa dan penjaga menyokong usaha menghentikan perkahwinan kanak-kanak, 58% masih menganggap perkahwinan sebagai pilihan terbaik untuk anak perempuan.
• Perkahwinan kanak-kanak dikaitkan dengan tahap pendidikan lebih rendah, keibuan pada usia muda dan kadar kesuburan sepanjang hayat yang lebih tinggi.
• Kanak-kanak yang ibunya melahirkan mereka sebelum usia 18 tahun mempunyai kemungkinan terbantut sebelum usia lima tahun kira-kira empat kali lebih tinggi.
• Keuntungan tahunan yang dianggarkan berjumlah $19.4 juta hasil pendidikan dan pendapatan wanita serta pengurangan tumbesaran terbantut dalam kalangan kanak-kanak.
• Saranan termasuk memansuhkan pengecualian undang-undang, menambah baik pendaftaran, menyokong kepulangan ke sekolah serta memperluas perkhidmatan pekerjaan dan kesihatan.
• Pengumuman itu tidak menyatakan tarikh akhir pelaksanaan atau komitmen pembiayaan.