Tinjauan Banjir Nepal Anggarkan Kerosakan Harta Persendirian Mencecah Rs79.17 Bilion, Keluarga Pertimbang Lokasi untuk Bina Semula

Kehilangan tanah dan rumah musnah membentuk usaha pemulihan

Suruhanjaya Perancangan Kebangsaan Nepal menganggarkan kerosakan awal terhadap harta persendirian akibat banjir Rasuwa dan Bhotekoshi pada 26 Ogos 2026 berjumlah Rs79.17 bilion, dengan tanah mencatat bahagian terbesar. Tinjauan isi rumahnya merekodkan 32,872 orang terjejas di 15 kawasan kerajaan tempatan di Rasuwa, Nuwakot, Dhading dan Gorkha.

Penemuan itu menganggarkan kerosakan isi rumah berjumlah Rs69.57 bilion, manakala kerosakan perniagaan dan premis berjumlah Rs9.60 bilion. Ringkasan awal turut menyatakan jumlah keseluruhan Rs7.917 bilion, dengan Rs6.957 bilion untuk isi rumah dan Rs960 juta untuk premis. Angka yang lebih besar diulang dalam laporan terperinci tinjauan berbahasa Nepal, termasuk pecahan kerosakan tanah dan perumahan.

Bagi keluarga yang sedang memutuskan lokasi untuk membina semula, angka paling mendesak berkaitan tempat tinggal. Daripada 4,151 struktur yang rosak, 2,989 musnah sepenuhnya dan 3,194 dinilai tidak boleh digunakan. Dalam kalangan 3,067 keluarga yang ditanya tentang perumahan kekal, 797 mahu kembali ke tempat tinggal mereka sebelum banjir, manakala 939 memilih tanah yang disediakan kerajaan.

Tinjauan itu turut mendedahkan jurang antara pengiraan harta yang musnah dengan usaha memulihkan komuniti. Keluarga kehilangan tanah pertanian, makanan simpanan, haiwan, kenderaan dan barangan rumah. Perniagaan kehilangan premis dan peralatan, sedangkan bayaran balik pinjaman bank masih perlu diteruskan. Sesetengah mangsa yang pernah kehilangan tempat tinggal akibat gempa bumi 2015 dan sekali lagi akibat banjir ini kini tinggal di tempat perlindungan sementara di Nuwakot.

Suruhanjaya itu mengerahkan 58 pasukan yang terdiri daripada 156 kakitangan teknikal dan pentadbiran untuk mengumpul maklumat. Penemuannya masih awal sementara penilaian lebih luas terhadap infrastruktur, kegiatan ekonomi, perkhidmatan awam dan kerosakan alam sekitar diteruskan.

Mengapa anggaran bencana yang lebih luas jauh lebih besar

Penilaian Kerosakan dan Keperluan Pantas (RDNA) kerajaan sebelum ini menganggarkan kesan keseluruhan bencana sebanyak Rs408.29 bilion dan keperluan pemulihan sebanyak Rs723.32 bilion. Penilaian itu meliputi lima daerah, termasuk Chitwan, serta rangkaian aset dan kerugian ekonomi yang jauh lebih luas berbanding tinjauan isi rumah.

Penilaian pantas menggunakan rekod kerajaan, pemetaan dan imejan satelit untuk menghasilkan anggaran awal bagi keputusan kecemasan. Penilaian Keperluan Pasca Bencana yang lebih terperinci pula merangkumi lawatan ke rumah isi rumah dan pemeriksaan kejuruteraan untuk menentukan perkara yang perlu dibina semula serta anggaran kosnya.

Kerosakan fizikal ialah nilai harta yang musnah atau rosak, seperti kedai, rumah atau stesen janakuasa. Kerugian ekonomi merangkumi pendapatan yang terjejas sementara aset tersebut tidak dapat digunakan. Keperluan pemulihan pula merangkumi perbelanjaan untuk memulihkan perkhidmatan dan mata pencarian, termasuk langkah menjadikan penempatan dan infrastruktur yang dibina semula lebih selamat.

Anggaran pemulihan RDNA sebanyak Rs723.32 bilion kira-kira 1.8 kali ganda anggaran kerosakan dan kerugian ekonomi berjumlah Rs408.29 bilion. Jumlah harta persendirian dalam tinjauan isi rumah mempunyai skop lebih sempit, tidak termasuk jalan raya, hidroelektrik dan penilaian sektor lain yang masih disusun.

Proses penilaian dan pemulihan berlangsung selama beberapa minggu:

• 26 Ogos 2026: Banjir melanda koridor sungai Bhotekoshi dan Trishuli, memusnahkan penempatan, perniagaan dan infrastruktur.
• 13 September: Penilaian pantas kerajaan dikeluarkan, meliputi Rasuwa, Nuwakot, Dhading, Gorkha dan Chitwan.
• 17 Oktober: Penemuan awal terperinci tinjauan isi rumah menerangkan kerosakan di empat daerah.
• 19 Oktober: Mangsa yang berlindung sementara di Bada Chautara berkongsi tentang ketidaktentuan berterusan berkaitan perumahan dan pekerjaan.

Nuwakot mencatat jumlah penduduk terjejas tertinggi

Nuwakot mencatat 17,954 daripada 32,872 orang yang direkodkan sebagai terjejas secara langsung dalam tinjauan isi rumah, atau kira-kira 55 peratus. Rasuwa menyusul dengan 9,676 orang, Dhading dengan 4,584 orang dan Gorkha dengan 658 orang.

Tinjauan itu merekodkan 16,714 lelaki terjejas, 16,080 wanita dan 78 orang yang jantinanya direkodkan dalam kategori lain atau tidak dinyatakan. Di empat daerah itu, tinjauan menyenaraikan 6,817 isi rumah dan 499 perniagaan atau premis terjejas, menjadikan jumlah gabungan 7,316.

Nuwakot mencatat 4,164 isi rumah dan premis terjejas, berbanding 1,977 di Rasuwa, 1,052 di Dhading dan 123 di Gorkha. Jadual kerosakan perniagaan secara berasingan menyenaraikan 1,638 premis. Hubungan antara jumlah itu dengan 499 premis dalam jumlah gabungan tinjauan tidak dijelaskan.

Nuwakot juga mencatat jumlah struktur rosak tertinggi, iaitu 2,256. Rasuwa mencatat 1,236, Dhading 630 dan Gorkha 29. Tumpuan kerosakan ini bermakna bantuan perumahan, pembaikan dan pemulihan perdagangan tempatan akan memerlukan usaha yang amat besar di Nuwakot.

Kemusnahan tanah menyukarkan pembinaan semula

Kerosakan tanah menjejaskan 3,610 isi rumah dan meliputi 507.97 hektar, dengan nilai kira-kira Rs35.44 bilion menurut angka terperinci tinjauan. Jumlah itu kira-kira 45 peratus daripada keseluruhan harta persendirian bernilai Rs79.17 bilion, menjadikan tanah komponen terbesar yang direkodkan.

Kerosakan tanah di bawah rumah milik persendirian dianggarkan berjumlah Rs13.26 bilion, manakala kerosakan pelaburan pembinaan bangunan dianggarkan Rs11.95 bilion. Struktur yang rosak itu meliputi kawasan seluas 54.65 hektar.

Keluarga yang rumahnya runtuh mungkin memerlukan wang dan bahan untuk membina semula. Keluarga yang tanahnya turut terhakis, tertimbus atau terdedah kepada banjir susulan pula berdepan satu lagi persoalan: adakah terdapat tempat yang sesuai untuk mendirikan rumah baharu? Pilihan perumahan yang direkodkan suruhanjaya menjadikan keputusan itu perkara utama dalam perancangan pemulihan.

Penemuan terperinci itu turut menganggarkan kehilangan wang tunai, barang berharga, objek kebudayaan dan barangan arkeologi milik 2,330 isi rumah sebanyak Rs5.02 bilion. Barangan rumah kekal milik 3,187 isi rumah mengalami kerosakan bernilai Rs1.45 bilion, manakala barangan rumah sementara milik 2,769 isi rumah mencatat kerugian tambahan Rs663.5 juta.

Kenderaan isi rumah menambah Rs1.24 bilion kepada jumlah kerosakan, melibatkan 1,423 kenderaan milik 1,115 isi rumah. Secara keseluruhan, kerugian ini jauh melangkaui dinding rumah: ia merangkumi simpanan, pengangkutan dan barangan harian yang diperlukan untuk meneruskan kehidupan seperti biasa.

Kebanyakan struktur rosak tidak boleh digunakan semula

Penemuan terperinci suruhanjaya menyenaraikan 4,151 struktur rosak milik 3,067 pemilik harta. Ringkasan awal menyatakan jumlah 3,967 pemilik. Struktur itu termasuk 2,792 rumah, 651 struktur kekuda, 263 tempat perlindungan sementara, 288 kandang ternakan dan bangsal simpanan atau bangunan tradisional, serta 142 struktur lain. Sebanyak 15 lagi tidak mempunyai jenis yang direkodkan.

Kemusnahan sepenuhnya melibatkan 2,989 struktur, atau 72.01 peratus. Sebanyak 508 lagi tertimbus dalam tanah dan lumpur, 302 mengalami kerosakan separa, 141 condong dan 192 mengalami kerosakan kecil. Kategori kerosakan tidak dinyatakan bagi 19 struktur.

Jurutera menilai 3,194 struktur, atau 76.95 peratus, sebagai tidak boleh digunakan. Jumlah awal yang lebih kecil menyatakan angka itu sebanyak 3,104, tetapi mengekalkan peratusan yang sama. Jumlah terperinci 3,194 sepadan dengan bahagian yang dinyatakan daripada keseluruhan 4,151 struktur.

Hanya 332 struktur boleh digunakan semula selepas pembaikan besar dan 320 selepas pembaikan kecil. Sebanyak 97 lagi boleh digunakan tanpa pembaikan, manakala status penggunaan semula tidak dinyatakan bagi 208 struktur. Angka ini menunjukkan kebanyakan pemilik perlu menggantikan struktur, bukan sekadar membaikinya.

Keluarga memilih pelbagai jenis perumahan kekal

Suruhanjaya bertanya kepada 3,067 keluarga terjejas tentang lokasi yang mereka pilih untuk didiami secara kekal. Hampir separuh, iaitu 49.59 peratus, memilih lokasi asal atau plot lain milik mereka. Jumlah itu merangkumi beberapa pilihan yang berbeza.

Seramai 797 keluarga, atau 25.99 peratus, memilih untuk kembali ke lokasi asal. Sebanyak 565 keluarga lagi, iaitu 18.42 peratus, mahu menggunakan tanah milik mereka di tempat lain dalam daerah yang sama. Seramai 159 keluarga lagi, atau 5.18 peratus, memilih tanah sendiri di tempat lain di Nepal.

Bantuan kerajaan menjadi pilihan bagi satu lagi kumpulan besar. Seramai 939 keluarga, atau 30.62 peratus, memilih tanah yang disediakan kerajaan tetapi tanpa hak milik. Sebanyak 590 keluarga lagi, atau 19.24 peratus, memilih perumahan komunal yang disediakan kerajaan. Tujuh belas keluarga tidak menyatakan pilihan.

Pilihan ini menunjukkan keperluan untuk beberapa program perumahan, bukannya satu penyelesaian tunggal. Bantuan membina semula di atas tanah persendirian, akses kepada plot lain dan penginapan komunal dapat memenuhi keperluan yang berbeza. Laporan terperinci menganggarkan pembinaan perumahan bagi 3,067 keluarga itu berjumlah kira-kira Rs12 bilion; RDNA yang lebih luas menganggarkan hampir Rs95.83 bilion diperlukan untuk pemulihan perumahan di kawasan liputannya yang lebih besar.

Penduduk Khalte, Nangsi dan Singhbir Tamang, menunjukkan betapa pentingnya kediaman kekal. Komuniti mereka berpindah selepas gempa bumi 2015 menjadikan kampung pergunungan terdedah kepada tanah runtuh. Kira-kira 250 isi rumah berpindah ke penempatan di tepi sungai, pada mulanya sebagai langkah sementara. Banjir pada Ogos menghanyutkan Khalte, memaksa mereka berpindah sekali lagi.

Menjelang 19 Oktober, seramai 511 orang berlindung di Bada Chautara, Nuwakot, termasuk 212 kanak-kanak. Nangsi dan Singhbir berpindah daripada khemah sumbangan ke sebuah bilik beratapkan zink, namun mereka masih bimbang setiap hari tentang tempoh mereka boleh tinggal di situ.

Ladang dan kedai kehilangan sumber pendapatan

Tanaman yang masih di ladang milik 2,951 isi rumah mengalami kerosakan bernilai Rs232.1 juta. Kehilangan makanan simpanan mencecah Rs104.1 juta bagi 1,876 isi rumah, manakala kerugian penternakan haiwan, unggas dan ikan menjejaskan 1,011 isi rumah dengan jumlah Rs214.2 juta.

Isi rumah kehilangan 664 haiwan besar, 4,601 haiwan kecil, 63,633 ekor unggas dan 24,508 kilogram ikan. Perniagaan pula kehilangan 130 haiwan besar, 2,058 haiwan kecil, 153,052 ekor unggas dan 28,150 kilogram ikan. Bagi pemilik, menggantikan haiwan dan kemudahan pengeluaran merupakan sebahagian daripada usaha memulihkan pendapatan.

Jadual perniagaan menyenaraikan 774 peniaga borong dan runcit, 337 premis penginapan dan perkhidmatan makanan, 166 perniagaan pertanian, perhutanan dan perikanan, serta 136 penyedia perkhidmatan lain. Kumpulan ini merangkumi sebahagian besar daripada 1,638 premis dalam pecahan tersebut. Perniagaan turut merekodkan kerosakan bernilai Rs940 juta terhadap 403 kenderaan.

Gopal Bahadur Sharki, pemilik kedai kasut di Devighat, membuka semula kedai sementara di celah runtuhan selepas banjir memusnahkan premisnya. Beliau menjelaskan sebabnya kembali bekerja:

Sekarang saya menjalankan kedai dalam keadaan begini untuk terus hidup,

RDNA yang lebih luas menganggarkan hampir 4,800 perniagaan mengalami kerosakan. Ia menganggarkan kerosakan komersial dan kerugian ekonomi gabungan berjumlah kira-kira Rs146.19 bilion, termasuk pendapatan yang hilang semasa kegiatan terganggu, serta menganggarkan Rs45.45 bilion diperlukan untuk membina semula premis komersial.

Bekalan elektrik, jalan raya dan perkhidmatan awam menambah beban

Penilaian pantas menganggarkan hampir Rs300 bilion daripada kesan bencana melibatkan perniagaan persendirian, isi rumah dan infrastruktur milik persendirian. Arjun Bhandari, setiausaha bersama Suruhanjaya Perancangan Kebangsaan dan penyelaras RDNA, menerangkan lokasi kebanyakan kerosakan fizikal berlaku:

Kebanyakan kerosakan fizikal berlaku pada perusahaan persendirian, perumahan persendirian, projek hidroelektrik, sekolah, kenderaan dan infrastruktur komunikasi,

Thirteen projek hidroelektrik terjejas, lapan daripadanya milik persendirian. Lima loji solar turut mengalami kerosakan. Penilaian itu menyatakan kapasiti tenaga terjejas sebanyak 759 megawatt, termasuk kemudahan yang sedang beroperasi atau dalam pembinaan, dan menganggarkan kerosakan serta kerugian hidroelektrik dan penghantaran elektrik berjumlah kira-kira Rs151 bilion.

RDNA turut merekodkan 69 kilometer jalan raya rosak di sepanjang koridor Galchhi, Trishuli dan Rasuwagadhi. Laluan pengangkutan yang terputus menyukarkan perniagaan mendapatkan bekalan dan pelanggan, manakala jalan akses yang rosak menyukarkan kerja pembaikan di projek tenaga.

Kerosakan perkhidmatan awam melibatkan 18 sekolah dengan 56 bangunan dan 308 bilik darjah atau bilik terjejas. Daripada jumlah itu, 156 bilik musnah sepenuhnya dan 152 rosak sebahagian. Tujuh kemudahan kesihatan turut terjejas, termasuk empat pos kesihatan yang musnah sepenuhnya.

Perkhidmatan perbankan dan komunikasi turut terganggu. Sebanyak 17 cawangan daripada 12 bank dan institusi kewangan mengalami kerosakan, selain tiga menara Nepal Telecom dan satu menara Ncell. Pemulihan perkhidmatan ini penting untuk menjadikan penempatan terjejas kembali sesuai didiami dan menjalankan perdagangan.

Hutang, dokumen undang-undang dan keselamatan masih mendesak

Pemilik perniagaan yang kehilangan premis masih bimbang tentang bayaran balik pinjaman bank. Kabinet meluluskan fasa pertama langkah pemulihan, termasuk pengecualian duti kastam bagi kenderaan komersial dan lori pengangkut barang gantian, pelepasan cukai dan kemudahan konsesi. Langkah yang diumumkan itu tidak memberikan jadual lengkap tentang bila peminjam individu akan menerima bantuan.

Keluarga yang kehilangan saudara mara pula berdepan halangan lain dalam usaha memulihkan kewangan mereka. Proses pengisytiharan kematian Nepal yang lebih singkat, diperkenalkan pada Oktober, bertujuan membolehkan keluarga mangsa bencana memohon pengiktirafan undang-undang selepas 45 hari. Pendaftaran kematian boleh menentukan kelayakan menerima bayaran berkaitan kematian, insurans, pencen dan pemindahan harta.

Di Bada Chautara, mangsa menceritakan kehilangan saudara mara selain kehilangan rumah dan pekerjaan. Oleh itu, keperluan mereka melibatkan beberapa sistem serentak: penempatan tempat tinggal, dokumen pengenalan dan harta, bantuan kewangan serta sokongan menghadapi kehilangan insan tersayang.

Aktivis turut menggesa kewaspadaan khusus terhadap pemerdagangan manusia di daerah yang terjejas akibat banjir Bhotekoshi dan Trishuli. Wanita dan kanak-kanak yang kehilangan tempat tinggal akibat bencana mungkin menghadapi risiko lebih tinggi apabila perumahan dan mata pencarian terganggu. Timbalan Penguasa Polis Nuwakot, Iqbal Hawari, menyertai temu bual yang membincangkan isu itu.

Suruhanjaya masih menyediakan penilaian keperluan yang lebih luas dan belum menetapkan tarikh siap. Tugas seterusnya ialah menghubungkan kerosakan yang disahkan, pilihan isi rumah dan kos pemulihan sektor dengan keputusan pembiayaan yang praktikal. Bagi mangsa, keutamaan segera ialah tempat tinggal yang stabil dan sumber pendapatan yang boleh diharapkan.

Perkara Utama

• Angka awal terperinci tinjauan menganggarkan kerosakan harta persendirian sebanyak Rs79.17 bilion, sementara jumlah yang lebih kecil turut beredar dalam ringkasan awal.
• Tinjauan isi rumah merekodkan 32,872 orang terjejas di empat daerah; Nuwakot mencatat kira-kira 55 peratus.
• Kerosakan tanah dianggarkan bernilai Rs35.44 bilion, meliputi 507.97 hektar.
• Daripada 4,151 struktur rosak, 2,989 musnah sepenuhnya dan 3,194 dinilai tidak boleh digunakan.
• Dalam kalangan 3,067 keluarga yang ditanya tentang perumahan kekal, 797 memilih lokasi asal, 939 memilih tanah yang disediakan kerajaan dan 590 memilih perumahan komunal.
• Penilaian pantas yang lebih luas menganggarkan kesan bencana sebanyak Rs408.29 bilion dan keperluan pemulihan sebanyak Rs723.32 bilion di lima daerah.
• Perumahan, hutang perniagaan, gangguan perkhidmatan dan dokumen undang-undang kekal sebagai perkara utama dalam usaha pemulihan.