Mahkamah Agung Persoal Jurang Harga Ubat ketika India Pertahan Had Margin Ubat Kanser

Suntikan ₹11,000 dan bil hospital ₹1.30 lakh

Mahkamah Agung India menangguhkan keputusan pada 27 Oktober 2026 selepas mempersoalkan bagaimana suntikan kanser yang boleh diperoleh pengedar dengan harga ₹11,000 boleh dikenakan bayaran ₹1.30 lakh kepada pesakit. Perbicaraan itu meneliti peraturan penetapan harga ubat kerajaan, farmasi hospital swasta dan Pihak Berkuasa Harga Farmaseutikal Kebangsaan (NPPA).

Panel yang terdiri daripada Hakim Vikram Nath dan Sandeep Mehta mendengar dua petisyen berhubung jurang antara harga runcit maksimum (MRP) yang tertera pada ubat dengan harga jauh lebih rendah yang dibayar peruncit dan hospital. Kerajaan Pusat mempertahankan dasar yang mengimbangi kemampuan membayar, ketersediaan ubat dan pertumbuhan industri farmaseutikal.

Panel itu mempersoalkan mengapa jurang yang begitu besar berterusan di bawah pengawasan kerajaan. Hakim Nath dan Mehta berkata:

Kerajaan membiarkan perkara ini berlaku. Perkara ini berlaku di bawah pengawasan kerajaan sendiri.

Dasar yang menjadi tumpuan segera ialah had margin dagangan 30 peratus yang meliputi 137 ubat kanser, dengan harga baharu dijadualkan berkuat kuasa pada 9 November. Kerajaan Pusat menganggarkan pesakit akan menjimatkan kira-kira ₹2,500 crore setahun. Hakim bertanya mengapa kawalan margin hanya terpakai kepada rawatan kanser dan mencadangkan supaya had seragam 16 peratus dipertimbangkan bagi semua ubat.

Tarikh keputusan tidak ditetapkan. Had 16 peratus yang dicadangkan kekal sebagai perkara yang dibangkitkan semasa perbicaraan, manakala tarikh pelaksanaan 9 November berkaitan campur tangan kerajaan terhadap harga ubat kanser.

Gambaran daripada contoh harga

Contoh suntikan itu melibatkan seorang pesakit kanser yang suaminya merupakan pengedar ubat. Menurut keterangan yang dikemukakan di mahkamah, suaminya boleh mendapatkan suntikan itu dengan harga ₹11,000, tetapi hospital mengenakan harga ₹1.30 lakh dan enggan memberikan ubat yang dibeli dari luar farmasinya.

Harga hospital itu kira-kira 11.8 kali ganda harga pengedar. Perbezaan sebanyak ₹1.19 lakh bersamaan tokokan kira-kira 1,082 peratus berbanding harga ₹11,000. Hakim Mehta turut menyebut tiub infusi yang berharga ₹15 kepada peruncit tetapi dicaj kepada pesakit sebanyak ₹250, kira-kira 16.7 kali ganda.

Panel itu bertanya mengapa ubat yang mempunyai MRP ₹100 mungkin dibekalkan kepada peruncit dengan harga hanya ₹10 atau ₹20. Hospital swasta turut mengakui semasa prosiding bahawa ubat yang boleh didapati di pasaran terbuka dengan harga kira-kira ₹30 boleh berharga sekitar ₹100 di premis hospital.

Afidavit Kerajaan Pusat mengakui tokokan hospital sebanyak 170 hingga 700 peratus atau lebih bagi ubat kanser, dan 100 hingga 1,000 peratus atau lebih bagi bahan guna habis perubatan. Menurutnya, penilaian lanjut memerlukan perbandingan antara harga perolehan hospital dengan jumlah yang dikenakan kepada pesakit.

Hakim mempersoalkan kenaikan harga sehingga 300 peratus dan bertanya bagaimana diskaun korporat daripada pengeluar diambil kira. Penelitian mereka merangkumi beberapa peringkat urus niaga: harga pembekal, harga belian hospital, MRP yang tertera dan bil pesakit.

Mengapa margin 30 peratus boleh bermakna tokokan 42.86 peratus

Kerajaan Pusat menjelaskan bahawa had ubat kanser dikira sebagai 30 peratus daripada MRP, bukannya 30 peratus daripada harga yang dibayar peruncit. Memahami angka asas itu menjelaskan mengapa margin dan tokokan boleh kelihatan berbeza.

Ambil contoh ubat dengan MRP ₹100, tidak termasuk cukai barangan dan perkhidmatan (GST). Jika margin dagangan yang dibenarkan ialah ₹30, harga bekalannya ialah ₹70. ₹30 itu bersamaan 30 peratus daripada harga jualan, tetapi 42.86 peratus daripada harga bekalan ₹70.

Pengaturan baharu menggunakan harga kepada pemborong atau pengedar, yang disebut PTS atau PTD, dalam pengiraannya. Oleh itu, tokokan 42.86 peratus menggambarkan hubungan antara harga bekalan dengan MRP, tidak termasuk GST.

Malini Aisola, penyelaras bersama All India Drug Action Network, mempersoalkan sama ada tokokan yang dibenarkan itu terlalu tinggi apabila ubat dibekalkan terus kepada hospital atau melalui rantaian bekalan yang pendek.

Pihak berkuasa menganggarkan MRP yang disemak boleh turun antara 20 hingga 70 peratus, bergantung pada harga sedia ada. Jumlah penjimatan seseorang pesakit bergantung pada ubat yang dibeli, harga jualan semasanya serta sebarang diskaun atau bantuan yang diterima.

Peraturan di luar ubat kanser

Pempetisyen Kishan Chand Jain dan Sanjay Kulshreshtha mencabar jurang dalam Perintah Kawalan Harga Ubat 2013 (DPCO). Litigasi kepentingan awam Jain terhadap Lembaga Etika dan Pendaftaran Perubatan serta pihak lain menuntut preskripsi ubat generik diwajibkan, harga permulaan ubat di luar senarai berjadual dikawal, dan had margin berkanun dikenakan terhadap peranti perubatan.

Ubat berjadual tertakluk pada kerangka harga siling kerajaan. Bagi ubat di luar senarai itu, pengeluar biasanya bebas menetapkan harga permulaan, diikuti had kenaikan harga tahunan sebanyak 10 peratus. Oleh itu, harga permulaan yang tinggi boleh terus menjadi kebimbangan utama walaupun kenaikan seterusnya dihadkan.

Formula ubat berjadual menggunakan harga purata kepada peruncit bagi jenama yang layak, kemudian menambah margin peruncit sebanyak 16 peratus. Mahkamah bertanya mengapa had margin dagangan seragam 16 peratus tidak boleh dipertimbangkan dengan lebih meluas.

Skop liputan digambarkan secara berbeza sepanjang pertikaian itu. Pempetisyen menyatakan ubat berjadual merangkumi 17 peratus daripada ubat yang terdapat di pasaran; panel itu juga dilaporkan berkata hampir 90 peratus ubat tidak tertakluk pada DPCO. Secara berasingan, anggaran berdasarkan nilai jualan menunjukkan ubat yang diliputi oleh Senarai Ubat Penting Kebangsaan merangkumi kira-kira 17 hingga 20 peratus daripada perolehan pasaran farmaseutikal.

Kerajaan Pusat memberitahu mahkamah bahawa ubat bagi tujuh kategori penyakit dikawal selia. Hakim bertanya bagaimana ubat dipilih dan membangkitkan kebimbangan bahawa penambahan garam baharu boleh menyebabkan produk terkeluar daripada senarai terkawal.

Mengapa hospital menentang had yang lebih ketat

Peguam kanan Mukul Rohatgi, yang mewakili hospital swasta, berhujah bahawa hospital perlu menyediakan kakitangan, peralatan dan kemudahan sepanjang masa. Katanya, tekanan terhadap penjagaan kesihatan awam menjadikan kapasiti swasta perlu, dan beliau memberi amaran bahawa pengurangan margin ubat boleh menjejaskan kewangan hospital.

Rohatgi berkata kira-kira 30 peratus pendapatan hospital datang daripada pesakit yang membayar sendiri, manakala sebahagian besar bakinya berkaitan insurans dan skim kesihatan kerajaan. Hospital berhujah bahawa bayaran balik di bawah pengaturan ini, termasuk Skim Kesihatan Kerajaan Pusat, mungkin lebih rendah daripada kos mereka.

Hospital turut mempertahankan farmasi mereka atas alasan keselamatan, dengan berkata mereka tidak dapat menjamin kualiti ubat yang dibawa oleh pesakit. Rohatgi membangkitkan risiko ubat tiruan ketika menjelaskan sekatan terhadap pembelian dari luar.

Panel itu menolak penggunaan margin ubat yang tinggi untuk menampung operasi hospital yang lain. Katanya, hospital mengenakan caj berasingan bagi perkhidmatan dan perlu membawa aduan tentang bayaran balik skim yang tidak mencukupi kepada pihak berkuasa berkenaan.

Pertikaian itu memberi kesan langsung kepada pesakit: kebenaran membeli suntikan di tempat lain boleh menentukan sama ada mereka dapat menikmati harga yang lebih rendah. Sekatan pembelian oleh hospital boleh menyebabkan pesakit bergantung pada farmasi yang dikendalikan institusi tempat mereka menerima rawatan.

Kerajaan Pusat mempertahankan keseimbangan dasar yang lebih luas

Penolong Peguam Cara Negara Aishwarya Bhati, yang mewakili Kerajaan Pusat, berkata harga ubat di India antara yang terendah di dunia. Beliau berhujah bahawa keputusan penetapan harga perlu melindungi akses sambil menyokong pelaburan dan industri farmaseutikal.

Bhati menghuraikan pendirian dasar kerajaan seperti berikut:

"Keseluruhan ekosistem bukan untuk dikawal".

Kerajaan Pusat mengenal pasti ketersediaan, inovasi, pertumbuhan industri dan pekerjaan sebagai empat tonggak pendekatannya. Kerajaan menentang kawalan menyeluruh dan berhujah bahawa persaingan perlu berlangsung dalam pasaran yang adil.

Panel itu menjawab bahawa perbandingan harga antarabangsa juga perlu mengambil kira pendapatan per kapita India yang lebih rendah. Bagi keluarga yang perlu menentukan sama ada mereka mampu membayar rawatan, tekanan yang relevan ialah perbandingan antara bil dengan wang yang ada untuk membayarnya.

Hakim menyifatkan NPPA sebagai badan yang kelihatan "langsung tidak berfungsi". Mereka turut berkata tiga jawatankuasa parlimen telah meneliti isu itu, namun afidavit Kerajaan Pusat tidak menyebut saranan jawatankuasa tersebut atau tindakan susulan terhadapnya.

Mahkamah mempersoalkan pengagihan manfaat dalam rantaian bekalan. Selain mengkritik sistem yang memihak kepada pengeluar, mahkamah menyatakan bahawa margin tinggi daripada jualan farmasi hospital memberi manfaat kepada hospital, bukannya pesakit atau pengeluar ubat.

Siapa mendapat manfaat daripada had baharu ubat kanser?

Campur tangan itu meliputi 137 ubat kanser, susulan projek rintis 2019 yang melibatkan 42 ubat di luar senarai berjadual. Latihan terdahulu itu dilaporkan menjana penjimatan tahunan sebanyak ₹984 crore bagi 526 jenama. Anggaran baharu sebanyak ₹2,500 crore kira-kira 2.5 kali ganda jumlah tersebut.

Data jualan runcit Pharmarack bagi tahun berakhir September 2026 menunjukkan bevacizumab, nivolumab dan abiraterone acetate ialah tiga ubat dalam kalangan ubat kanser terlaris yang diliputi oleh perintah baharu itu. Enam daripada 10 ubat kanser terlaris dalam saluran runcit sudah tertakluk pada kawalan harga ubat penting.

Anggaran industri menyatakan hospital menyumbang hampir 70 peratus daripada jualan ubat kanser. Kedudukan jualan runcit meliputi bahagian pasaran yang berbeza, tidak termasuk jualan institusi dan pengedaran melalui program bantuan pesakit.

Program bantuan pesakit yang dibiayai pengeluar menyediakan ubat percuma atau pada harga diskaun kepada pesakit yang layak. Bagi sesetengah imunoterapi mahal dan rawatan bersasaran, pengaturan ini boleh mengurangkan perbelanjaan sebanyak 30 hingga 60 peratus. Kuantiti percuma yang dibekalkan di bawah program yang layak dikecualikan daripada pengiraan harga baharu.

Tanvi Singh, pakar onkologi perubatan di MOC Cancer Care di New Delhi, menjelaskan mengapa pesakit yang sudah menerima bantuan mungkin mengalami perubahan yang lebih kecil:

Had margin dagangan tidak mungkin mengurangkan kos bagi pesakit yang menyertai PAP, kerana ubat mereka sudah dibekalkan secara percuma atau dengan diskaun yang besar,

Singh berkata pesakit yang membeli ubat di luar program ini, termasuk melalui hospital dan farmasi, akan mendapat manfaat lebih besar. Aisola berhujah bahawa pengecualian kuantiti ubat percuma dalam program itu menyebabkan margin dagangan kelihatan lebih rendah dan mengurangkan potensi pemotongan MRP.

NPPA mewajibkan pengeluar yang menuntut pengecualian program menyimpan rekod identiti pesakit, diagnosis, dos serta ubat yang diterima dan digunakan. Pengeluar juga perlu menyerahkan maklumat harga melalui Sistem Pengurusan Pangkalan Data Farmaseutikal Bersepadu. Pihak berkuasa boleh meminta butiran, memeriksa rekod dan mengatur pengesahan bebas.

Penjimatan ubat dan keseluruhan bil rawatan

Harga ubat yang lebih rendah menangani satu bahagian daripada perbelanjaan rawatan. Hospital berhujah bahawa kehilangan pendapatan farmasi boleh menyebabkan mereka menaikkan caj lain, termasuk yuran kemasukan dan kemoterapi. Oleh itu, kesan sebenar terhadap keluarga bergantung pada jumlah keseluruhan bil.

Mandeep Singh Malhotra, pengarah onkologi pembedahan di CK Birla Hospital, Delhi, menggesa pengesahan bebas terhadap data jualan, pendedahan yang telus dan audit berkala terhadap pengecualian program bantuan. Pemeriksaan ini dapat membantu menjejaki sama ada pengurangan harga yang disasarkan benar-benar sampai kepada pesakit.

Anggaran Akaun Kesihatan Kebangsaan bagi 2022–23 menunjukkan bayaran langsung isi rumah merangkumi 43.4 peratus daripada jumlah perbelanjaan kesihatan, berbanding 39.4 peratus pada 2021–22. Ini merupakan peningkatan empat mata peratusan, walaupun bahagiannya masih lebih rendah daripada 64.2 peratus yang dicatatkan pada 2013–14.

Tinjauan penggunaan sosial isi rumah 2025 menunjukkan pembelian ubat menyumbang hampir 20 peratus daripada perbelanjaan kemasukan ke hospital di luar bandar dan 15 peratus di bandar. Oleh itu, harga ubat mempengaruhi kemampuan membayar rawatan individu serta jumlah simpanan untuk keperluan isi rumah yang lain.

Syarikat farmaseutikal Cipla berkata matlamatnya haruslah penjagaan kesihatan yang mampu dibayar, tetapi enggan mengulas tentang cadangan had margin seragam 16 peratus atau had MRP selagi perbincangan dasar masih berlangsung.

Bagaimana pertikaian ini sampai ke tahap sekarang

Litigasi berkaitan rawatan kanser yang mahal turut berkembang di Kerala. Sarojam Radhakrishnan, bekas pekerja bank yang bersara dan didiagnosis menghidap kanser payudara pada 2021, berdepan bil rawatan bulanan melebihi ₹63,000. Beliau memfailkan petisyen pada 2022 dan meninggal dunia pada September tahun itu.

Mahkamah Tinggi Kerala meneruskan prosiding itu sebagai kes kepentingan awam bertajuk Dalam Perkara: Harga Melampau Ubat Berpaten yang Menyelamatkan Nyawa. Pengalaman beliau meletakkan kos rawatan berpanjangan, bukannya satu pembelian sahaja, sebagai tumpuan utama perdebatan tentang akses.

Perkembangan utama dalam pertikaian harga yang lebih luas termasuk:

• 2019: Campur tangan margin projek rintis meliputi 42 ubat kanser di luar senarai berjadual, dengan penjimatan tahunan yang dilaporkan sebanyak ₹984 crore.
• 2022: Radhakrishnan memfailkan petisyen di Kerala; mahkamah meneruskan kes itu selepas beliau meninggal dunia pada September.
• 17 Julai 2026: Mahkamah Agung mengambil tindakan sendiri berhubung kebimbangan mengenai tokokan ubat yang berlebihan.
• 12 Oktober 2026: Kerajaan Pusat memfailkan afidavitnya, dan Mahkamah Agung mempersoalkan tindakan mengehadkan campur tangan margin kepada ubat kanser sahaja.
• 27 Oktober 2026: Hakim Nath dan Mehta menangguhkan keputusan selepas mendengar hujah tentang harga ubat dan bekalan perubatan.
• 9 November 2026: Harga baharu di bawah campur tangan yang meliputi 137 ubat kanser dijadualkan berkuat kuasa.

Tugas segera kerajaan ialah melaksanakan perubahan harga ubat kanser. Keputusan yang ditangguhkan oleh mahkamah berkaitan tuntutan peraturan yang lebih luas, termasuk harga ubat di luar senarai berjadual dan margin bekalan perubatan.

Perkara Utama

• Mahkamah Agung menangguhkan keputusan pada 27 Oktober selepas mempersoalkan jurang besar antara harga belian ubat dengan caj kepada pesakit.
• Suntikan kanser yang boleh diperoleh pengedar dengan harga ₹11,000 dilaporkan di mahkamah berharga ₹1.30 lakh kepada pesakit.
• Had margin dagangan 30 peratus meliputi 137 ubat kanser, dengan harga baharu berkuat kuasa pada 9 November.
• Kerajaan Pusat menganggarkan pesakit akan menjimatkan kira-kira ₹2,500 crore setahun.
• Panel itu membangkitkan kemungkinan had margin seragam 16 peratus bagi semua ubat.
• Hospital menyebut kos operasi dan keselamatan ubat; mahkamah menolak margin farmasi berlebihan sebagai cara membiayai perkhidmatan lain.
• Penjimatan pesakit bergantung pada harga jualan sebenar, manfaat program bantuan dan caj hospital yang lain.