Isi Rumah Termiskin Korea Selatan Catat Bahagian Pinjaman Kredit Tertinggi untuk Kos Sara Hidup

Perbelanjaan harian mengambil bahagian lebih besar dalam pinjaman

Perbelanjaan sara hidup merangkumi 45.3% daripada tujuan pinjaman kredit tanpa cagaran dalam kalangan isi rumah Korea Selatan yang berada dalam satu perlima terbawah dari segi aset pada 2025, bahagian tertinggi sejak siri statistik itu bermula pada 2017. Dalam kalangan isi rumah satu perlima terbawah dari segi pendapatan, bahagiannya juga mencatat rekod, iaitu 38.2%, meningkat daripada 34.5% pada 2024.

Angka daripada Perkhidmatan Maklumat Statistik Korea (KOSIS) kendalian Agensi Data Kebangsaan itu menunjukkan perbezaan keutamaan pinjaman antara isi rumah. Kos sara hidup menjadi tujuan utama pinjaman kredit tanpa cagaran bagi tiga kumpulan aset terbawah dan dua kumpulan pendapatan terbawah. Pembiayaan perniagaan menjadi tujuan utama dalam kalangan isi rumah lebih berada.

Bagi keluarga yang berpendapatan rendah atau mempunyai sedikit aset sebagai sandaran, meminjam untuk perbelanjaan harian menyukarkan pembayaran balik. Wang itu memenuhi keperluan segera, manakala bayaran faedah menambah perbelanjaan dalam belanjawan isi rumah pada masa depan. Pinjaman tanpa cagaran lazimnya mengenakan kadar faedah lebih tinggi berbanding pinjaman yang disandarkan pada hartanah.

Yang Jun-seok, seorang profesor di Universiti Katolik Korea, menggesa kerajaan memberikan bantuan secara langsung kepada isi rumah rentan atau memperkukuh jaminan kerajaan bagi pinjaman kepada golongan berpendapatan rendah. Cadangan beliau menangani kedua-dua aspek masalah itu: kekurangan wang untuk keperluan asas dan kos mendapatkan kredit.

Angka tersebut menunjukkan taburan tujuan pinjaman kredit tanpa cagaran dalam setiap kumpulan isi rumah. Kedudukan mengikut pendapatan dan aset memberikan gambaran berbeza tentang keadaan kewangan: pendapatan mengukur wang yang diterima, manakala aset merangkumi pegangan seperti simpanan dan hartanah. Setiap kedudukan membahagikan isi rumah kepada lima kumpulan, masing-masing merangkumi 20%, yang dikenali sebagai kuintil.

Bagaimana bahagian kumpulan aset terbawah mencecah 45.3%

Isi rumah dalam kuintil aset terbawah mencatat bahagian perbelanjaan sara hidup sebanyak 33.4% pada 2017. Menjelang 2025, angka itu meningkat 11.9 mata peratusan kepada 45.3%, bermakna perbelanjaan harian menjadi sebab yang jauh lebih besar mereka mengambil kredit tanpa cagaran.

Peningkatan itu tidak sekata. Bahagian tersebut susut sedikit pada 2019, meningkat melebihi 40% pada 2021, kemudian menurun pada 2022 sebelum mencatat paras tertinggi baharu pada 2024 dan 2025. Kenaikan tahunan terkini ialah satu mata peratusan, daripada 44.3% kepada 45.3%.

• 2017: Perbelanjaan sara hidup merangkumi 33.4% daripada tujuan kredit tanpa cagaran dalam kumpulan aset terbawah.
• 2019: Bahagian itu ialah 33.1%.
• 2020: Angka itu meningkat kepada 36.0%.
• 2021: Angka itu mencecah 41.9%, melepasi 40% buat kali pertama.
• 2022: Angka itu menurun kepada 39.5%.
• 2024: Angka itu mencecah 44.3%.
• 2025: Angka itu meningkat kepada rekod 45.3%.

Pembiayaan perniagaan pula menunjukkan arah bertentangan sepanjang tempoh itu, menurun daripada 25.2% pada 2017 kepada 19.9% pada 2025. Pada awal siri, perbelanjaan sara hidup mengatasi pembiayaan perniagaan sebanyak 8.2 mata peratusan; menjelang 2025, jurang itu melebar kepada 25.4 mata.

Pembayaran balik hutang menambah beban isi rumah

Pembayaran balik hutang sedia ada merangkumi 16.2% daripada tujuan kredit tanpa cagaran dalam kumpulan aset terbawah pada 2025, meningkat daripada 10.1% pada 2024. Kenaikan 6.1 mata peratusan itu lebih besar berbanding peningkatan tahunan bahagian perbelanjaan sara hidup.

Perbelanjaan sara hidup dan pembayaran balik hutang secara bersama merangkumi 61.5% daripada tujuan pinjaman pada 2025, berbanding 54.4% pada 2024. Gabungan ini menunjukkan betapa pentingnya perbelanjaan semasa dan pengurusan pinjaman terdahulu dalam penggunaan kredit kumpulan ini.

Tujuan berkaitan perumahan mencatat bahagian yang lebih kecil. Deposit sewa merangkumi 5.1%, pembelian kediaman utama 0.1%, dan pembelian hartanah lain 0.7%. Tujuan lain merangkumi 12.6%.

Keutamaan pinjaman berubah mengikut kumpulan aset

Perbelanjaan sara hidup juga menjadi tujuan paling lazim bagi kredit tanpa cagaran dalam kuintil aset kedua dan ketiga, masing-masing sebanyak 32.5% dan 27.3%. Oleh itu, tekanan kewangan berkaitan perbelanjaan harian turut dirasai oleh isi rumah di luar kumpulan yang mempunyai aset paling sedikit.

Angka 32.5% bagi kuintil kedua menyamai parasnya pada 2020 dan merupakan yang tertinggi sejak tahun itu. Angka 27.3% bagi kuintil ketiga pula tertinggi sejak 2019, apabila mencecah 28.8%. Kedua-dua kumpulan kekal di bawah 45.3% yang dicatat kuintil aset terbawah.

Isi rumah dalam kuintil aset keempat paling kerap meminjam untuk pembiayaan perniagaan, yang merangkumi 29.7%. Perbelanjaan sara hidup menyusul pada 23.1%, dengan jurang 6.6 mata peratusan.

Perbezaan paling ketara dapat dilihat dalam kumpulan teratas. Dalam kalangan isi rumah kuintil aset terkaya, pembiayaan perniagaan merangkumi 34.0%, manakala pembelian hartanah selain kediaman utama dan tujuan lain masing-masing merangkumi 16.8%. Perbelanjaan sara hidup ialah 15.1%.

Bahagian perbelanjaan sara hidup kumpulan aset terbawah tepat tiga kali ganda berbanding kumpulan teratas, iaitu 45.3% berbanding 15.1%, dengan perbezaan 30.2 mata peratusan. Pinjaman untuk memenuhi keperluan harian membentuk bahagian jauh lebih besar daripada tujuan kredit dalam kalangan isi rumah yang mempunyai pegangan aset paling kecil.

Kumpulan pendapatan terbawah mencatat rekod tersendiri

Isi rumah dalam kuintil pendapatan terbawah mencatat bahagian perbelanjaan sara hidup sebanyak 38.2% pada 2025, mengatasi rekod terdahulu, iaitu 34.5% pada 2024, sebanyak 3.7 mata peratusan. Perbelanjaan sara hidup merupakan kategori terbesar tujuan kredit tanpa cagaran mereka.

Kuintil pendapatan kedua juga mencatat paras tertinggi sejak siri itu bermula pada 2017, iaitu 32.2%. Perbelanjaan harian turut menjadi tujuan utama dalam kumpulan itu. Dalam kuintil pendapatan ketiga, keempat dan kelima, pembiayaan perniagaan lebih lazim berbanding pinjaman untuk kos sara hidup.

Penyelidikan Yang Jong-min, seorang profesor di Universiti Inha, memberikan perspektif berkaitan. Kertas kajian beliau mengenai nisbah hutang mengikut tujuan dan sikap terhadap kebajikan, yang menggunakan data Panel Kebajikan Korea, mendapati isi rumah berpendapatan rendah lebih bergantung pada hutang untuk penggunaan, termasuk perbelanjaan sara hidup dan perubatan. Isi rumah lain pula lebih bergantung pada pinjaman untuk tujuan pelaburan, termasuk perumahan.

Mengapa kredit tanpa cagaran boleh menjadi mahal

Kredit tanpa cagaran ialah pinjaman tanpa aset yang dijadikan cagaran. Bagi pinjaman bercagar, pemberi pinjaman mempunyai tuntutan terhadap hartanah tertentu jika peminjam gagal membayar balik. Tanpa perlindungan itu, pemberi pinjaman menanggung risiko lebih besar dan lazimnya mengenakan kadar faedah lebih tinggi.

Isi rumah yang mempunyai pendapatan dan aset terhad mungkin menghadapi kekurangan tambahan kerana pemberi pinjaman menilai kemampuan mereka untuk membayar balik dan sejarah kredit ketika menetapkan syarat pinjaman. Peminjam yang dianggap lebih berkemungkinan gagal membuat bayaran mungkin dikenakan kadar lebih tinggi, walaupun sebelum kos pinjaman meningkat secara lebih meluas.

Bayaran faedah lebih tinggi mengurangkan wang yang tersedia untuk perbelanjaan sama yang mendorong isi rumah mengambil pinjaman. Isi rumah itu mungkin perlu meminjam lagi untuk menampung kekurangan tersebut. Jika akses kepada pemberi pinjaman formal semakin terbatas, mereka mungkin beralih kepada pinjaman swasta yang lebih mahal, termasuk pemberi pinjaman haram.

Yang Jun-seok memberi amaran bahawa kenaikan kadar faedah boleh menjejaskan peminjam dan pemberi pinjaman pada masa yang sama:

Apabila kadar faedah meningkat, isi rumah rentan semakin sukar membayar balik hutang mereka, manakala dari sudut pandang institusi pemberi pinjaman, pinjaman tidak berbayar akan meningkat.

Bantuan langsung atau jaminan pinjaman lebih kukuh?

Yang berhujah bahawa bantuan kerajaan perlu menangani keperluan pinjaman untuk perbelanjaan sara hidup, dan bukannya membiarkan setiap isi rumah rentan mendapatkan pinjaman sendiri. Beliau mengakui bahawa pinjaman untuk keperluan asas sukar dielakkan.

Profesor Universiti Katolik Korea itu menjelaskan langkah yang lebih diutamakannya:

Daripada membiarkan isi rumah rentan bergantung pada pinjaman institusi kewangan secara individu, pendekatan yang wajar ialah kerajaan memberikan bantuan secara langsung,

Bantuan langsung membantu isi rumah menampung perbelanjaan tanpa menambah tanggungan pembayaran balik baharu. Oleh itu, bantuan pendapatan dan kebajikan memenuhi keperluan yang berbeza daripada program kredit: bantuan tersebut membantu menutup jurang belanjawan isi rumah yang mendorong permintaan untuk pinjaman.

Yang turut mencadangkan pilihan lain sekiranya kekangan perbelanjaan awam membataskan bantuan langsung:

Jika langkah itu terlalu membebankan fiskal, sekurang-kurangnya kerajaan perlu mencari cara untuk memperkukuh program jaminan pinjaman kepada golongan berpendapatan rendah.

Jaminan kerajaan menjanjikan perlindungan bagi bahagian kerugian pemberi pinjaman yang dipersetujui jika peminjam tidak dapat membayar balik. Dengan berkongsi risiko itu, kerajaan boleh membantu pemberi pinjaman memberikan kredit kepada mereka yang mungkin sukar mendapatkannya. Peminjam masih perlu membayar balik hutang.

Bantuan perlu menangani perbelanjaan dan pembayaran balik

Desakan agar tindakan yang lebih menyeluruh diambil merangkumi peluasan pembiayaan kepada golongan berpendapatan rendah, pengukuhan jaminan dan kajian semula penstrukturan semula hutang. Penstrukturan semula mengubah aturan pembayaran balik supaya hutang sedia ada lebih mudah diurus, manakala bantuan kewangan boleh membantu memenuhi keperluan perbelanjaan segera.

Angka 2025 memperlihatkan cabaran praktikal dengan jelas: perbelanjaan sara hidup mencatat bahagian rekod daripada tujuan kredit tanpa cagaran dalam kumpulan berpendapatan dan beraset paling rendah, manakala pembayaran balik hutang terdahulu juga semakin menonjol dalam kumpulan aset terbawah. Bantuan yang hanya menyasarkan pinjaman baharu atau hutang sedia ada akan menangani sebahagian sahaja tekanan yang dihadapi isi rumah tersebut.

Tiada jadual pelaksanaan atau jumlah pembiayaan diberikan bagi cadangan itu. Pilihannya melibatkan jumlah bantuan yang patut disalurkan terus untuk keperluan asas, risiko pinjaman yang patut ditanggung kerajaan dan cara membantu isi rumah yang sudah bergelut membayar balik hutang.

Perkara Utama

• Perbelanjaan sara hidup mencapai 45.3% daripada tujuan kredit tanpa cagaran dalam kuintil aset terbawah pada 2025, rekod tertinggi sejak 2017.
• Kuintil pendapatan terbawah turut mencatat rekod, iaitu 38.2%, meningkat 3.7 mata peratusan berbanding 2024.
• Bahagian perbelanjaan sara hidup kumpulan aset terbawah adalah tiga kali ganda berbanding kumpulan terkaya, iaitu 15.1%.
• Pembayaran balik hutang meningkat kepada 16.2% daripada tujuan kredit dalam kalangan isi rumah kumpulan aset terbawah.
• Cadangan termasuk bantuan langsung kerajaan, jaminan pinjaman lebih kukuh dan perubahan pada penstrukturan semula hutang.