China Luluskan Undang-Undang Air yang Disemak Semula, Peraturan Baharu Berkuat Kuasa pada 22 Mac 2027

Kerangka Lebih Luas untuk Mengurus Air

Penggubal undang-undang China meluluskan Undang-Undang Air yang disemak semula pada 6 November 2026, dengan menetapkan 22 Mac 2027 sebagai tarikh kuat kuasanya. Undian itu berlangsung pada persidangan ke-25 Jawatankuasa Tetap Kongres Rakyat Kebangsaan ke-14, susulan semakan perundangan yang menangani penjimatan air, infrastruktur, perlindungan ekologi dan penggunaan bekalan air alternatif.

Undang-undang yang disemak semula itu mengandungi sembilan bab. Bab-bab tersebut merangkumi perancangan, perlindungan, pengagihan dan penggunaan air, di samping pengurusan sungai dan tasik, pembinaan dan pengendalian projek air, penyelesaian pertikaian, penyeliaan dan liabiliti undang-undang.

Terasnya ialah keperluan untuk mengutamakan penjimatan air dan mengurus bekalan air, ekosistem akuatik, keadaan alam sekitar dan bahaya air secara bersepadu. Bagi isi rumah, ladang, kilang dan kerajaan tempatan, perkara-perkara ini saling berkaitan: keputusan tentang jumlah air yang diambil akan mempengaruhi baki air untuk pengguna lain serta sungai dan tasik.

Undang-undang yang diluluskan itu menetapkan prinsip-prinsip umum. Langkah yang lebih terperinci, seperti yang dihuraikan semasa semakan akhir, termasuk pampasan ekologi, penyertaan awam yang lebih luas, penggunaan semula air dan penambahbaikan rangkaian air negara. Butiran itu dikemukakan sebagai peruntukan draf; pengumuman mengenai kelulusan tidak menjelaskan perkataan muktamadnya atau menetapkan harga air, jumlah pampasan atau kadar penalti tertentu.

Skop Sembilan Bab

Struktur undang-undang itu meletakkan perancangan, penggunaan dan penguatkuasaan dalam satu kerangka. Bab pertama mengandungi peruntukan am, diikuti bab mengenai perancangan sumber air; perlindungan, pembangunan dan penggunaan; serta pengagihan dan penjimatan.

Bab-bab seterusnya menangani pengurusan dan perlindungan sungai serta tasik, pembinaan dan pengendalian projek air, penyelesaian pertikaian air dan penyeliaan, liabiliti undang-undang serta peruntukan tambahan. Skop undang-undang ini merangkumi keputusan tentang bekalan masa hadapan, pengendalian infrastruktur dan penyelesaian perselisihan.

Prinsip yang diluluskan menyeru perancangan menyeluruh, pertimbangan terhadap keperluan yang bersaing, perhatian kepada masalah segera dan punca asasnya, serta penggunaan berkesan pelbagai fungsi air. Prinsip itu turut menyeru agar tindakan kerajaan dan mekanisme pasaran bergerak seiring. Dari segi praktikal, keputusan awam mengenai pengagihan dan perlindungan dijangka berjalan bersama isyarat ekonomi yang mempengaruhi penggunaan air.

Proses Semakan Sebelum Undian

Undian November itu menyusuli semakan kedua pada Ogos 2026 dan semakan ketiga semasa persidangan November Jawatankuasa Tetap. Sebelum persidangan itu, Huang Haihua, jurucakap Suruhanjaya Hal Ehwal Perundangan Jawatankuasa Tetap, menggariskan cadangan pindaan pada sidang media 30 Oktober.

Huang menyenaraikan lima bidang utama untuk semakan lanjut: rangkaian air negara, penyertaan awam, keperluan perancangan, perlindungan ekologi akuatik dan liabiliti undang-undang. Urutan ini menunjukkan bagaimana semakan perundangan terakhir menyatukan isu infrastruktur dan alam sekitar dalam perbincangan yang sama.

• Ogos 2026: Persidangan ke-24 Jawatankuasa Tetap mengadakan semakan kedua terhadap draf.
• 30 Oktober 2026: Huang Haihua mengemukakan cadangan pindaan sebelum persidangan seterusnya.
• 2 November 2026: Draf dikemukakan untuk semakan ketiga pada persidangan ke-25.
• 6 November 2026: Penggubal undang-undang mengundi untuk meluluskan undang-undang yang disemak semula.
• 22 Mac 2027: Undang-Undang Air yang disemak semula mula berkuat kuasa.

Jadual itu memberikan tempoh antara kelulusan dengan pelaksanaan. Tarikh kuat kuasa menandakan masa undang-undang yang disemak semula mula beroperasi, manakala tarikh-tarikh sebelumnya menandakan proses penelitian dan kelulusan peruntukannya.

Perancangan untuk Isi Rumah, Pengeluaran dan Alam Semula Jadi

Kementerian Sumber Air menerbitkan laporan mengenai semakan ketiga yang menghuraikan cadangan keperluan supaya pelan air menyelaraskan keperluan domestik, pengeluaran dan ekologi. Laporan semakan ketiga itu turut menghuraikan cadangan mekanisme penyertaan awam, rundingan pakar dan penggunaan teknologi maklumat moden untuk menambah baik perancangan.

Keperluan domestik merujuk kepada air untuk kehidupan seharian. Pengeluaran merangkumi kegunaan seperti pertanian dan industri. Keperluan ekologi pula merujuk kepada air yang diperlukan untuk mengekalkan sungai, tasik dan sistem hidupan yang bergantung padanya. Mengambil kira ketiga-tiganya secara bersama bermakna perancang perlu mempertimbangkan keperluan air alam semula jadi di samping pengambilan bagi kegiatan manusia.

Prinsip keseimbangan ruang yang diluluskan menangani hubungan antara lokasi bekalan air dengan tempat air diperlukan. Jika dibaca bersama cadangan perancangan, prinsip itu mengarah kepada keputusan yang mengambil kira lokasi selain jumlah bekalan keseluruhan. Jumlah bekalan di peringkat negara sahaja tidak dapat menggambarkan keadaan yang dihadapi sesebuah lembangan sungai atau bandar.

Rangkaian Air Negara dengan Tanggungjawab Alam Sekitar

Draf yang dikemukakan pada 2 November mencadangkan agar pembinaan rangkaian air negara dipercepatkan, dengan matlamat yang dinyatakan untuk meningkatkan keupayaan China menjamin keselamatan air. Keselamatan air bermaksud bekalan air yang boleh diharap bagi keperluan asas, sambil mengurus ancaman seperti kekurangan bekalan dan bahaya air.

Peruntukan rangkaian yang dicadangkan menyeru pembentukan sistem yang lengkap, boleh diharap, cekap dan bertanggungjawab terhadap alam sekitar, disokong oleh pengurusan pintar dan pengawalseliaan yang teratur. Tumpuannya bukan sekadar pembinaan projek individu, tetapi juga cara pelbagai bahagian rangkaian beroperasi bersama.

Projek pemindahan air diberi perhatian khusus dalam semakan ketiga. Draf itu mencadangkan agar projek sedemikian diwajibkan meningkatkan keupayaan memenuhi keperluan air sambil mencegah kerosakan alam sekitar. Pemindahan air dapat membantu memenuhi keperluan kawasan penerima, namun perancangan juga perlu mempertimbangkan kawasan sumber air itu diambil.

Undang-undang yang diluluskan itu menyediakan satu bab khusus mengenai pembinaan dan pengendalian projek air, di samping bab berasingan mengenai sungai dan tasik. Struktur itu meletakkan pengurusan infrastruktur binaan dan saluran air semula jadi dalam kerangka undang-undang yang sama.

Mengekalkan Air di Sungai dan Tasik

Semakan ketiga mencadangkan peraturan yang lebih terperinci mengenai aliran ekologi dan paras air ekologi. Aliran ekologi ialah jumlah air yang perlu terus mengalir melalui sungai untuk menyokong ekosistemnya. Paras air ekologi pula memainkan peranan serupa bagi ketinggian air di tasik atau badan air lain.

Draf itu menyeru penetapan sasaran kawalan bagi aliran dan paras tersebut, serta sasaran bagi air yang dilepaskan daripada projek kejuruteraan untuk memenuhi keperluan ekologi. Draf itu menyatakan bahawa sasaran berkenaan perlu mengambil kira faktor termasuk keadaan sumber air. Keperluan ini menghubungkan operasi infrastruktur dengan keadaan saluran air di sekitarnya.

Pampasan perlindungan ekologi merupakan satu lagi tambahan yang dicadangkan. Di bawah draf itu, wilayah, organisasi dan individu yang melaksanakan perlindungan ekosistem air dan alam sekitar selaras dengan peraturan atau perjanjian akan menerima pampasan.

Gagasan ini bertujuan mengiktiraf bahawa perlindungan air boleh membebankan pihak atau kawasan yang melaksanakannya, sedangkan manfaatnya mungkin dinikmati oleh pihak lain. Komuniti yang memelihara persekitaran air boleh menyokong pengguna di luar sempadannya sendiri. Sistem pampasan yang dicadangkan itu akan meletakkan usaha perlindungan tersebut dalam kerangka undang-undang.

Menjimatkan Air melalui Harga dan Penggunaan Semula

Huang menyifatkan penjimatan dan penggunaan semula air sebagai keutamaan utama semakan itu. Draf tersebut menyeru kempen penjimatan air di peringkat negara, usaha penjimatan yang lebih kukuh dalam pertanian, industri dan kawasan bandar, serta gabungan insentif dengan sekatan.

Dalam taklimat 30 Oktober, Huang Haihua, jurucakap Suruhanjaya Hal Ehwal Perundangan Jawatankuasa Tetap, menjelaskan mengapa perlindungan air menjadi teras semakan itu:

Air ialah sumber kehidupan dan asas yang menjadi sandaran manusia serta alam semula jadi untuk terus hidup.

Cadangan penetapan harga itu bertujuan mewujudkan mekanisme yang mencerminkan pembangunan ekonomi dan sosial, ketersediaan air, kos bekalan, kemampuan pengguna untuk membayar dan keperluan penjimatan. Faktor-faktor ini mengambil kira kemampuan dan kos penyediaan air secara bersama, sambil turut berusaha menggalakkan penggunaan secara cermat.

Draf itu juga mencadangkan agar sumber air bukan konvensional dimasukkan dalam pengagihan bersepadu. Sumber yang disenaraikan termasuk air hujan yang dikumpulkan, air laut dan air laut yang dinyahgaramkan, air dari lombong dan lubang penggalian, serta air yang sedikit masin. Pengagihan bersepadu bermaksud bekalan ini dipertimbangkan dalam perancangan air dan bukannya dianggap sebagai sumber yang berasingan.

Air tebus guna diberi keutamaan khusus dalam cadangan itu. Kerajaan tempatan di peringkat daerah dan ke atas akan diwajibkan menggalakkan penggunaan air tebus guna yang memenuhi piawaian berkaitan, dengan kegunaan seperti landskap bandar diberi keutamaan. Air tebus guna ialah air sisa yang dirawat supaya boleh digunakan semula bagi tujuan yang sesuai. Penggunaannya untuk menyiram kawasan hijau bandar dapat mengurangkan permintaan terhadap bekalan lain.

Penyertaan Awam dan Tanggungjawab

Semakan ketiga mencadangkan agar orang ramai digalakkan menyertai usaha melindungi dan menjimatkan air serta mencegah bahaya air. Peruntukan perancangannya juga menyeru penyertaan awam dan rundingan pakar, sekali gus memberi peranan kepada pengalaman tempatan dan penilaian teknikal dalam penggubalan pelan.

Langkah penyertaan yang dicadangkan itu melibatkan dua peringkat pengurusan air yang berbeza. Orang ramai boleh menyumbang semasa pelan dibangunkan dan menyertai kegiatan melindungi atau menjimatkan air selepas keputusan dibuat. Rundingan pakar pula akan menyokong penilaian isu teknikal dalam perancangan.

Undang-undang yang diluluskan itu turut mengandungi bab mengenai penyelesaian pertikaian air dan penyeliaan, serta liabiliti undang-undang. Perkara-perkara ini penting apabila pengguna berselisih pendapat mengenai air atau apabila pihak berkuasa meneliti sama ada kewajipan undang-undang telah dipatuhi. Huang berkata semakan akhir mencadangkan penambahbaikan peruntukan liabiliti, selain pindaan terhadap perancangan dan perlindungan ekologi.

Mulai 22 Mac 2027, kerangka yang disemak semula itu akan mengawal satu rangkaian keputusan yang saling berkaitan: cara air diagihkan, cara projek beroperasi, cara sungai dan tasik dilindungi, serta cara tanggungjawab ditetapkan. Hala tuju utamanya ialah mengutamakan penjimatan sambil mempertimbangkan keperluan manusia, alam sekitar dan bahaya air secara bersama.

Perkara Utama

• China meluluskan Undang-Undang Air yang disemak semula pada 6 November 2026. Undang-undang itu mula berkuat kuasa pada 22 Mac 2027.
• Undang-undang itu mempunyai sembilan bab yang merangkumi perancangan, penjimatan, pengagihan, sungai dan tasik, projek air, pertikaian, penyeliaan dan liabiliti.
• Prinsip yang diluluskan mengutamakan penjimatan air dan penyelarasan pengurusan sumber air, ekosistem, keadaan alam sekitar serta bahaya air.
• Semakan akhir draf menangani rangkaian air negara, pampasan ekologi, aliran sungai, penyertaan awam dan keperluan perancangan.
• Langkah penjimatan yang dicadangkan dalam draf termasuk pembaharuan penetapan harga, pengagihan terselaras bekalan bukan konvensional dan penggunaan air tebus guna sebagai keutamaan untuk landskap bandar.