NTPC Rancang Pelaburan Rs 17 Lakh Crore ketika India Berusaha Mendapatkan Bekalan Elektrik Lebih Andal

Pelan Rs 17 Trillion untuk Memenuhi Permintaan yang Berlarutan Lebih Lama

NTPC merancang untuk melabur Rs 17 lakh crore, bersamaan Rs 17 trilion, dalam tempoh sedekad akan datang ketika pengeluar elektrik terbesar India itu meningkatkan penjanaan elektrik, penyimpanan tenaga dan bahan api hijau. Pengerusi dan Pengarah Urusan Gurdeep Singh berkata kira-kira Rs 7 lakh crore akan dilaburkan dalam tempoh lima tahun pertama, selain usaha meningkatkan kapasiti nuklear kepada 30 gigawatt menjelang 2047.

Ketika berucap di Sidang Kemuncak Tenaga India ke-20 2026, anjuran Dewan Perniagaan India di New Delhi, Singh menghuraikan cabaran yang semakin meningkat: membekalkan elektrik pada harga berpatutan dalam tempoh permintaan tinggi yang lebih panjang. Pertumbuhan ekonomi, sistem penyejukan, kecerdasan buatan dan pusat data menambah tekanan, sementara perubahan keadaan cuaca mempengaruhi jumlah tenaga yang diperlukan pengguna.

Sasaran peluasan NTPC menggambarkan cabaran itu dengan angka. Eksekutif menggariskan rancangan mencapai portfolio kapasiti 150 gigawatt menjelang tahun kewangan 2032 dan 250 gigawatt menjelang tahun kewangan 2037, berbanding kira-kira 91 gigawatt yang beroperasi sekarang. Satu gigawatt bersamaan 1,000 megawatt, unit yang digunakan untuk menggambarkan jumlah elektrik yang boleh dihasilkan oleh sebuah stesen janakuasa pada satu-satu masa.

Singh berkata isu utamanya ialah bekalan yang boleh diharap pada harga yang mampu dibayar pengguna:

Persoalan sebenar ialah sama ada kita mampu mendapatkan bekalan elektrik apabila diperlukan dan pada harga yang mampu dibayar.

NTPC berhasrat memperluas penjanaan arang batu sambil menyalurkan pelaburan yang semakin meningkat kepada tenaga boleh baharu, penyimpanan tenaga dan kuasa nuklear. Rancangannya turut merangkumi gas, hidroelektrik, kerjasama tenaga industri dan hab hidrogen yang menghasilkan bahan api untuk bakal pelanggan luar negara.

Komitmen perbelanjaan itu besar walaupun sebelum tempoh sedekad berakhir. Rs 7 lakh crore yang dirancang untuk lima tahun pertama mewakili kira-kira 41 peratus daripada jumlah Rs 17 lakh crore. Syarikat itu menyifatkan program tersebut sebagai pelaburan dalam tempoh sepuluh tahun akan datang dan peluasan yang berlanjutan hingga tahun kewangan 2037.

Tenaga Boleh Baharu Mendahului Peningkatan Kapasiti yang Dirancang

NTPC menjangkakan tenaga boleh baharu akan menyumbang bahagian terbesar kepada pertumbuhan kapasiti masa depannya. Syarikat itu menyasarkan peningkatan kapasiti tenaga boleh baharu daripada kira-kira 12 gigawatt yang beroperasi sekarang kepada 60 gigawatt menjelang tahun kewangan 2032 dan 136 gigawatt menjelang tahun kewangan 2037.

Sasaran pertama akan meningkatkan kapasiti tenaga boleh baharunya lima kali ganda daripada paras semasa. Sasaran kedua pula akan meningkatkannya kepada lebih sebelas kali ganda paras hari ini. Berdasarkan jumlah portfolio yang dirancang syarikat, tenaga boleh baharu akan membentuk 40 peratus kapasiti pada tahun kewangan 2032 dan kira-kira 54 peratus pada tahun kewangan 2037.

Kumpulan NTPC kini mempunyai portfolio kira-kira 127 gigawatt, merangkumi sekitar 91 gigawatt yang beroperasi dan 36 gigawatt dalam pembinaan, menurut angka yang dibentangkan pada pertemuan tahunan penganalisis dan pelaburnya. Dalam ucapannya di sidang kemuncak itu, Singh menyatakan angka pembinaan sebanyak 37 gigawatt, termasuk kira-kira 17 gigawatt projek arang batu.

Projek-projek itu menyediakan asas yang kukuh untuk peluasan, namun sasaran jangka panjang memerlukan lebih banyak pembinaan. Sasaran 250 gigawatt pada tahun kewangan 2037 adalah kira-kira 2.75 kali ganda kapasiti yang beroperasi sekarang.

Eksekutif NTPC menyifatkan arang batu, tenaga boleh baharu yang disokong penyimpanan dan kuasa nuklear sebagai "tiga tonggak" keselamatan tenaga India. Setiap satunya mempunyai peranan berbeza: loji arang batu dan nuklear boleh membekalkan tenaga secara berterusan, manakala pengeluaran solar dan angin berubah-ubah mengikut cuaca dan waktu. Penyimpanan membolehkan sebahagian elektrik disimpan dan dibekalkan kemudian.

Mengapa Penggunaan Arang Batu Masih Diperluas

Singh berkata grid elektrik India mempunyai kapasiti sekitar 557 gigawatt, dengan sumber bukan fosil menyumbang kira-kira 55 peratus. Namun begitu, arang batu membekalkan hampir 70 peratus daripada elektrik yang dijana.

Kapasiti mengukur keluaran maksimum yang berpotensi daripada loji janakuasa. Penjanaan pula mengukur jumlah elektrik yang sebenarnya dihasilkan dalam sesuatu tempoh. Kemudahan solar menghasilkan elektrik pada waktu siang, manakala stesen arang batu boleh beroperasi pada waktu malam. Oleh itu, bahagian kapasiti terpasang dan pengeluaran elektrik boleh kelihatan sangat berbeza.

Kapasiti arang batu NTPC boleh meningkat daripada kira-kira 67 gigawatt kepada sekitar 91 gigawatt mengikut rancangan semasa. Ini merupakan peningkatan sebanyak 24 gigawatt, atau kira-kira 36 peratus, walaupun kapasiti tenaga boleh baharu berkembang jauh lebih pesat.

Singh berkata penjanaan daripada loji arang batu meningkat kira-kira 18 peratus pada bulan yang dibincangkannya, berbanding peningkatan sekitar 10 peratus sebelum ini. Beliau turut menyebut kesukaran mengekalkan stok arang batu yang mencukupi di stesen janakuasa apabila keperluan penjanaan meningkat.

Singh mengenal pasti corak cuaca berkaitan El Niño, pengembangan ekonomi dan permintaan untuk penyejukan sebagai faktor yang mendorong peningkatan penggunaan elektrik. El Niño ialah corak iklim yang melibatkan suhu permukaan laut lebih panas di sebahagian Lautan Pasifik dan boleh mempengaruhi cuaca di tempat lain, termasuk keadaan yang menjejaskan permintaan elektrik.

Kecerdasan buatan dan pusat data menambah satu lagi sumber permintaan. Komputer yang memproses dan menyimpan maklumat memerlukan elektrik, manakala peralatan untuk menyejukkannya menggunakan lebih banyak tenaga. Pendekatan pelaburan NTPC mencerminkan keperluan untuk memenuhi permintaan yang semakin meningkat ini sambil memperluas sumber yang menghasilkan pelepasan karbon lebih rendah.

Penyimpanan Perlu Menampung Tempoh Permintaan yang Lebih Panjang

Singh berkata tempoh sistem tenaga perlu memenuhi permintaan berterusan telah meningkat daripada sekitar empat jam kepada antara sepuluh hingga dua belas jam. Tempoh permintaan yang lebih panjang mengubah fungsi penyimpanan: elektrik perlu dibekalkan untuk lebih banyak jam, bukan sekadar menampung puncak permintaan petang yang singkat.

NTPC sedang meneroka penyimpanan hidro pam, bateri aliran vanadium dan bateri karbon dioksida sebagai alternatif kepada bateri litium konvensional. Singh mengaitkan kepelbagaian ini dengan usaha mengurangkan kebergantungan pada bahan import dan membangunkan keupayaan teknologi domestik.

Penyimpanan hidro pam menggunakan elektrik untuk mengepam air ke takungan yang lebih tinggi. Apabila elektrik diperlukan, air mengalir turun melalui turbin. Bateri aliran vanadium menyimpan tenaga dalam larutan cecair di dalam tangki, manakala sistem penyimpanan karbon dioksida menggunakan proses pemampatan dan pengembangan untuk menyimpan tenaga serta mendapatkannya semula kemudian.

NTPC menjangkakan pemasangan bateri karbon dioksida pertamanya akan mula beroperasi pada separuh pertama November. Singh berkata teknologi itu boleh ditiru di lokasi lain dan digunakan bersama taman solar berskala besar. Penyimpanan sedemikian boleh membantu mengalihkan sebahagian pengeluaran solar waktu siang ke waktu ketika tiada cahaya matahari.

Singh turut menyebut insentif kerajaan untuk kimia sel bateri termaju. Hujah beliau yang lebih luas ialah India memerlukan keupayaan domestik dan pelbagai pilihan penyimpanan apabila permintaan elektrik berubah, dan bukannya bergantung pada satu teknologi sahaja.

Anil Razdan, bekas setiausaha tenaga dan pengerusi Jawatankuasa Pakar Tenaga Dewan Perniagaan India, menjelaskan kepentingan penyimpanan untuk penjanaan tenaga boleh baharu:

Tenaga boleh baharu menawarkan potensi yang amat besar, tetapi sifatnya yang tidak berterusan menjadikan penyimpanan komponen penting dalam sistem tenaga. Tanpa pembangunan infrastruktur penyimpanan yang mencukupi, kita tidak akan dapat merealisasikan sepenuhnya potensi tenaga boleh baharu.

Rancangan Nuklear Bergantung pada Tapak dan Pembinaan

NTPC menyasarkan pembangunan kapasiti nuklear kira-kira 6 gigawatt menjelang tahun kewangan 2037, sebagai sebahagian daripada matlamat jangka panjangnya untuk mencapai 30 gigawatt menjelang 2047. Sasaran 2047 itu bersamaan 30 peratus daripada matlamat nasional India sebanyak 100 gigawatt.

Singh berkata NTPC telah mengenal pasti tiga tapak yang dicadangkan dan mengemukakannya kepada Jabatan Tenaga Atom dan Suruhanjaya Tenaga Atom untuk mendapatkan kelulusan. Lokasi dan tarikh kelulusan tidak dinyatakan.

Peluasan tenaga nuklear India juga membuka ruang kepada penyertaan sektor swasta yang lebih meluas. Pengerusi Suruhanjaya Tenaga Atom Ajit Kumar Mohanty, yang juga setiausaha Jabatan Tenaga Atom, berkata syarikat swasta boleh melabur sekitar Rs 7.5 lakh crore dan menyumbang 30 gigawatt menjelang 2047. Matlamat NTPC dan sumbangan sektor swasta ialah komponen berasingan dalam peluasan nasional itu.

Mohanty berkata Akta Penerokaan dan Pembangunan Tenaga Nuklear Mampan bagi Transformasi India, yang dikenali sebagai Akta SHANTI, digubal pada Disember 2025. Akta itu membuka sektor berkenaan kepada penyertaan awam dan swasta yang lebih luas sambil mengekalkan kawalan berdaulat terhadap aktiviti sensitif.

Mohanty menganggarkan keperluan modal sekitar Rs 25 crore bagi setiap megawatt. Jika digunakan untuk kapasiti 30 gigawatt, atau 30,000 megawatt, angka itu menghasilkan Rs 7.5 lakh crore, sejajar dengan anggaran pelaburan swasta beliau. Loji nuklear memerlukan perbelanjaan besar sebelum mula menghasilkan elektrik.

Perbadanan Kuasa Nuklear India Limited mengendalikan 24 reaktor dengan kapasiti kira-kira 9 gigawatt. Sebanyak 17 reaktor lagi, dengan jumlah kapasiti sekitar 13 gigawatt, sedang dibina. Mohanty berkata projek nuklear lazimnya mengambil masa lima hingga tujuh tahun untuk dibina, bergantung pada teknologi, kelulusan dan keperluan pembinaan.

Mohanty turut menjangkakan beberapa syarikat swasta akan mula mengendalikan reaktor dalam tempoh lima tahun. Syarikat-syarikat sedang menilai teknologi, bekalan bahan api, tanah dan kemungkinan kerjasama dengan Perbadanan Kuasa Nuklear India serta pembekal asing.

Reaktor Lebih Kecil dan Program Bahan Api India

India sedang mengkaji reaktor modular kecil untuk keperluan elektrik khusus, termasuk kemudahan industri yang memerlukan bekalan besar dan boleh diharap. Mohanty menyebut industri keluli dan simen sebagai sektor yang berpotensi menggunakan reaktor sedemikian untuk menjana kuasa sendiri, iaitu elektrik yang dihasilkan terutamanya untuk kegunaan pengguna industri itu sendiri.

Reaktor lebih kecil akan menambah satu lagi pilihan selain stesen nuklear besar. Penggunaannya bergantung pada reka bentuk reaktor, keperluan kawal selia dan aturan komersial antara pengeluar dengan pelanggan industri.

India juga sedang memajukan program untuk memanfaatkan lebih banyak sumber nuklear domestik. Reaktor Pembiak Pantas Prototaip di Kalpakkam, Tamil Nadu, mencapai kekritikalan pertama pada April 2026. Kekritikalan pertama bermaksud reaktor itu memulakan tindak balas berantai nuklear yang berterusan, iaitu tahap penting sebelum operasi penuh.

Mohanty menghuraikan program tiga peringkat. Reaktor uranium menjana elektrik dan menghasilkan plutonium yang boleh diperoleh semula daripada bahan api terpakai. Reaktor pembiak pantas menggunakan bahan itu pada peringkat kedua, menyokong penggunaan torium pada peringkat ketiga. Torium perlu ditukar terlebih dahulu kepada bahan api reaktor yang sesuai.

Mohanty berkata India memiliki kira-kira 25 peratus daripada rizab torium dunia, termasuk mendapan yang terkandung dalam mineral pasir pantai di negeri seperti Odisha dan Andhra Pradesh. India juga telah menandatangani perjanjian kerjasama nuklear awam secara aman dengan 18 negara, yang menyediakan asas bagi kerjasama antarabangsa ketika armada reaktornya berkembang.

Bahan Api Hijau Memerlukan Pembeli, Bukan Sekadar Projek Perintis

NTPC sedang berbincang mengenai ammonia hijau dan bahan api hijau lain dengan bakal pembeli di Jepun, Korea Selatan dan Jerman. Hab hidrogen yang dicadangkan di Andhra Pradesh bertujuan menghasilkan ammonia hijau dan metanol hijau, manakala saluran paip sepanjang 20 kilometer sedang dibina di Simhadri untuk menghubungkan bekalan dengan pelanggan luar negara.

Hidrogen hijau dihasilkan dengan menggunakan elektrik daripada sumber boleh baharu untuk memisahkan air kepada hidrogen dan oksigen. Hidrogen itu kemudian boleh digunakan untuk menghasilkan produk seperti ammonia dan metanol. Produk tersebut menyediakan cara tambahan untuk menggunakan dan mengangkut tenaga yang diperoleh daripada elektrik boleh baharu.

Singh berkata langkah seterusnya bagi NTPC ialah menukar demonstrasi kepada perniagaan yang disokong permintaan yang boleh diharap:

Kita perlu menjadikan hidrogen sebagai perniagaan dengan mengalihkan tumpuan daripada projek perintis kepada usaha niaga yang berdaya maju secara komersial.

Perbincangan NTPC adalah dengan bakal pembeli; perjanjian pembelian, jumlah eksport dan jadual penghantaran belum diumumkan. Mendapatkan pelanggan penting kerana loji pengeluaran memerlukan hasil yang boleh diharap untuk menyokong pelaburan dan operasi.

India menyasarkan pengeluaran tahunan hidrogen hijau sebanyak 5 juta tan metrik menjelang 2030, dengan sokongan kerajaan kira-kira $2.1 bilion. NTPC telah menguji penggunaan hidrogen dalam pengangkutan, dengan sepuluh bas hidrogen kini beroperasi. Singh berkata lima bas pertama ditempatkan di Leh-Ladakh kira-kira dua setengah tahun lalu, menggunakan hidrogen yang dihasilkan dengan elektrik solar.

Kerjasama Industri Boleh Memanfaatkan Haba dengan Lebih Cekap

NTPC sedang menilai model yang membolehkannya mengambil pegangan ekuiti sebanyak 26 peratus dalam aturan penjanaan kuasa sendiri bersama pengguna industri. Penyertaan ekuiti bermaksud memiliki sebahagian projek, dan bukannya bertindak semata-mata sebagai pembekal elektrik.

Singh berkata kogenerasi boleh membantu mengurangkan kos tenaga industri dan pelepasan karbon. Kogenerasi menghasilkan elektrik dan menggunakan sebahagian haba daripada proses itu, contohnya di kilang. Pengeluaran elektrik konvensional sering melepaskan sebahagian besar haba itu tanpa memanfaatkannya.

Singh menyebut kecekapan berpotensi sekitar 70 peratus apabila haba dan elektrik yang dimanfaatkan dikira bersama. Bagi pengguna industri yang memerlukan kedua-duanya, pemulihan haba membolehkan bahan api yang sama digunakan dengan lebih produktif.

Struktur dan skop tepat model ekuiti yang dicadangkan itu memerlukan penjelasan lanjut. Minat NTPC menghubungkan rancangan peluasan syarikat dengan pelanggan industri yang mencari bekalan elektrik yang boleh diharap dan kos operasi yang lebih rendah.

Kewangan dan Ramalan Sama Penting dengan Loji Baharu

Razdan berkata ketegangan geopolitik dan gangguan terhadap pengangkutan tenaga global sedang membentuk semula pasaran serta menambah tekanan kos. Beliau menggesa agar kewangan syarikat pengagihan elektrik diperkukuh, hasil dikutip tepat pada masanya dan persekitaran kawal selia menyokong pelaburan.

Syarikat pengagihan membekalkan elektrik kepada pengguna dan mengutip bayaran. Keupayaan mereka mendapatkan semula hasil mempengaruhi dana yang tersedia untuk membayar pengeluar dan mengekalkan pelaburan merentas sistem elektrik.

Ghanshyam Prasad, pengerusi Pihak Berkuasa Elektrik Pusat, menggesa perancangan awal dan ramalan permintaan yang lebih kukuh, termasuk bagi pusat data. Ramalan bermaksud menganggarkan bila dan di mana elektrik diperlukan supaya infrastruktur penjanaan, penyimpanan dan penghantaran dapat disediakan.

Prasad turut menyokong pengilangan komponen sektor tenaga di dalam negara bagi mengurangkan kebergantungan pada rantaian bekalan global. Singh menyuarakan perkara serupa mengenai keutamaan teknologi NTPC:

Keupayaan berdikari dalam teknologi sama pentingnya dengan keselamatan tenaga.

Oleh itu, program NTPC bukan sekadar menambah kapasiti penjanaan. Tempoh penyimpanan, ketersediaan bahan api, kelulusan nuklear, pelanggan industri yang membayar dan ramalan permintaan semuanya akan mempengaruhi keupayaan aset baharu membekalkan elektrik pada harga berpatutan apabila diperlukan.

Pencapaian Penting dari 2025 hingga 2047

Rancangan NTPC merangkumi beberapa tempoh pelaburan dan pembinaan. Pencapaian terdekat melibatkan penyimpanan dan kapasiti tenaga boleh baharu, manakala matlamat nuklear terbesarnya menjangkau hingga 2047.

• Disember 2025: Akta SHANTI membuka tenaga nuklear kepada penyertaan awam dan swasta yang lebih luas.
• April 2026: Reaktor Pembiak Pantas Prototaip di Kalpakkam mencapai kekritikalan pertama.
• 13 Oktober 2026: Singh menggariskan program pelaburan dan keutamaan teknologi di Sidang Kemuncak Tenaga India di New Delhi.
• Separuh pertama November 2026: NTPC menjangkakan pemasangan bateri karbon dioksida pertamanya mula beroperasi.
• 2030: India menyasarkan pengeluaran tahunan hidrogen hijau sebanyak 5 juta tan metrik.
• Tahun kewangan 2032: NTPC menyasarkan portfolio 150 gigawatt, termasuk 60 gigawatt tenaga boleh baharu.
• Tahun kewangan 2037: NTPC menyasarkan 250 gigawatt, termasuk 136 gigawatt tenaga boleh baharu dan kira-kira 6 gigawatt kapasiti nuklear.
• 2047: NTPC menyasarkan kapasiti nuklear 30 gigawatt sebagai sebahagian daripada sasaran nasional India sebanyak 100 gigawatt.

Pencapaian ini menunjukkan kadar peluasan yang berbeza-beza. Pemasangan penyimpanan dijangka mula beroperasi dalam tempoh beberapa minggu selepas sidang kemuncak, manakala pembangunan nuklear memerlukan kelulusan tapak, pembiayaan dan pembinaan selama bertahun-tahun.

Perkara Utama

• NTPC merancang pelaburan Rs 17 lakh crore dalam tempoh sedekad akan datang, termasuk Rs 7 lakh crore dalam lima tahun pertama.
• Syarikat menyasarkan portfolio kapasiti 250 gigawatt menjelang tahun kewangan 2037, berbanding kira-kira 91 gigawatt yang beroperasi sekarang.
• Kapasiti tenaga boleh baharu dirancang mencapai 136 gigawatt menjelang tahun kewangan 2037, manakala kapasiti arang batu boleh meningkat kepada sekitar 91 gigawatt.
• Rancangan penyimpanan merangkumi hidro pam, bateri aliran vanadium dan pemasangan karbon dioksida yang dijangka beroperasi pada November.
• NTPC telah mengemukakan tiga tapak nuklear untuk kelulusan dan menyasarkan kapasiti nuklear 30 gigawatt menjelang 2047.
• Bakal pelanggan bahan api hijau termasuk pembeli di Jepun, Korea Selatan dan Jerman.
• Kewangan syarikat pengagihan, teknologi domestik dan ramalan permintaan menjadi perkara utama di samping penambahan kapasiti penjanaan.